Maandag 19/08/2019

Eurovisiesongfestival

"Drek waarop milieubelasting moet worden geheven": hoe ellendig waren die Eurosongs nu precies?

Netta Barzilai won Eurosong 2018 met een act die er wel geinig uitzag. Maar we durven er onze weekste delen op te verwedden dat zij sneller uw goodwill zal tarten op commerciële radiozenders dan een carrière kan uitbouwen op haar kinderachtige vogeltjesdans. Beeld AFP

All aboard was de montere slagzin van het laatste Eurovisiesongfestival. Waren wij écht de enigen die drie uur lang liever overboord sloegen? Op Eén zag je zaterdag, wat ons betreft, een ondubbelzinnige invitatie om afscheid te nemen van muziekprogramma’s op televisie.

Er zal altijd wel één goochemerd blijven volhouden dat Eurosong broodnodig vertier is om diversiteit en verbondenheid te bewerkstelligen. Klinkt ook alleraardigst in gedachte. Maar de regenboogvlag die over deze kermis van kokhalzen gedrapeerd wordt, leek zaterdagavond eerder een fleurig schaamlapje om te verhullen dat het festival geen muzikale beet voorstelt.

Aangezien we al eens een deadline schromeloos over het hoofd plegen te zien, moeten de chefs van De Morgen vast samenzweerderig gegrinnikt hebben dat gepaste vergelding aan de orde was. Muziekrecensenten vragen om de relevantie van de Eurosongs in Portugal te beoordelen, neigt evenwel naar eenzame foltering. 

Harkerig en gebocheld

All aboard? Waterboarding kwam ons eerder voor de geest. Beschikten we goddomme maar over een beter besef van tijd. Dan had die uitzending op zaterdag trouwens ook geen ellendige eeuwigheid lijken te duren. Voor u ons meteen zou afserveren als een terminaal stuk chagrijn: zesentwintig songs lang probeerden we met vereende kracht één song te vinden die het wankelende geloof in een verenigd Europa niet nog meer op de helling zet. Verloren moeite. De vereiste zelfverwerping om rechtstreeks te blijven kijken, konden we amper opbrengen - net als ons dochtertje trouwens dat doorlopend met haar ogen bleef rollen. Als zelfs zo'n dreumes voorbij flitsspektakel kan kijken, wéét je het wel. 

Gebocheld Engels blijkt kennelijk nog steeds de vertrouwde voertaal op het festival, terwijl songs stuk voor stuk pendelen tussen doorzichtige doorslagjes van contemporaine popwondertjes, stroperig drama, barensweeën, onnozele volksdans en vergetelheid. Om nog te zwijgen over de harkerige amateurtoneeltjes, fletse belcanto-zangertjes en bosnimfjes die dromen van Beyoncé, maar opgezadeld worden met drek waarop milieubelasting moet worden geheven.

Eleni Foureira bracht 'Fuego' voor Cyprus. Een clubvriendelijke pophymne, die het wel nog langer zou kunnen uitzingen in de charts. Beeld AFP

Van de Balkan tot de darkroom

De Finse Saara Aalto speelde op haar beurt Lady Gaga na, zij het op een miserabele off-night. Geflankeerd door een bedenkelijk geüniformeerd legertje dansers, voerde ze een act op waarin ze als messenwerpersdoelwit haar entrée maakte. Oogde wel leuk, maar de messen werden dan weer terecht gewet voor het niemendalletje waarmee ze opgesolferd werd. Haar streepje verwaterde EDM met boodschap (iets vaags over pestgedrag) zal het vast gewéldig doen in darkrooms en één enkele gay pride, maar eigenlijk was het verwonderlijk hoe snel zo'n flitsende show kon vervelen, op basis van een popliedje.

Geen idee trouwens wat úw kringspier in gedachten had, maar toen de onnozele deurenkomedie van Moldavië ingezet werd op een drafje van Balkan-bagger, werd het ons benedennavels even te sterk. “Number two, keep turnin’ / Feel the heat, we’re burnin’”, hoorden we dit zootje veelkleurige paspopjes unisono zingen. Brandend maagzuur is verantwoordelijk voor véle ongemakken, leken ze zelf ook toe te geven.

Knuffelrock en carbonkopietjes

Op Eurosong gelden andere muzikale wetten, wordt ons altijd op het hart gedrukt. Het zal ons een pondje kalfsworst wezen. In dit universum mag je volgens Duitsland het midden houden tussen Ed Sheeran, Sideshow Bob en Adele, zonder als een ordinaire jatmoos weggezet te worden. Kwamen ook voorbij: carbonkopietjes van Justin Timberlake (Tsjechië / Zweden) en Justin Bieber. Albanië stuurde op haar beurt een afgezant van Eros Ramazotti en Bon Jovi. Zo één die met zijn pastelkleurige knuffelrock je eetlust a priori bederft in middelmatige Mediterrane trattoria, nog voor salmonella zijn werk kan doen.

