Zondag 07/06/2020

Dranouter

Dranouter dag twee: dromen van ontucht

Beeld Bas Bogaerts

Stoute dromen bepaalden de orde van de tweede dag Dranouter: zowel Raymond van het Groenewoud, Warhaus als Bazart waren gekomen om ondeugende dingen te doen. Al duurde het even voor de gezapigheid van de namiddag werd doorgespoeld.

Het is gek welke taferelen je zoal kunt tegenkomen op een kindvriendelijk festival. Op Dranouter komen kleuters je maar wat graag van je lege drankbekers verlossen, terwijl ouders aan hun kleinsten een uitleg verschuldigd zijn, wanneer er een dronken tiener met een opblaaspop voorbij komt gewaggeld. “Ja, Louis, dat is een speciale pop.”

Op Dranouter komt iedereen blijkbaar wel eens voor verrassingen te staan, en wij vormen daar geen uitzondering op. We liepen op een bepaald moment achteloos voorbij de Main Stage, op weg naar onze eerste pint van de dag, toen we daar plots die herkenbare roffel van Bob Dylans ‘Rainy Day Women #12 & 34’ uit een drumstel hoorden rollen. Wat bleek? Niemand had ons verteld dat Opposite Loft Singers (☆☆☆), een gelegenheidsensemble met onder andere Roland Van Campenhout, Annelies Van Dinter (Echo Beatty) en Teun Verbruggen (Flat Earth Society), op een uurtje tijd een rist Bob Dylan-covers kwam spelen - allemaal uit zijn iconische Blonde on Blonde (1966).

Nu kunnen wij moeilijk weerstaan aan een uurtje Blonde on Blonde, en al zeker als er zo’n stevige versie van die openingssong, waarin Van Dinter de sneer van de jonge Dylan nieuw leven inblies, wordt doorgejaagd. Ook ‘Pledging My Time’ klonk fris, maar daarna verdween het vuur uit de set – op een door Roland gezongen ‘Leopard-Skin Pill-Box Hat’ na. ‘One of Us Must Know’ en ‘I Want You’ waren meer karikatuur dan cover, ‘Just Like a Woman’ een overbodige herinterpretatie. Opposite Loft Singers zetten geen onverdienstelijke Dylan neer, maar staken zijn barokke folk-rock-'n'-roll net een tikkeltje te vaak in een slecht passend bluegrass-jasje, met veel akoestische gitaren, en een viool of mandoline. Wel content dat we ‘Sad Eyed Lady of the Lowlands’ eindelijk eens live hebben gehoord, want de Bard zelf heeft de song nog nooit op zijn setlist gezet.

Beeld Bas Bogaerts

Genieten van de zon

Klonk wél prima: Chantal Acda (☆☆), die in tegenstelling tot een dag eerder op Jazz Middelheim, maar een uurtje speelde. Gelukkig stak dat uurtje vol met mooie melodieën en fijne arrangementen - nu eens subtiel, dan weer dat tikkeltje ruiger. Vooral wanneer Acda en haar vier bandleden – met een opvallend goed gezinde dEUS-bassist Alan Gevaert – hun tanden lieten zien, zoals in het heerlijk denderende ‘I Need You to Go’, toonde de Nederlands-Belgische singer-songwriter haar kunnen.

Opmerkelijk: het oudere publiek dat de bankjes van de Club van tevoren had gevuld, kon de stevige versie van Chantal Acda minder smaken. Openingstrio ‘Fight Back’, ‘Notice’ en ‘Bounce Back’ waren nog trage slaapliedjes, maar halverwege trokken Acda en haar band de registers open, waarop veel kijklustigen de tent verlieten. Jammer voor hen, want zij moeten nu verder zonder het uitmuntende ‘Still We Guess’, waarin een dromerige trompet heel even de hoofdrol opeiste, gehoord te hebben.

Chantal AcdaBeeld Bas Bogaerts

De intieme songs van Acda konden de gezapigheid echter niet helemaal doorspoelen: in de namiddag was Dranouter, badend in de augustuszon, vooral een oord van ontspanning. Kinderen met prinsessen- of ridderdromen konden zich uitleven op een middeleeuwse draaimolen, terwijl hun ouders vanop opklapstoeltjes of opblaaszeteltjes van het goede weer en de variëteit aan eetkraampjes genoten. (De ribbetjes op de barbecue waren overigens uitstekend.) Het zou tot de set van Raymond van het Groenewoud (★★★☆☆) duren vooraleer de vlam in de pan sloeg: songs over de geneugten van het vrouwenlichaam (‘Meisjes’), seks (‘Er gaat niets boven seks’, ‘Zij houdt van vrijen’) en de orale variant (‘Befkapoen’) nodigden uit tot dansen en tot ontucht. (Het volledige verslag van dat optreden leest u hier.)

Berlijns cabaret

En laat dat net een ideale habitat zijn voor de geile zwoelheid van Warhaus (★★★★☆). Een dag eerder had zijn kompaan Jinte Deprez, alias J. Bernardt, het nog moeilijk om de Kayam-tent met seksuele dreiging te vullen, maar Maarten Devoldere, die andere Balthazar-frontman, deed het schijnbaar moeiteloos. De zon had al afscheid genomen toen hij ‘Control’ inzette en de weide van Dranouter herinrichtte tot een donkere, jazzy kroeg waar rookkringen het behang kleuren, het gevaar van de muren druipt en de tafels zijn ingevet met sex-appeal.

WarhausBeeld Bas Bogaerts

De set van Warhaus – een project waarmee Devoldere zijn bewondering voor Serge Gainsbourg niet onder stoelen of banken steekt – dreef voort op geilheid, en die bleek, afgaande op de enthousiaste reacties van de eerste rijen, behoorlijk besmettelijk. Devoldere en zijn lief/zangeres Sylvie Kreusch gaven het goede voorbeeld door een paringsdans in te zetten tijdens ‘The Good Lie’. ‘Memory’, dat Devoldere solo bracht, was nog opvallend intiem, maar ‘Machinery’ kreeg een ruiger en vooral minder verhullend kleedje aangemeten dan op plaat.

Live heeft Devoldere soms de neiging om zijn songs nodeloos lang te rekken, maar dat euvel bleef in Dranouter beperkt tot een verder uitstekend ‘I’m Not Him’, waarin de Balthazar-frontman, in zijn kenmerkende lange jas, zich ontpopte tot een prediker van de vleselijke liefde. Op een magistraal ‘Beaches’, waarin een kaduke trompet de hoofdrol speelt, mocht Warhaus’ geheime wapen Jasper Maekelberg schitteren, die de song onderdompelde in het soort klankenbad dat Radiohead op Kid A ooit samenstelde. Er zijn slechtere adelbrieven.

WarhausBeeld Bas Bogaerts

En daar hield het niet op. De dissonante, uitgesponnen brug van ‘Here I Stand’ deed dan wel heel wat wenkbrauwen fronsen, Devoldere gaf daarin toe wat wij al lang vermoedden: hij is een bastaardzoon van de vroege Nick Cave, die net als zijn vader houdt van vleermuizen, gevaar en de meest onheuglijke hoekjes die de gemiddelde wereldstad te bieden heeft. In afsluiter ‘Mad World’, dat onder rood licht werd ingezet, herschiep Warhaus de Kayam-tent tot een Berlijns cabaret in de jaren 20: het type keet waar je een in jarretelles gehulde Marlene Dietrich kunt tegenkomen, en je stoutste fantasieën in werkelijkheid kunt omzetten. “It’s a mad world”, inderdaad.

Meezingfactor

Waren evenzeer naar Dranouter afgezakt om ondeugende meisjedromen in vervulling te doen gaan: de pophelden van Bazart (★★★☆☆). Al beschikken zij niet over dezelfde donkerte of dezelfde living on the edge-attitude van hun voorganger. 

BazartBeeld Bas Bogaerts

Maar eerlijk is eerlijk: Mathieu Terryn, Simon Nuytten en Oliver Symons hebben een tijdje geleden een puike set in elkaar gestoken, en weet die met overtuiging op het podium te brengen. ‘Census’ zette de nacht stevig in, met pulserende drums en pittige synths, en op ‘Nacht’ werd er voor de eerste keer luid meegezongen. Je kunt de teksten van Terryn gemakkelijk wegzetten als ‘pseudo-poëtisch’, maar dat blijft een kwestie van smaak, terwijl hun meezingfactor wetenschappelijk te meten is. Vooral tijdens ‘Chaos’ kleurde de meter donkerrood, en tijdens afsluiter ‘Goud’ steeg die – of wat dacht u? – daar nog ver bovenuit.

Met de finale van ‘Goud’ en ‘Echo’ toonde Bazart dat het een gerechtvaardigde headliner is: hun show zit goed elkaar, en ze weten het enthousiasme van het publiek ook vast te houden bij mindere songs. 

BazartBeeld Bas Bogaerts

Soit, er is veel aan Bazart dat we niet goed begrijpen – waarom het oké is om een marginale joggingbroek met witte sokken te dragen, bijvoorbeeld – maar zelfs de grootste cynicus in ons werd in het hoekje geduwd in het laatste kwartier van de set. Mathieu Terryn en zijn kompanen zijn vooralsnog minder tijdloos dan Raymond en minder opwindend dan Warhaus, maar we twijfelen er niet aan dat ook zij de hoofdrol hebben in heel wat meisjesfantasieën. 

De tweede dag van Dranouter was een aanval op de eierstokken van oud en jong, en Bazart tekende maar wat graag voor het slotoffensief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234