Zondag 02/10/2022

InterviewAmber Piddington en Vera Coomans

Dranouter heeft vrouwelijkste affiche: ‘Er heerst nog steeds een groot machismo in de muziekwereld’

Amber Piddington en Vera Coomans, de jongste en oudste vrouw op het Dranouterpodium volgend weekend. Beeld Wouter Maeckelberghe
Amber Piddington en Vera Coomans, de jongste en oudste vrouw op het Dranouterpodium volgend weekend.Beeld Wouter Maeckelberghe

Meer dan de helft van de line-up van Festival Dranouter bestaat uit vrouwelijke artiesten. De affiche telt zelfs één volledig vrouwelijke band, met Kids With Buns. Medefrontvrouw Amber Piddington (21) en Vera Coomans (73) van Madou zijn respectievelijk de jongste en oudste dames op het podium. We spraken beiden over ongewenst gedrag, mannenclubjes en een nieuwe wereld.

Gunter Van Assche

Veertig jaar na de evergreen ‘Witte nachten’ is de cultgroep Madou uit de dood opgestaan met een langspeler die ze in Dranouter komen voorstellen. De jongste groep op de affiche is dan weer Kids With Buns, die u nog op verschillende zomerfestivals kunt zien. Vrouwelijke artiesten nemen overigens gestaag de bovenhand op die festivals. Pukkelpop legt uitstekende cijfers voor, maar de meeste feminiene affiche staat toch op naam van Dranouter, helemaal aan de andere kant van het land.

Tegelijk zet de organisatie van het festival in het Heuvelland zich dit jaar ook specifiek in om seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen te gaan. Extra verlichting op en rond het festivalterrein noemen ze “een eerste stap”. Daarnaast zijn er chillzones, waar festivalgangers gedrag kunnen melden dat niet door de beugel kan. De organisatie lanceert ook een telefoonnummer dat de klok rond bereikbaar is als algemeen meldpunt, bemand door een kernteam van medewerkers.

Geen wonder dat Kids With Buns op de affiche prijkt dus. Dit duo schreef twee jaar geleden ‘1712’ om seksueel grensoverschrijdend gedrag aan te kaarten. “You’re looking for a pretty face in the wrong place / You’re eyeing down some girl’s dress to undress” klonk het in die hit. De tekst gaat over iemand die op een feestje geïntimideerd en gedrogeerd wordt. Later contacteerde de gelijknamige hulplijn Kids With Buns met de vraag of ze de song konden gebruiken als campagnelied.

“We schreven ‘1712' na talloze verhalen van vrienden, die geconfronteerd werden met seksueel grensoverschrijdend gedrag”, zegt Piddington. “Toch zijn er amper nummers die dat onderwerp aansnijden. Dat was niet per se onze drijfveer om het nummer te schrijven, maar wel een reden te meer om het uit te brengen.”

Vera Coomans is evenmin onbekend met grensoverschrijdend gedrag. “In New York probeerde ik in de jaren zeventig mijn geluk in een café in The Village, waar ook Bob Dylan materiaal uitprobeerde, maar net zo goed goochelaars hun kunstjes opvoerden. Ik was een jonge vrouw van 23, al had ik wel al twee kinderen. In de bovenstad leerde ik een jonge gitarist kennen die het wel zag zitten om songs als ‘Working Class Hero’ van John Lennon te brengen, maar ook een zachte versie van ‘Gekwetst ben ik van binnen’, van de folkgroep Rum waar ik ooit deel van uitmaakte. Dat vonden die New Yorkers trouwens nog het leukste, vreemd genoeg. De exotiek van het Vlaams zat daar misschien voor iets tussen (lacht).

“ Pas om middernacht mochten wij opgaan, en ik was doodnerveus, maar uiteindelijk speelden we een goed optreden. Een talentenjager kwam achteraf naar me toe, en in de roes na het concert trok hij me zomaar mee naar de toiletten. Alleen door heel veel lawaai te maken, kon ik uit zijn klauwen ontsnappen. Ik was verbouwereerd over wat gebeurd was, omdat ik in al mijn naïviteit dacht dat die man oprecht geïnteresseerd was in mijn stem.

“Als je zo’n incident op die leeftijd meemaakt, kun je twee wegen op: ofwel keer je die wereld met verachting de rug toe, ofwel beslis je dat de hufters niet zullen winnen. Ik besloot het laatste. Wanneer ik zing, valt mijn hele leven, valt de hele wereld in de juiste plooi. Zingen is mijn reden van bestaan. Dat zou ik niet door één gluiperd laten afnemen.”

Piddington knikt: “Dat gevoel herken ik heel goed. Ik groeide op in Vosselaar. Niet meteen een hotspot voor cultuur (lacht). Maar sinds ik merk dat het toch lukt om iets in de muziekwereld te betekenen, kan ik niet meer zonder. Zelfs terwijl het zo’n onzekere wereld is. Wanneer ik even niet kan spelen, voelt het aan alsof ik naar een hermetisch afgesloten snoepbokaal staar. Een ondraaglijk gevoel. Maar ik leef niet op een roze wolkje: er heerst nog steeds een groot machismo in de muziekwereld.

“Ik ging er vroeger voetstoots van uit dat als één wereld al open-minded, veilig en vriendelijk zou zijn, dat het wel de wereld van de muziek zou zijn. Maar Marie en ik kwamen er gauw achter dat het tegendeel waar is. Ik wil geen naam noemen, maar iemand vertelde ons ooit rechtuit dat we moesten opletten met de lgbtq-aanhang in onze fanbase, ‘want dat is zoals ratten: als je die eenmaal aan boord krijgt, raak je daar niet meer van af’. Dat was degoutant.”

