Vrijdag 18/10/2019

Concertverslag

Dua Lipa in de Lotto Arena: weinig om het lijf

Beeld Tina Herbots

Met een handvol radiosingles de Lotto Arena tot de nok vullen: Dua Lipa is niet de eerste die het dit jaar klaarspeelde. De half Kosovaarse, half Britse, half aangeklede popgodin moest slechts met haar vingers knippen om iedereen in de zaal aan het gillen te krijgen, en veel meer moeite troostte ze zich helaas ook niet.

Nooit meer vergeten we onze oordopjes mee te nemen naar de Lotto Arena. Nog voor Dua Lipa goed en wel op het podium stond, kreeg ze al een staande ovatie, en daar hoorde ook een geschreeuw bij als tienduizend sirenes. Ook wij strekten onze gewrichten - anders konden we niets zien - en zagen de zangeres het podium op huppelen, op de schermpjes van de vijftien ons omringende smartphones, in live-stream.

Belofte maakt schuld

Eigenlijk was Dua Lipa al aanwezig in de zaal nog voor ze op dat immense podium stond. Nee, we bedoelen niet in de harten van de aanwezige gelovigen, wél op het scherm achter de muzikanten. Dua Lipa's pekzwarte haren en slaapkamerogen knikten al van bij het begin zachtjes en verleidelijk heen en weer tussen de vlammen op de muur, wat een stomende show deed vermoeden. De geur van nacho's met kaas maakte bijna plaats voor de geur van seks, en daar stond ze dan plots, in een satijnen pyjamabroek en een zwart bh'tje, klaar om iedereen meermaals tot een hoogtepunt te brengen. “I'm giving you the pleasure of heaven, and I'll give it to you hotter than hell” zong Lipa al in minuut één met een stem als een klok, terwijl niemand er op dat moment aan twijfelde dat ze die belofte zou waarmaken.

Beeld Tina Herbots

Dua Lipa heeft een vocale power om U tegen te zeggen. Desalniettemin had ze ons bij het inzetten van haar derde nummer ‘Lost in Your Light’ nog steeds niet echt overtuigd. Haar hoogtes zijn niet loepzuiver, haar articulatie maakt van de teksten een soepje en ze haalt steeds dezelfde trucjes uit de kast. Ja, een goed popnummer heeft power nodig, maar het staat of valt ook met de balans tussen kracht en breekbaarheid, en daar was ze een show lang hopeloos naar op zoek. 

De zangeres moet het hebben van haar vurigheid en dynamiek, van simpele popmuziek die gaat over verlangen met een degelijke spanningsboog. Op haar album zit dat goed. Maar gisteren zaten twee van de weinige rustige nummers op elkaar gepropt in het midden, tussen al het andere popgeweld. Zo werd het nog sneller duidelijk dat in de harde danshits - één voor één na elkaar afgerammeld - te weinig identiteit vervat zit om het lang plezierig te houden.

Bij ‘Garden’ schiep ze een balladesfeer, waar ze bij wijze van choreografie een soort van Ruslana-dansje bij deed. De drum en drummachine echoden luid en hard, en de zangeres tikte haar haren met ranke vingers van links naar rechts in haar nek, terwijl ze een emotionele tekst met hoge uithalen uit haar lichaam perste. Jammer genoeg kan vooralsnog enkel Kate Moss het zich permitteren om droefheid en verslagenheid perfect te verenigen met de moves van een stripteaseuse. Ja, het publiek smaakte alles wat Dua Lipa deed, maar terwijl iemand naast ons in zwijm viel, vielen wij haast in slaap. Bij ‘Last Dance’, een rasechte tearjerker, kregen we het gevoel dat ons gewoon zaagsel werd gevoederd - hapklaar, branieloos en zonder persoonlijkheid. Net als Ruslana kan Dua Lipa linea recta richting Eurosongfestival. Maar waar blijft de outfitwissel?

Beeld Tina Herbots

Aerobicsles

Wie muzikaal tekortschiet, kan dat in de pop vaak redelijk elegant oplossen door een goede band op te bouwen met het publiek. Maar ook daar deed Dua Lipa enkel het hoogstnodige. We misten wel vaker een leuk babbeltje, en soms leek het door de pompende beats en de continue aansporing tot nóg harder dansen alsof we instructies van onze aerobicsleerkracht volgden. Bij ‘Thinking 'Bout You’ deed ze wel een poging tot toenadering: haar gitarist had zogezegd een technisch probleem waarop zij a capella de aanzet gaf, samen met het publiek. Een soort van Amy Winehouse-momentje, zeg maar. Al was Amy nooit zo onvriendelijk tegen haar gitarist. 

Het had het ideale moment kunnen zijn om ons te tonen dat ze meer in haar mars had dan schreeuwerig luide zang en geil gemompel op laagten die ze niet kan bereiken, want we wéten dat ze dat kan. Toch bleef haar stem steeds net hangen waar 'ie niet hoort, en liet ze echte muzikale breekbaarheid nooit toe. Oké, er waren emo-momentjes, zoals het traantje dat ze moest wegpinken bij het bedanken van het publiek. Maar ook die leken van plastic.

Beeld Tina Herbots

Bij ‘IDGAF (I Don't Give a Fuck)’ waaide een lichtjes misplaatste feministische wind door de zaal: “Steek je middelvinger op en doe mee als je weet wat ik bedoel met ‘fuck boys’!” Al bracht dat wel sfeer. Net als haar nummer met Martin Garrix, ‘Scared to Be Lonely’, dat duidelijk is gemaakt voor dit soort zalen. En nadat we bij ‘Begging’ werden gesmeekt om mee te klappen met een vreselijk enthousiaste drummer, werd het onverwachts donker voor de bis. Want we misten nog een grote hit én een nieuwe single.

Wat het hoogtepunt van de avond had moeten worden, was echter een redelijk ongeïnspireerd moment waaruit bleek dat de zangeres de routine al minstens één keer te veel had afgerammeld. Dua Lipa spleet de zaal in twee en liet de beide helften om de beurt “be the one” zeggen. Gelukkig was er nog haar laatste single ‘New Rules’ - opnieuw eentje met een pseudo-feministische zweem. Die mag misschien een béétje duf radiovehikel zijn, live werkte het nummer best goed, dankzij de foute, exotische ritmes en samples.

Beeld Tina Herbots

Laat ons wel wezen: popmuziek hoeft echt niet over oprechte gevoelens te gaan, noch hoogstaande poëzie te zijn. Maar het mag vooral ook niet saai zijn. Ooit hoorden we een bekende pornoregisseur zeggen dat hij een scène met wat kleren aan “véél interessanter” vindt. Wel, Dua Lipa had net iets te weinig om het lijf, en er is geen outfit die dat muzikaal gebrek kan compenseren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234