Vrijdag 23/08/2019

Dour

Dour is een festival naar mijn hart: het laat de dag rustig op zijn positieven komen

Rae Sremmurd op Dour Festival 2019. Beeld Koen Keppens

Op dag twee van Dour kwam de beste artiest uit België, de beste liveband uit Duitsland en de beste aardrijkskundeles uit Amerika: bleek Dour al die tijd gewoon in Brussel te liggen!

Dour is een festival naar mijn hart: het laat de dag rustig op zijn positieven komen. Omstreeks half vijven was de doorgang naar de Main Stage - excuus: The Last Arena - nog versperd. De wei was even verlaten als een ‘Love Island’-fanparty, en het handvol zielen dat er toch al rondwaarde, deed dat ook alleen maar om die gisteren verloren portie waardigheid terug te vinden. Tevergeefs!

Zodoende stond er bij La Petite Maison sur la Prairie - de bedenker van de Dour-podiumnamen is zélf een artiest - amper volk toen de prachtige Charlotte Adigéry (★★★★☆) er de ondankbare taak kreeg om de boel aan te zwengelen. Zegt veel: tegen het einde van het optreden was het Petite Maison een Dikke Tent geworden - en mensen die Charlotte voordien nog niet kenden, hadden er een hartsvriendin voor het leven bij.

Vanaf de eerste boem-boem-boem van ‘B B C’ - wat is knoppenman Bolis Pupul een leuke aanwezigheid - begon de wei te dreunen. Molshopen explodeerden, gebruikte heroïnenaalden van vorige edities trilden onbeschaamd naar het oppervlak. Was het exotische electro? Global clubmuziek? Pop met een handkatapult in de achterzak? Het is alleszins van de jaren 80 geleden dat er uit een Belgische drummachine nog eens zo’n uniek geluid kwam: ‘1,618’, ‘Okashi’ en ‘High Life’ zaten alle drie ergens tussen The Knife, KOKOKO! en Santigold in, maar waren vooral honderd procent Adigéry - weet ik veel wát het precies is, maar het ademde avontuur, levenslust, rebellie en plezier. En een heel klein beetje die pita met looksaus van gisteren.

Charlotte Adigéry op Dour 2019: het ademde avontuur, levenslust, rebellie en plezier. En een heel klein beetje die pita met looksaus van gisteren. Beeld Koen Keppens

Een coole haardos, een naar zomers geluk solliciterend hemdje: Charlotte had niet alleen de songs en de sound, maar ook het plezier van Anderson .Paak - waar bleef ze die energie halen om én te springen én te zingen? - en de koppige star quality van Solange. Die moves wanneer ze ‘t had over haar ‘asymmetrical face’, die met geen vlammenwerper weg te branden glimlach, dat wilde geluk om ‘r lippen tijdens ‘Paténipat’...

Volgens Zwangere Guy is Charlotte beter dan Angèle, en wij weten al langer dan vandaag: met een Guy discussieer je niet.

Minder mooie benen, toch óók de moeite: Sascha Ring, beter bekend als Apparat (★★★☆☆). Tot voor kort: één helft van het ter ziele gegane Moderat. Apparat an sich is vooral bekend vanwege z’n minimal techno met onder meer Ellen Allien, maar stond op Dour met een liveset. Wie had gevreesd voor een optreden op z’n Paul Kalkbrenners - twee effectenschakelaars verwijderd van een dj-set - kon z’n hartje ophalen: op het podium onder meer twee gitaren, een basgitaar, een cello, een viool en een trombone. Alleen de koebel ontbrak.

Apparat Live op Dour Festival 2019. Beeld Koen Keppens

Minimal techno heeft tegenwoordig kennelijk veel weg van experimentele pop en postrock. Ring ontdekte niet lang geleden Radiohead en zingt nu dus als Thom Yorke, in nummers als ‘Dawan’ en fan favorite ‘Ash/Black Veil’. Noem het de kille Berlijnse variant van wat Tom Misch en Jordan Rakei tegenwoordig uitvreten in Londen. Sascha heeft in zijn heruitgevonden sound zelfs een formule beet: inhouden, roffelen op de trom, en crescendo gaan. Ofte: laagje per laagje opbouwen, desgewenst met wat arpeggio-strijkers eronder. Niet bijster origineel - Sigur Rós zonder de duisternis, dacht ik weleens - maar de songs die uitmondden in fantastische climaxen, zoals ‘You Don’t Know Me’ en ‘Circles’, wérkten.

Afijn, even onheilspellend als die uitdijende plasjes die zich stilaan onder de Dixi-hokjes beginnen te vormen, werd het nooit, maar: Apparat heeft ook zonder Modeselektor een toekomst.

Zonder apparaat dan weer géén toekomst voor Rae Sremmurd (★☆☆☆☆), want tjongejonge: wat hebben díé veel te danken aan hun USB-stick.

Nu geef ik niet graag één ster, maar hè, wat is er nu eigenlijk gebéúrd tijdens het optreden van Slim Jxmmi en Swae Lee? De stroom is een paar keer uitgevallen (‘what the fuck, Brussels?’), er zijn ruwweg achthonderd flessen champagne leeggespoten en opgezopen, in de voorste rijen heeft iedereen eens goed kunnen voelen aan Jxmmi’s sixpack, en ik heb in mijn hoofd drie afleveringen van ‘Friends’ integraal kunnen herbekijken (die waarin ze naar Las Vegas trekken, waar Joey zogezegd een film maakt). Maar muzikaal avontuur, sluwe opwinding, spontaan kippenvel? Nah.

Rae Sremmurd op Dour 2019: er zijn ruwweg achthonderd flessen champagne leeggespoten en opgezopen. Beeld Koen Keppens

Eigenlijk waren Jxmmi en Swae vooral twee goed betaalde mc’s. Dat ging van z’n Brussels hier en z’n Belgium ginder - onderling inwisselbaar - als ze al niet begonnen over Woo Hah!, het Nederlandse festival waar ze mórgen staan. Er mocht gemosht worden, en gevraagd of iedereen een motherfucking good time had, en Swae was zó enthousiast over een al bij al mak publiek (‘you are soooo fucking awesome, Brussels!’) dat het potsierlijk werd. Op den duur wil je wel eens gewoon live een nummer horen, in plaats van dat tot in den treure herhaalde gekir: ‘Sremmlife forever! Sremmgang alright! Sremmspoor in uw onderbroek!’

Tijdens ‘Black Beetles’ - wereldschijf - werd een verlamde kerel met z’n rolstoel op podium gehesen: mooi gebaar. En Jxmmi zong - zo vals als een kat, maar het gebaar telt - ‘Happy Birthday’ voor iemand van de crew. Het zullen wel geen kwade jongens zijn. In de staart van ‘Black Beetles’ en tijdens ‘Unforgettable’ van French Montana liet Swae zelfs horen wél effectief te kunnen zingen. Maar verder? Als ze niet continu in het rond sprongen, dan hadden de twee eigenlijk ook allerlei andere dingen kunnen doen: een voetmassage krijgen, een kruiswoordpuzzel oplossen, een Belgische dan wel Brusselse - of voor mijn part: fucking Botswanese - regering vormen. Het had toch geen enkel effect op wat er uit de boxen kwam.

Het enige dat vervelender is dan mensen die beweren dat hiphop live suckt, zijn hiphoppers die sucky liveshows geven.

Tenzij A$AP Rocky alsnog uitbreekt om me op een muilpeer te trakteren: tot morgen, Dour! 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden