Woensdag 16/10/2019

Top 10

Dit zijn de tien beste platen van de week

Balthazar. Beeld rv

Belgisch toptalent doet januari uitgeleide. Balthazar, Peuk, Reena Riot: de rock rolt en ratelt weer bij ons als nooit voorheen. De snoepjes komen van rapper Boogie, van indieheld Conor Oberst en van Nils Frahm.

1. Balthazar - Fever

“We waren oprecht onder de indruk van elkaars soloprojecten”, aldus Jinte Deprez over Warhaus en J.Bernardt, op schoot bij onze journalist Gunter Van Assche, eind vorig jaar. “Dat maakte ons gretiger om terug samen te spelen.” Fever, album nummer vier voor Balthazar, laat Deprez en zijn kornuit Maarten Devoldere behoedzaam ouder worden, zij het met een monkellachje om de lippen. “Toen we achttien waren, waren we het soort slimme jongens die dachten dat ze alles konden (lacht). Maar op de nieuwe plaat zing ik: ‘I stopped being coherent on my graduation date.’ Als muzikant zit ik natuurlijk in een bevoorrechte positie om eeuwig kinderlijk te blijven.”

Balthazar klinkt minder lijzig dan vroeger en geeft meer dan ooit om de heupen en het hart dan om het hoofd. “In ons hoofd hebben we elf hits geschreven”, bekende een grinnikende Deprez aan Gunter Van Assche. “Vroeger vonden we funk bijvoorbeeld een lelijk woord, terwijl Simon zich nu meer dan ooit heeft kunnen uitleven als bassist.” (lacht) Bewijsmateriaal? ‘Entertainment’, dat zo uit de koker van Calexico of het muzikale oerwoud van Jungle had kunnen komen: schitterende en schetterende trompetjes, naast een simpel, soulvol refreintje.

Fever klinkt wellicht wat extraverter dan ons vroeger werk”, denkt Devoldere. “Meer uptempo en four-to-the-floor. (...) De titel dekt wel degelijk de lading: de temperatuur wordt opgedreven, en de songs klinken celebrationeel, soulvol, funky. Zelfs disco durfden we door te duwen.”  Saturday Night Fever, iemand?

Lees hier meer over ‘Fever’

Lees hier ons interview met Balthazar

Fever - Balthazar Beeld rv

2. Boogie - Everything’s For Sale

Boogie teasede zijn nieuwe album deze week met een gestileerde kortfilm die begint met een aantal homies die een spliff doorgeven via moderne dansbewegingen. Even later rijden ze op paarden door hun wijk. Een schoolmeisje zingt een serenade voor haar grootouders. Een koppeltje bedrijft traag de liefde op bed. Wat later verandert Boogie in een buiksprekerspop. En dan zitten we nog niet halverwege deze poëtische koortsdroom. Het staat vast: de beste weed komt nog steeds uit Compton.

Yep, heel veel aan Everything’s For Sale schreeuwt Good Kid, m.a.a.d. City, het doorbraakalbum van die andere Compton-beroemdheid Kendrick Lamar. Op dat vlak zou 2019 wel eens een beslissend jaar voor Boogie kunnen zijn. Dit is zijn eerste plaat bij Shady Records, het platenlabel van Eminem, en meteen een enorme artistieke stap voorwaarts. Zoals Kendrick eet Boogie graag van veel muzikale walletjes tegelijk. Hij smokkelt graag oude seventiesfunk, fusion, gospel en jazz in zijn tracks. Op het confessionele ‘Whose Fault’ doet jazz-innovator Christian Scott aTunde Adjuah mee.

En zoals Kendrick ontsnapte ook Boogie aan het bendeleven in Compton. “Ik heb een jong zoontje en ik wil hem leren dat gangbanging geen uitkomst biedt”, vertelde hij aan Pitchfork. Zoals een hoop hedendaagse rappers grossiert ook Boogie in onzekerheden en identiteitscrises. Hij zwalpt enigszins meewarig doorheen deze plaat, hunkerend naar antwoorden op levensvragen, zichzelf genadeloos onder de loep leggend. “I love to lie, I’m extra’d out /I know I’m wrong but let me slide, uh /If I ain’t right before I rise / Tell the world I’m dead inside.” Als er een hype komt, is hij die alleszins waard.

Everything's For Sale - Boogie Beeld rv

3. PEUK - Peuk

Waarom wij ons vanochtend manisch “banzaï!” krijsend over de sofa katapulteerden, dwars door een glazen salontafel crashten en toch maar rücksichtlos bleven pogoën met glasscherven aan de konijnenpantoffels? Laten we gokken dat ‘Gargamel’ en ‘Magpie’ ermee te maken hebben, de furieuze openers van Peuks titelloze debuut. Dit ...euhm...sludgepop-trio uit Limburg heeft krapuul in de rangen dat in het verleden stormen oogstte bij oa.The Shovels en Millionaire.

Peuk doet ons meermaals de hoed afnemen, met dank aan het pisnijdige gekrijs van zangeres-gitariste Nele Janssen die, wanneer haar draaikolken even plaats maken voor bescheidener riviergebruis, ook over een verdomd aanstekelijke zangstem beschikt, links van Kim Deal, rechts van Courtney Barnett. Oh ja, ook genoten van de aan frut geramde fundamenten die bassist Jacques Nomdefamille en drummer Dave Schroyen onder de songs pleuren.

Verder: verweesde fans van Sonic Youth, Bikini Kill, Belly en ja, zélfs Mazzy Star, mogen uit hun kruipkelder komen. Er gloort een streepje hoop aan het einde van de rock-’n-rolltunnel.

PEUK Beeld rv

4. Leyla McCalla- The Capitalist Blues

Misschien kent u de uit New Orleans afkomstige zangeres-celliste Leyla McCalla van bij de groep Carolina Chocolate Drops, waarmee ze de zuidelijke Afro-Amerikaanse folk oprakelde en lichtjes herinterpreteerde. Zulks deed ze ook op haar vorige, erg gesmaakte soloalbums waar niet alleen ragtime en blues maar ook cajun, zydeco en calypso grote sier maakten.

Het is niet anders op The Capitalist Blues waar McCalla haar Haïtiaanse roots in de verf zet met liedjes in het Creools en waar ze sociale uitbuiting, repressie en het gebrek aan naastenliefde in de huidige maatschappij aankaart. Naast broeierige, swampy exotica serveert ze ook verrassend, schurend gitaarexperiment in ‘Aleppo’ en diepkervende soulballades zoals ‘Heavy As Lead’ waarin ze treurt: “As the dust is settling on every street, I am filling up with dread, and that’s got me feeling heavy as lead”.

The Capitalist Blues - Leyla McCalla Beeld rv

5. Nils Frahm - Encores 2 EP

Tweede in een rijtje ep’s die fungeren als uitlopers van Nils Frahms bejubelde album All Melody. Het eerste deel verzamelde composities op piano en harmonium, maar deze keer ligt de klemtoon op de dromerige, weeë elektronische ambient van de Berlijnse klankentapper. Het pièce de résistance heet hier ‘Spells’, oftewel langzaam ontluikende elektronicabloesems die twaalf minuten lang opborrelen en zich openvouwen, de atmosfeer vullen, vertroebelen en weer verdampen. 

Encores 2 - Nils Frahm Beeld rv

6. Reena Riot - Nix

“Ik heb aan stoppen gedacht”, aldus Naomi Sijmons tot onze journalist Elmo Lê Van. “Er zat niets meer in. Het geld was op en de goesting was weg. En ik was kapot, ik zat aan de grond. Ik ben toen vijf dagen op zeven zangles gaan geven. Ik ben daar doodongelukkig geworden, heb mijn stem kapot gezongen en ben in een burn-out beland.” Uit de ziedende rocksongs op het debuut Nix mag je afleiden dat Naomi Sijmons niet langer over zich heen laat lopen. Dat straalt ook de platenhoes uit, waarop ze naakt staat met ongeschoren oksels. 

Het is uiteindelijk een onheilspellende, ongepolijste plaat geworden, “waarop ze soms als Beth Gibbons van Portishead klinkt en soms als Alison Mosshart van The Kills. Er schuilt ook iets van Tom Waits in Nix. Er zijn slechtere referenties.” Voor wie zijn songwriters graag bloeddoorlopen rauw uit de hoek hoort komen.

Lees hier het interview met Reena Riot

Lees hier alles over de hoes van Nix

Nix - Reena Riot Beeld rv

7. Swindle - No More Normal

De Londense producer Swindle onderstreept graag dat de Britse urban-scene zoveel meer omvat dan naar de hitparades lonkende grime-mc’s of agressieve UK Drill. Op No More Normal spant hij een resem geïnspireerde woordkunstenaars en gastmuzikanten voor zijn kar die zijn mix van hiphop, soul en jazz kleur geven. 

Zoals de saxofoniste Nubya Garcia in de romige seventiessoul van ‘Run Up’. Of de gevierde mc Kojey Radical in het met warmbloedige koperblazers en strijkers opgesmukte ‘Coming Home’. No More Normal verleidt zowel fans van wereldwijze old skool-Brithop à la Roots Manuva en liefhebbers van jazzy jongelingen genre Thundercat. Uiterst charmant.

No More Normal - Swindle Beeld rv

8. Better Oblivion Community Center - Better Oblivion Community Center

Ontwapenende samenwerking tussen de Californische singersongwriter Phoebe Bridgers en Connor Oberst, enfant terrible van de Amerikaanse indiefolk (check de vroegste platen van zijn project Bright Eyes, zoals Lifted en I’m Wide Awake, It’s Morning!). Samen zingen ze over verloren zielen die de hoop niet opgeven, tegen beter weten in. Hier en daar frunniken ze aan punky indierock of elektronica, maar veelal domineren weemoedige folksongs vol zalvende harmoniezang. Pareltje.

Better Oblivion Community Center Beeld rv

9. Rival Sons - Feral Roots

De Californische rootsrockband Rival Sons is met elke plaat wat minder driest en wat melodieuzer gaan klinken. Op Feral Roots, zijn zesde album (bij major Atlantic), schurken de jongens zich dan ook niet verwonderlijk tegen The Black Keys aan, die een gelijkaardige evolutie ondergingen - probeer bij opener ‘Do Your Worst’ maar eens níet aan de Keys te denken. 

Het betekent geenszins dat de Sons hun rock-’n-rollduivels hebben gemuilkorfd. Zie: het stampende ‘Sugar On The Bone’, het fenomenale ‘Back In The Woods’ (dat zowel Led Zep als Cream en Free eert) of het schuimbekkende ‘Too Bad’, een song met de impact van Thors hamer. ‘t Zijn soulvolle motherfuckers, die Sons. Ga hen zeker ook es live aan het werk zien!

Feral Roots - Rival Sons Beeld rv

10. Tensei - Constellate

Het producersduo Tensei (Midas Wells en Chris Kramer uit Chicago) ontdoet zijn dansbare feelgood-vibes van de teugels op Constellate, dat kwistig is met kosmische soul, Nu Yorican-disco, Outkast-achtige hiphopfunk en stuiptrekkende afrobeat. Bij de gasten zit Goed Volk als gospelqueen Jimetta Rose, jazzvernieuwer Makaya McCraven, Prince-protégé Liv Warfield en ene Najite Agindotan, die het vak leerde van Fela Kuti himself.  Hierzo, voor de lekkerste grooves van de week.

Constellate - Tensei Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234