Dinsdag 29/11/2022

Dour demarreert in slotfase

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Na een matte eerste anderhalve dag kwam het Dourfestival pas vrijdagavond goed op gang. De Morgen zag topconcerten van Black Heart Procession en Spoon, kwam ogen te kort bij Fucked Up en danste zich in het zweet bij De La Soul en AKS feat. Selah Sue.

Black Heart Procession (****) zette vrijdagavond de remonte door die was ingezet met The Antlers en MLCD. Frontman Pall A. Jenkins leidde zijn band met vaste hand door een set die alleen uit hoogtepunten bestond. Zo mondde het slepende 'The Letter' uit in de tangowals 'Tropics of Love' en bracht het uptempo 'Square Old Heart' verlossing na de dodenmars 'Heaven and Hell' en het verstikkende, enkel met piano en zingende zaag ingekleurde 'Outside the Glass'. Van 's mans inktzwarte teksten werd je niet echt vrolijk. Maar wetend hoe het onlangs is geëindigd met Vic Chesnutt en Mark Linkous, kun je deze zwartgallige zonderling maar beter koesteren.

Van een heel andere orde was de samenwerkende vennootschap AKS feat. Selah Sue (***), die de Magic Tent een halfuur lang liet zweten op moddervette dubstep en drum-'n'-bass. Props voor de rappende Selah Sue, maar niet voor de mc, die te vaak over de muziek stond te lullen. Op Pukkelpop mogen ze een volledige set spelen: wie wil feesten, weet waarheen.

Het razende junglenummer waarmee AKS eindigde, bleek de perfecte opmaat voor het eeuwig boze Atari Teenage Riot (**). Hun digital hardcore is zowat de radicaalste popmuziek ooit gemaakt: deze Duitsers scanderen hun nihilistische teksten ('Destroy 2000 Years of Culture, 'Start the Riot', 'Into the Death') over een destructieve geluidsbrij die is opgebouwd uit het puin van in oorsprong revolutionaire genres als punk, hiphop, gabber, jungle en industrial. Het Dourpubliek ging helemaal loos voor deze beeldenstormers, maar na een halfuur gebeuk werd dit anarchistische anachronisme ons toch te eendimensionaal.

Seks en geweld
Dan liever video-artiest Chris Cunningham (****). Ook zijn set was erg radicaal, maar wist in tegenstelling tot Atari Teenage Riot wel een uur lang te boeien. Net zoals vorig jaar bij Aphex Twin, voor wie Cunningham baanbrekende videoclips maakte, werd je meegesleurd in een vloed van elektronica en verontrustende beelden. Wij zagen een koppel dat balanceerde tussen vechten en vrijen, een breakdancende peuter met waterhoofd, een coke snuivende alien, een Spencer Tunick-tafereel dat in een weerzinwekkende orgie ontaardde en de lelijke kop van Aphex Twin verknipt met close-ups uit pornofilms. Cunningham rondde zijn concert af met 'New York Is Killing Me' van Gil Scott-Heron: een welgekomen rustpunt na zo'n onwezenlijke, op seks en geweld drijvende maalstroom.

Op Dourdag drie, zaterdag, leek de zon het pleit gewonnen te hebben en meteen was er ook meer volk op het Plaine de la Machine à Feu. Veel kans dat Pink Eyes, de frontman van Fucked Up (****), hen allemaal in de ogen heeft gekeken. Al na één song dook hij de Magic Tent in, om daar tot in de verste uithoeken zittende mensen aan te manen recht te staan, overal high fives en knuffels uit te delen en te poseren voor iedereens gsm-camera. Ondertussen brulde hij zich ook nog een weg door hardcoresongs als 'No Epiphany' en 'Crusades' en zong hij de lof van The Kids. Oké, de subtiliteit van hun cd The Chemistry of Common Life was live ver te zoeken, en hun Black Flag-achtige sound was even gedateerd als wat Atari Teenage Riot een dag eerder bracht, maar man, wat een opwindend concert.

Krolse kreten
Toen we de bezadigde Brazilianen van Os Mutantes (***) in hun kleurrijke gewaden het podium zagen betreden, vreesden we even het ergste. Maar kijk: hun psychedelische cocktail van westerse en Zuid-Amerikaanse muziek klonk verrassend fris. Met speelse liedjes als 'El Justiciero' en het van Caetano Veloso geleende 'Baby' spoorden ze de kleine maar enthousiaste schare fans aan tot krolse kreten.

Nog beter werd het bij Spoon (****). In hun kookpot mengen deze Texanen de blue eyed soul van Small Faces, de punkgitaren van Wire en de droge funk van The Meters tot een opwindend geheel waarin geen noot te veel klinkt. Op Dour putte Spoon uit zijn vier laatste platen, met 'Small Stakes' en 'Written in Reverse' als uitschieters in een set die bij de beste van Dour 2010 gerekend mag worden.

In tegenstelling tot de headliner van donderdag, Faith No More, stonden De La Soul & Rhythm Roots All Stars (**) zaterdagavond wel voor een volle wei te spelen. De oldschoolhits van deze hiphopveteranen ('Ring Ring Ring' en 'Me, Myself and I') bedienden het jonge grut dat zich opmaakte voor alweer een dolle Dournacht op zijn wenken. Geen muzikale hoogvlieger, wel een feestje. (Pieter Coupé)

Hoe de latere acts van zondag klonken, leest u eveneens op deze site.

undefined

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234