Vrijdag 20/09/2019

Muziek

DJ Koze, de vreemde eend in de bijt: "No risk, no fun!"

Stefan Kozalla aka DJ Koze Beeld rv

Stefan Kozalla maakte met zijn band Fischmob naam in de Duitse hiphopscene, maar als DJ Koze werd hij éminence grise van de house.

"Mijn albums stel ik samen als een dierentuin: met allemaal verschillende beestjes uit verschillende continenten, die ik dan samen in mijn hof laat spelen. Ik heb er een kinderlijk plezier in om zaken samen te brengen die eigenlijk niet bij elkaar passen." Beter kan je Kozes stijl eigenlijk niet vatten. Op zijn nieuwe plaat Knock Knock lieten Kurt Wagner, José González en Róisín Murphy zich in vrijwillige hechtenis nemen. Al blijft Stefan Kozalla zelf hoogstwaarschijnlijk het meest exotische beestje van de zoo. 

Positivo's

De Hamburgse producer is gemakkelijk te herkennen aan de vele experimentele hoofddeksels - waaronder zijn signature tulband -  die hem zijn typische goeroe-uiterlijk verlenen. Waarschijnlijk maakt zijn uitheemse uniform gewoon deel uit van Kozalla's nogal vergaand gevoel voor absurde humor. "Ik wil goddelijke, Elysische muziek maken", zegt hij, schijnbaar bloedserieus. Hij meent het absolúút niet. "Ik moet je toch niet elk mopje uitleggen, hè?"

De laatste jaren lijkt hij toch oprecht de geneugten van spiritualiteit te ontdekken. Liefde en positieve energie zijn tegenwoordig essentieel voor de producer. Het is een van de redenen waarom hij Róisín Murphy en José González uitkoos om mee te doen op de plaat.  

Knock Knock, het nieuwe album van DJ Koze Beeld rv

"De nummers die ik maakte, zijn een hommage aan mensen met een open geest. Daarom contacteerde ik ook artiesten van wie ik weet dat ze geen controlefreaks zijn. Je moet er als muzikant mee kunnen omgaan dat de producer aan de slag gaat met je persoonlijke stem, je lyrics, je kunst. Geloof mij, ik durf het José González niet aandoen om over een EDM-track te zingen."

Muzikale ego's

Kozalla staat bekend als officiële remixer van heel wat artiesten, dus niemand weet beter dan hij hoe je respectvol moet omgaan met andermans werk. Zijn band Fischmob was daarvoor de beste leerschool. "De ego's van muzikanten zijn uiteraard nogal gevoelig, dus moet je voorzichtig consensus zoeken om artistieke output te genereren." Uiteraard heeft ook Kozalla zelf weleens last van een muzikaal ego als het aankomt op samenwerken. 

"Als producer start je altijd met een idee", zegt hij, waarop hij een melodietje neuriet. "In mijn hoofd klinkt dat idee prima. Maar dan moet iemand anders, zoals Róisín, het inzingen. En de eerste keer denk je: Jezus, ik heb de foute keuze gemaakt. Dit klinkt helemaal niet zoals ik het in gedachten had."

"Maar na de derde keer word je overvallen door de schoonheid. Ik wil geen koortje van zangers die iets perfect willen neerzetten. Een échte kunstenaar verleent persoonlijkheid aan de muzikale gedachte die jij had, in plaats van ze zo goed mogelijk te kopiëren."

Waar house- of technoalbums af en toe lijden aan een schaarste aan emotie of kleur, trekt Koze het spectrum wagenwijd open. Hierboven staat hij vermeld als house-dj, maar eigenlijk is dat een pijnlijk nauw jasje. Techno, house, disco, hiphop, you name it, he spins it. Zijn stijl lijkt voort te komen uit een onstilbare nieuwsgierigheid.

"In de eerste plaats maak ik muziek om mezelf te entertainen. Daarom probeer ik ook op elke plaat iets nieuws te leren en toe te passen; dat houdt mijn vuurtje brandend. Er is veel eendimensionaliteit binnen de muziek, en dat vind ik vreselijk vervelend. Ik weet dat ik een grotere wereld kan creëren door buiten de techno of house te stappen, dus ik ben het aan mezelf verschuldigd om de poging te wagen. En natuurlijk kan ik falen. Maar no risk, no fun. Het belangrijkste is dat ik het geprobeerd heb."

Koze heeft zich nog nooit zo ver van de klassieke dancetracks gewaagd als op zijn nieuwe plaat, al wil dat absoluut niet zeggen dat Knock Knock geen aanstekelijke ritmes meer bevat - integendeel. Het lijkt alsof hij zijn doel heeft bereikt: het verenigen van interessante sferen en schijnbaar botsende stijlen met een bijzonder gevoel voor ritme.

Om de grenzen van muzikale genres te beproeven, is natuurlijk een veelheid aan inspiratiebronnen noodzakelijk. Die haalt Kozalla vooral níét uit de muziek. "Ik reis veel, ik produce, ik speel overal, ik leef op een permanente vibe van euforische stress", vertelt hij. "Maar ik ben ook erg goed in zogezegd 'nietsdoen'.  Er is geen groots plan, ik probeer gewoon te leven. Succes interesseert me niet zo. Als je alleen met je carrière bezig bent, sterft je inspiratie. Je moet openstaan voor het leven zélf."

Op zondag 1 juli speelt de Hamburgse gekskap op Paradise City.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234