Woensdag 11/12/2019

Dranouter

Dranouter, dag twee: Hoogdag voor het Nederlandstalige Lied

Hannelore Bedert Beeld Wouter Van Vooren

Was het vrijdag nog betrekkelijk kalm in de schaduw van de Kemmelberg, dan werd op zaterdag het bordje 'uitverkocht' bovengehaald. 16.000 mensen waren getuige van een festivaldag waarop het Nederlandse Lied in de aandacht werd geplaatst, met dank aan Hannelore Bedert en Frank Vander linden.

Dat Dranouter een festival voor jong én oud is, wordt duidelijk zodra je de Kayam-tent betreedt. De achterste helft van de overdekte wei voor het hoofdpodium wordt ingenomen door de derde leeftijd, die wat er zich vooraan afspeelt van in campingstoeltjes gadeslaat: en wie zich naar voor manoeuvreert, struikelt over een in het midden van het publiek opgeworpen kindertent. Met alle respect, lieve ouders die jullie koters op jonge leeftijd laten kennismaken met de Vlaamse festivalcultuur, maar dat is misschien iets te veel van het goede.

Soit, het kon de sfeer niet drukken. De tweede dag van Dranouter lokte aanzienlijk meer volk dan de eerste: je hoefde geen master in de wiskunde te hebben behaald om te zien dat er een stuk meer festivalgangers voor je stonden aan te schuiven aan de bar. Het bleken er uiteindelijk zo'n 16.000 te zijn, 4.000 meer dan de dag voordien, en genoeg om 'uitverkocht' boven de ingang te hangen.

Grote publiekstrekker was Selah Sue (★★☆☆). Voor de bindteksten van Sanne Putseys zullen we nooit naar één van haar concerten afzakken: je voelt je wat ongemakkelijk, wanneer ze praat over haar "nood om geliefd te worden", en als je elk nummer inleidt met een persoonlijke anekdote, haalt dat de vaart uit je set. Putseys praatte uitgebreid over hoe ze als moeder werd herboren, en over hoe ze, met haar baby in de armen, genoot van de fluitende vogeltjes in haar tuin. Ze heeft er zichtbaar deugd van gehad, maar wie haar eerder deze zomer, op pakweg Couleur Café, al zag, kende dat verhaaltje al, en een echt vlotte babbel is ze niet.

Het nummer dat daarop volgde, 'You', was bovendien te lang in een badje van zeemzoeterigheid blijven liggen om indruk te maken. 'I Need', achteraan in de set, was in hetzelfde bedje ziek. Sinds Selah Sue terug op tournee is, gaat ze voor een meer uitgepuurde aanpak - "Ik wilde iets intiems, intimistisch, meer challenging" - en staan naast haar enkel een toetsenist, een cellist, en een drumcomputer op het podium. Maar de uitgeklede versie van 'Fyah Fyah' kon evenmin beklijven.

Selah Sue. Beeld Wouter Van Vooren

Verkleumen

Vooraleer we te negatief worden: er zat ook veel moois in het uurtje dat we met Putseys deelden. In 'So This Is Love' werd ze alleen door een eenzame vleugelpiano begeleid, en beseften we plots dat haar stem lang naast die van Amy Winehouse heeft geleden - iets dat ze later nog eens zou benadrukken, in een stoutmoedige, dwarse cover van 'Que será, será'. Ook 'Peace of Mind', dat ter plekke werd ontleed en laag per laag weer werd opgebouwd, mocht er wezen, net als afsluiter 'This World', waarbij de afwezigheid van die vette baslijn aanvankelijk als een gemis aanvoelde, maar later netjes werd opgevuld door heerlijk overstuurde drums.

Het waren uitschieters in een gedurfd, maar vooral te wisselvallig concert - 'Alone' gaan we ook niet onthouden - maar ze deden wel vermoeden dat de toekomst van Selah Sue naast gedurfd ook behoorlijk interessant zou kunnen worden.

Op het moment dat toegift 'Raggamuffin' ten einde liep, beseften we overigens plots dat we stonden te verkleumen. Vijf uur eerder hadden we een temperatuur van 17 graden niet durven verhopen, en kijk, hier staan we, in onze plots veel te korte broek. Voorzichtig te dansen op de herrie van
Gogol Bordello (★★★☆☆), dat dag twee mocht afsluiten. 

Gogol Bordello. Beeld Wouter Van Vooren

Wat Dropkick Murphys is voor Ierse folk, dat is Gogol Bordello voor zigeneurmuziek: traditionele arrangementen, in dit geval uit het Oostblok, maar verpakt in een dansbaar punkjasje. Van bij opener 'Break Into Your Higher Self' duwde dit toerende circus het gaspedaal vol in. 'My Companjera' begon als een dronken zeemanslied, en het daaropvolgende 'Alcohol' verklaarde meteen waarom. Subtiel kun je dit allemaal niet noemen: het Engels van Gogol Bordello is gedrenkt in een Oost-Europees accent dat nog vettiger is dan de frieten waaraan we net ons verhemelte hebben verbrand, de outfits hadden niet misstaan in een Peter Pan-film onder regie van Alice Cooper, en nummers als 'Unprotected' en 'Saboteur Blues' zijn onderling inwisselbaar. Maar wie het tot na middernacht uithield en warm genoeg was aangekleed, hield hier wel een bescheiden feestje aan over.

Sudoku

De zon begon zich eigenlijk al terug te trekken toen Eriksson Delcroix (★★★☆☆het podium van de Clubtent besteeg. Opgelucht door de verkoeling, legde Dranouter zich languit in het gras, soms zelfs met strips van FC De Kampioenen, romans van Griet Op de Beeck of - echt waar! - een sudoku. Ondertussen deden Nathalie Delcroix (van Laïs) en Bjorn Eriksson (van de soundtrack van The Broken Circle Breakdown), geruggesteund door de strijkers van Sun Sun Sun Orchestra, hun best om de Amerikaanse prairie naar de Westhoek te halen.