De Hongaren probeerden dan weer hun voordeel te doen met metal, hoorden we vooraf. Wij zagen hooguit een beschamende rip-off van Fall Out Boy: emocore en poppunk die de tand des tijds ook niet zo denderend doorstaan heeft, als we hun laatste passage in een goeddeels leeg Vorst Nationaal voor de geest halen.

Wanneer César Sampson, de Oostenrijkse kandidaat, ‘Nobody But You’ inzet, denk je voor het eerst dat de lokale adviesraad niet uit volslagen windbuilen bestaat. Beeld AFP

Kansloze kneusjes

In een ander geval kon je je dan weer nauwelijks van de indruk ontdoen dat Play-Doh voor de grap een artiest op de markt had gebracht. Zo schenen de Denen van Rasmussen uit boetseerklei en Studio 100-Vikingchic opgetrokken. Vocaal stonden ze sterk, maar het feit dat we al zo’n eigenschap moeten aanhalen om niet over élk detail te hoeven zeuren, toont op zich een zwaktebod. Deze koorknaap-vikingen raakten halfweg hun act-op-lemen-voeten verzeild in een sneeuwstorm. Toepasselijk, want ook hun snertsong liet je koud.

Na elke song denk je weer: zou het nog ellendiger kunnen? Je wordt bijna nooit teleurgesteld. Niet zelden lijkt het deelnemersveld opgetrokken uit een soort hysterische vrolijkheid, die alleen wordt overtroffen door edelkitsch en een structureel gebrek aan, welja, álles wat een popsong moet bezitten om langer dan drie minuten in je oren gegrift te blijven.

Kansloze kneusjes, zowel in de showbizz als daarbuiten, vormen een beklemmende meerderheid. Slechts een zeldzame keer zweemt een schim van talent. De Grieks-Albanese ster Eleni Foureira, die Cyprus vertegenwoordigde met ‘Fuego’, bracht een clubvriendelijke pophymne die het wel nog wat langer zou kunnen uitzingen in de charts. En wanneer César Sampson, de Oostenrijkse kandidaat, ‘Nobody But You’ inzet, denk je voor het eerst dat de lokale adviesraad niet uit volslagen windbuilen bestond in zijn land. 

Nog voor de nazomer zijn intrede doet, zal u die radiohit alweer spuugzat zijn. Maar Oostenrijk had - op basis van de song alléén, niet eens omwille van zijn sympathieke verschijning - Eurosong moeten winnen.

Het lot van de kakelende kip

Daar dacht verenigd Europa evenwel anders over. De Israëlische zangeres Netta Barzilai - een soort Björk op pep en kippengekakel - ging met de meeste punten aan de haal. Toegegeven: de act zag er wel geinig uit, maar we durven er onze weekste delen op te verwedden dat zij sneller uw goodwill zal tarten op commerciële radiozenders dan een carrière kan uitbouwen op haar kinderachtige vogeltjesdans. Dàt is natuurlijk een makkelijke voorspelling: vergetelheid is nu al jaren het lot dat elke winnaar beschoren is. En een kip zonder kop loopt hooguit tien seconden, voor ze morsdood tegen de grond kwakt.

Barzilai wilde haar overwinning op het Eurosongfestival kennelijk aanwenden om jongeren te motiveren zelfbewuster te zijn. "Als de jonge Netta me had kunnen zien in primetime, was ze minder ongelukkig geweest", zei de 25-jarige zaterdagnacht in Lissabon. 

Fijne revanche voor haar, natuurlijk. Minder voor de kijker, met een song waarvan je gemoed en gehoor halfstok ging hangen, en een act in kimono die in éénder welke andere context zou gepekt en gevederd worden omwille van cultural appropriation. Zelfs homo-iconen als Beyoncé en Katy Perry komen niet weg met ondoordachte exotiek in hun act, maar zoals we al eerder zeiden: op Eurosong gelden andere wetten.

Waylon tijdens de dress rehearsal voor het Eurovisie Songfestival. En niémand die de arme jongen op zijn outfit aansprak. Beeld ANP

In datzelfde verband: ook Waylon, de Nederlandse uitzending, oogde weinig koosjer, met een outfit die beurtelings deed denken aan Crocodile Dundee, een nichterige cowboy en een excentrieke Afrikaanse dictator. Alleen zijn countrysong banjerde voort op Hollandse boerenklompen.

Levenswaardig, noemenswaardig?

Een zeldzame keer werden we tijdens de uitzending wél geraakt. Een Ierse zanger, die zichzelf wat in de schaduw stelde door een verliefd homokoppeltje te laten dansen, werkte zich voorspelbaar in de genade bij het publiek in Portugal. Tot je bedacht dat de even Ierse Damien Rice zowat krék dezelfde liedjes schrijft, maar dan zoveel mooier, fragieler en ontroerender.

Eurosong trekt jaarlijks zo’n tweehonderd miljoen kijkers. Op Céline Dion (1988) en ABBA (1974) na, vertaalde die passionele aanhang zich zelden tot nooit tot een levenswaardige, laat staan noemenswaardige carrière. Onze tweede makkelijke voorspelling? Reken er ook dit jaar maar niet op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden