Woensdag 29/06/2022

DM ZaptFrederik De Backer

‘Draagmoeders’: waar haalt iemand de energie om rond te lopen met andermans vlezige mingvaas?

Annemie Struyf. Beeld VRT
Annemie Struyf.Beeld VRT

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: Draagmoeders.

Frederik De Backer

Aan mij is geen draagmoeder verloren gegaan. Niet zozeer omwille van evidente euvelen van logistieke aard, meer omdat ik niet dat soort vriend ben. Geen daden maar woorden. Ik sta dag en nacht klaar voor mentale bijstand, maar vraag me niet om een boekenkast te helpen verhuizen. Als een uurtje Claus en Boon zeulen me al te veel is, dan is negen maanden Noud of Finn of Maartje of Klontje of wat er tegenwoordig ook allemaal uit komt getuimeld me dat zeker.

Waar haalt zo iemand de energie vandaan om driekwart jaar rond te lopen met een vlezige mingvaas? Je mag níéts meer. Geen drank, geen drugs, geen saffen, geen rugby. Allemaal voor een ander. En dan moet de grote finale in de martelkamer nog komen. Ik begrijp niet waarom niet elke vrouw een draagmoeder neemt.

Kortom, ook ik zit met vragen over de materie. En als iemand met vragen zit, dan maakt Annemie Struyf er een programma over. In Draagmoeders praat ze met draagmoeders, maar ook met wensouders, om vervolgens een handvol afleveringen te baren die elk een hele zwangerschap lijken te duren. En me achterlaten met nog meer vragen.

Want natuurlijk heb je begrip voor een koppel dat om medische redenen een beroep moet doen op een draagmoeder – ik zag mijn latere zelf ook altijd met kwijl op de schouder. Wat als dat koppel echter al twee kinderen heeft? Is dat niet genoeg, wetende dat we eigenlijk al met te veel zijn op deze planeet? Maar als het dat is, aan wie is het dan om dat te beslissen behalve de (draag)ouders? Moeilijk allemaal.

Ik zou niets liever hebben dan dat eenieder door het leven danst, en een kind krijgen middels een draagmoeder is wetenschappelijk perfect mogelijk en algemeen aanvaard. En toch. Deze gebrilde zwaarlijvige zou er met een helpende, in latex gehulde hand ongetwijfeld (langer) mooi kunnen uitzien, maar moet elke wens per se vervuld? Leidt aanvaarding niet evenzeer tot persoonlijke groei en dus geluk? Maakt drie kinderen gelukkiger dan twee?

Nu goed, die keuzes zijn persoonlijk, en als alle partijen akkoord zijn waarom dan niet, ik snap het wel. Maar plots sta je als kijker kniehoog in het vruchtwater – iets waarvan ik telkens weer denk dat dit een te persoonlijke aangelegenheid is om te delen met de wereld – en kan ik niet anders dan een intens mededogen te voelen voor de bevallene. Ik zou het niet kunnen opbrengen dat kleine, weerloze wezentje dat ik zo lang in mijn lichaam heb gevoeld, af te staan. Iets in mij zegt dat dat nooit de bedoeling is geweest, hoe ontzettend nobel het ook is. Hoe sterk moet een mens kunnen zijn?

Er is geen ‘gelijk’ in dit soort kwesties. De bedoeling is uiteindelijk ook maar wat we ervan maken.

Ik wens iedereen een gezonde baarmoeder toe.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234