Eriksson Delcroix opereert op het kruispunt van folk, country en bluegrass. Ze zouden maar wat graag in Nashville, Tennessee wonen, bleek uit een harmonieus gezongen en lekker lang uitgesponnen 'Nashville, Tennessee'. Ze verafgoden Hank Williams en het koppel Johnny Cash-June Carter, van wie ze respectievelijk 'Lost On The River' en 'If I Were a Carpenter' coverden. Het eerste kwartier moest het duo nog vechten tegen een troebele geluidsmix, maar daarna vonden ze de nuance in hun samenspel.

Het laatste gitaarakkoord van Eriksson Delcroix was nog niet uitgezongen, of vijftig meter verderop zette Absynthe Minded (★★★☆☆) 'Mr. Doom' al in. De groep rond Bert Ostyn begon destijds met folky rock, maar vandaag is die 'folky' voorzichtig geschrapt, blijkt uit songs als het potige 'Who's On First' en de scherpe synths uit 'Mr. Doom'. 'Surrender', met dat ijle gitaartje, stond dan weer bol van de ingehouden dreiging, al kwam u vooral voor een swingend 'Envoi', dat helemaal achteraan in de set zat. Niet hun beste nummer, maar het toonde wel meer tanden dan 'Echo Chamber', een van de nummers die deze Absynthe Minded-show soms iets te vrijblijvend maakten.

Absynthe Minded. Beeld Wouter Van Vooren

Oprecht

Dé hoofdpunten van dag twee waren voor iedereen perfect verstaanbaar, want ze werden in het Nederlands gezongen. Voor Mia Doornaert iets te enthousiast wordt: de West-Vlaamse chansonnière Hannelore Bedert (★★★★☆) zong in een herkenbare tussentaal, vol ge's en gij's. Een enthousiast onthaald 'Au Revoir' werd zelfs in het plat West-Vlaams gezongen, en in 'Vocubulaire' speelde ze de spraakverwarring tussen Antwerpenaren en West-Vlamingen uit. "Alle Antwerpenaren zonder sympathie voor West-Vlaanderen mogen de tent nu verlaten", grapte Bedert, maar de Clubtent bleef afgeladen vol.

De zangeres uit Deerlijk ('Deerlik') stond hier blijkbaar voor de achtste keer, en het was een warm weerzien. "Dranoetter is een beetje thuiskomen", zei ze, en ze meende elk woord. Bedert zingt met een oprechtheid die je, in deze tijden van post truth en fake news nog maar zelden tegenkomt, en dat is ongelooflijk verfrissend. "Zou er in mijn bed nog iemand willen slapen, als die alles van mij wist?", verwoordde ze in 'Losse schroeven' vraag die iedereen zich wel eens stelt. In songs als 'Vanaf nu doe ik alles wat ik wil' en 'Ademruimte' keek ze de depressie in de ogen: het zijn nummers waarin de stiltes even belangrijk zijn als de melodie, en ze zouden ongetwijfeld beter werken in een kleine club dan in een rumoerige tent, maar tóch werkte het.

Hannelore Bedert. Beeld Wouter Van Vooren

Het hielp dat tussendoor, in songs als 'Alles gaat goed', de elektrische gitaar wat zwaarder mocht doorhangen. Ook in 'Alles komt uit' kwam een dissonante dEUS-gitaar herrie schoppen, en vermijden dat de spanningsboog inzakte. Afsluiten deed Bedert met 'Altijd nooit meer', waarin ze zelfs al schreeuwend élke noot loepzuiver raakte. 

Hartzeer

Zo mogelijk nog zuiverder, ten slotte, was het concert van Frank Vander linden (★★★★☆) - professioneel Mens, en in zijn vrije tijd ook verdienstelijk beoefenaar van de sport die liefdesverdriet heet. Vander linden trad aan in een veel te strakke broek en vooral ook in de kerk van Dranouter. Hij kwam er de schoonheid van hartzeer prediken, in songs als 'Ik dacht aan een vrouw', dat met een breekbare tokkel de dienst opende. De kale muziekpoëet putte uitgebreid uit zijn laatste soloplaat, Nachtwerk: we hoorden ook 'Draag het als een man', 'Boeven' en 'Gebrek aan jou'. "De zomer zindert, maar het zonlicht laat me koud", fluisterde hij, en iedereen wist wat hij bedoelde.

Tussendoor toonde de mens van De Mens zich eens te meer een rasverteller, met anekdotes over de kritische muziekjournalistiek die zijn 81-jarige moeder bedrijft, over zijn onvermogen om een Clouseau-hit te schrijven - later zou hij het door hem gepende 'Je bent niets' nog spelen alsof hij in een vol Sportpaleis stond. Ook uit het oeuvre van zijn eigen groep werd geput: de originele versie van 'Zonder verlangen' zouden we niet inruilen voor de akoestische cover, maar 'Ergens onderweg' bracht de kerk aan het dansen, en 'Irene', dat Vander linden tussen het publiek en zonder versterker zong, werd devoot meegepreveld als was het het Onze Vader.

Frank Vander linden is in zijn teksten niet vies van een vleugje absurditeit of een streepje ironie, maar ondertussen laat hij zijn gitaar wel huilen, treuren, snikken, en soms ook dansen. Het resulteerde in een huwelijksviering waarin humor en treurnis elkaar een zoen gaven. Een Hoogdag, zou de priester zeggen. Een Hoogdag voor het Nederlanstalige Lied.

Frank Vander linden, in de kerk van Dranouter. Beeld Wouter Van Vooren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234