Vrouwelijke affiche

Deze zomer kloppen nogal wat festival zich trots op de borst dat ze de meest diverse en vrouwelijke affiche hebben. Dranouter wint het pleit, maar winnen vrouwen net zo goed grond? Een beetje cynicus zou namelijk kunnen stellen dat vrouwen als pasmunt worden gebruikt om een politiek correcte stempel te krijgen. “Ik heb er nooit bij stilgestaan dat festivals zo’n diverse affiche zouden gebruiken als verkoopargument”, fronst Vera Coomans.

Amber Piddington wél: “Maar op het eind van de dag is het in de eerste plaats de bedoeling dat een muziekfestival tickets verkoopt omdat de bezoekers de acts goed vinden. Niet omdat er per se meer vrouwen staan. Los daarvan is die evolutie natuurlijk wel toe te juichen. Het is een bevestiging van het feit dat de balans zoek was in het verleden. En daarnaast is het een bevestiging dat heel wat vrouwen bijzonder goede muziek maken.”

Coomans knikt geestdriftig: “Het is een groot geluk dat er de laatste jaren zoveel getalenteerde vrouwen opstaan, en dat ze eindelijk de nodige aandacht opeisen. Vroeger bestond de wereld uit mannenclubjes. Ik heb drie albums gemaakt met songs van Bob Dylan of Tom Waits, maar geen enkele programmamaker, samensteller of gezelschap dacht er ooit aan om mij uit te nodigen voor een hommage aan Dylan of Waits. Ik wil niet met modder gooien, maar ik lag daar vroeger soms al eens van wakker. Chapeau dat de dames zich weren vandaag, en van zich laten horen. Ook ik hield voor niemand mijn mond. Veel had ik niet te vrezen in de marge, waar ik best kon aarden: ik hoefde niet bang te zijn voor deuren die voor mijn neus dichtgeslagen zouden worden.”

In die Nieuwe Wereld voelt Coomans zich ook niet altijd even goed op haar plaats. “Ik vind dat de MeToo- en de woke-cultuur nu wel erg aan het doorslaan zijn. Zelf ben ik bijvoorbeeld nogal fysiek met mensen, maar vandaag kun je maar beter oppassen om iemand vriendelijk te omhelzen of het heet al dat je handtastelijk bent. We zien steeds meer spoken. Maar dat was vroeger misschien ook al zo.

“Indertijd kreeg ik heel zware kritiek – uitgerekend door feministen – omdat ik ‘Het doet geen pijn’ zong. Hoe luisterden die dan naar de tekst? Die song ging over verkrachting, en een vrouw die zichzelf wijsmaakt dat het niet zo erg was om de gruwel leefbaar te maken.”

Piddington gelooft: “Er ontbreekt vandaag misschien wel nuance in om het even welk debat. De aanrakingen waarover je het daarnet had, dat is geen zwart-witkwestie. De onschuld van zo’n aanraking hangt in sommige gevallen ook af van wie het doet, in welke context dat gebeurt en welke relatie beide personen hebben ten opzichte van elkaar. Het is goed dat er in ongenuanceerde gevallen navenant gereageerd wordt wanneer iemand van zijn voetstuk wordt gestoten. Maar er kunnen ook onterecht reputaties verwoest worden omdat iedereen overhit reageert of dénkt te moeten reageren.”

Wat zou er dan moeten veranderen? “We moeten wat intelligenter worden in onze uitspraken”, gelooft Coomans. “Over de héle lijn zouden we trouwens intelligenter mogen zijn. Ik loop soms huilend weg van de stupiditeit die ik op televisie zie. Het niveau is vaak zo bedroevend laag, en dan zit ik nog niet eens op Facebook of Twitter. Daar zou het nog zoveel erger zijn. De grootste idioten zetten de grootste mond op, en waar leidt het vandaag toe? Verschrikkelijke, groteske taferelen als de bestorming van het Capitool. Alles is zo donker geworden.”

Piddington schokschoudert minzaam: “Ik ben piepjong, en heb niets anders gekend. Maar ik kan je wel begrijpen, Vera. Het moet verschrikkelijk zijn om alles bergaf te zien gaan. Sociale media zitten daar allicht voor veel tussen. Vroeger stonden de idioten te schreeuwen in de beslotenheid van hun kamertje. Nu is de hele onlinewereld hun platform. En die waanzin verspreidt zich als een virus. Ik betrapte me er tijdens de pandemie op dat ik zoveel desinformatie te verwerken kreeg, dat ik elk artikel koortsachtig ging factchecken. Want iedereen schuilt in zijn eigen echokamer, waardoor het steeds moeilijk is om feiten van fabel te onderscheiden.”

Coomans knikt: “Domheid heerst, en dat vind ik hemeltergend. Jullie (wijst naar Amber) zijn moedige mensen, want mijn hart krimpt in elkaar als ik aan het lot van mijn kleinkinderen denk. De wereld die we jullie nalaten is spijkerhard.”

Festival Dranouter vindt plaats van 5/8 tot 7/8. www.festivaldranouter.be

Madou speelt op 24/9 ook een Rewind-show in de AB. Hun debuut krijgt 16/9 een heruitgave op vinyl.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234