Maandag 21/10/2019

Album Top 10

Dit zijn de tien beste platen van de week

‘Black Acre: Once Around the Sun’ Beeld rv

Nee, op die collab met Kanye West na vinden wij het nieuwe album van XXXTentacion maar niks. Liever onderstaande tien pareltjes die het hart en de ziel wél op de juiste plek hebben.

1. Vulfpeck - Hill Climber

“Prince zou fier zijn geweest op Vulfpeck”, schreven wij vorig jaar extatisch over het AB-concert van Vulfpeck. “De uit Michigan afkomstige hipsterband bracht zijn publiek grondig aan de kook met opzwepende funk vol kronkelende, jazzy baspartijen, wervelende solo’s, onweerstaanbare grooves, kitscherige saxofoon en komische meezingspelletjes.” Iets meer dan een jaar later landt Hill Climber, het vierde studio-album van de ongrijpbare groep.

Op zijn vorige plaat
Mr.Finish Line zwoer het kwartet bij lijzige sixtiessoul, op smaak gebracht met de frisse bijdragen van oa. Bootsy Collins. Hill Climber kiest weer voluit voor de funk. Weinig bleekscheten komen zo scherp en organisch uit de hoek als Vulfpeck. Check de succulente baslijntjes van Joe Dart in ‘Lost My Treble Long Ago’ of ‘It Gets Funkier IV’. Of de superbe rinkelende gitaarriffs en twinkelende piano in ‘The Cup Stacker’. Dit is niet zomaar derderangs tavernefunk maar the real deal: een ingenieus weefwerk van percussieve instrumentpartijen die slinks in elkaar haken, on the one, evenals on the good foot.

Beeld rv

Verwarring zaaien lijkt tegelijk de grootste troef en de achilleshiel van Vulfpeck. Want is dit nu een bende grapjurken à la Flight Of The Conchords of The Lonely Island? Of maakt humor nu eenmaal structureel deel uit van de liedjes zoals bij George Clinton of bij, pakweg, Ween? Dat laatste, zonder twijfel. Het wordt helemaal om duimen, vingers en niet nader genoemde lichaamsdelen bij af te likken wanneer Vulfpeck catchy popsongs met kop en staart fabriceert, verrukkelijk gezongen door Theo Katzman. Zie: ‘Half Of The Way’ (Supertramp goes black), ‘Darwin Derby’ (Vrolijk, onnozel én slim) of ‘Lonely Town’, waarop Mayer Hawthorn vast stikjaloers is. Hill Climber is complexloos en fun. Laat die kille winter maar komen.

2. Lomepal - Jeannine

De waanzin loopt als een rode draad doorheen de tweede plaat van de alsmaar populairder wordende Franse rapper Lomepal. “Jeannine is een begeesterend en bovenal aanstekelijk werk, met ‘1000C’, ‘Mômes’, ‘Le vrai moi’ en ‘Beau la folie’ als de uitschieters”, aldus onze journalist Elmo Lê Van. Het is een ode aan de grootmoeder van de rapper, een vrouw die leed onder mentale problemen.

“Lomepal ziet zijn grootmoeder als een symbool van de vrijheid. In zijn songs belicht hij de naweeën van zijn succes, maar hoor je ook een artiest die wil losbreken.” Op
Jeannine komen ook JeanJass en Roméo Elvis over de vloer want Lomepal is onderdeel van de Belgische clique die de voorbije jaren de Franstalige rap radicaal vernieuwde.

Beeld rv

“Deze keer wilde ik naar mijn wortels graven”, vertelde hij aan De Morgen. “Ik ben grote fan van Eminem. De manier waarop hij de luisteraar een blik in zijn leven gunt, is een grote inspiratie.” Als hij nog wat spinazie eet, komt hij straks voorzichtigjes in de buurt van Eminem. Hout vasthouden.

Lees hier het interview met Lomepal.

3. LP - Heart To Mouth

“I can feel the feminine and masculine aspects of myself flying around in a fury when I’m singing”, zo vertelde Laura Pergolizzi het onlangs prachtig aan de New Statesman. De New Yorkse singersongwriter - hip, retro, genderfluïde - schreef in het verleden hits voor Rihanna, Christina Aguilera, Rita Ora, Backstreet Boys en Leona Lewis. Morrissey is een fan. Ze scoorde vorig jaar een enorme hit met ‘Lost On You’.

Op
Heart To Mouth, haar vijfde plaat, zet ze keurig de puntjes op de i. De songs doen vlijmscherp en compact aan, zijn met liefde voor de sixties gearrangeerd en worden met veel passie gezongen. Pergolizzi klinkt er nu als Stevie Nicks, dan weer als Neko Case of, wanneer ze de strotsluizen wijdopen zet, als Cyndi Lauper. Als u tuk bent op wijd uitwaaierend melodrama en kamerbrede refreinen ingebed in de schmalzy melancholie van klassieke americana, is dit uw ding.

Beeld rv

4. Ben LaMar Gay - Benjamim e Edinho

Onlangs nog te zien in de Brusselse AB, waar hij zijn eerder dit jaar uitgebrachte debuut Downtown Castles Can Never Block the Sun voorstelde, nu opnieuw onder ons met gloednieuw werk: Ben LaMar Gay. De uit Chicago afkomstige kornettist slaat op Benjamim e Edinho de handen in elkaar met de Brazilianen Edinho Gerber (gitaar) en Tommaso Moretti (percussie).

De clash resulteert in een grillige, avontuurlijke hybride van Braziliaanse tropicalismo, gloeiende soul en jazzy experiment. In het wonderlijke ‘Swim Swim’ ontketent Gay de cinefiel in zichzelf: de song zou in sync lopen met de romantische climax uit Fellini’s
Le Notti di Cabiria, uit 1957, een scène waarin de actrice Guilietta Masina op haar geliefde wacht op de top van een klif. Dat is freaky, ja, maar het getuigt van veel romantiek en lef.

Beeld rv

5. Roedel - Hondsdolheid

Het kan niet op in de Belgische hiphop. U heeft immers weer redenen te over om - onderwijl opgewonden kreetjes slakend - het debuut van Roedel tot u te nemen. Roedel? Een Antwerpse kennel die Luie Louis, Thor, Mitxelena, Nerves, Joost Hoekaf, Rikky Rozay, tusais, Stef, Brakka Briesje en Jollofrey herbergt. Zo heeft ‘t Stad meteen zijn eigen Wu-Tang Clan.

Op
Hondsdolheid zijn de beats chill en schaduwrijk, met wortels die tot diep in de nineties lopen. De samples raken met de vingertoppen de jazz aan. De raps zijn ruw en opzwepend, zoals bij STIKSTOF. Op 14 december stelt dit zootje het album voor in Het Bos in Antwerpen. Benieuwd of ze er de boel kapot maken, dan wel rond een willekeurige boomstam lopen te snuffelen.

Beeld rv

6. Various Artists - Black Acre: Once Around the Sun 2018

Het Britse kwaliteitslabel Black Acre biedt onderdak aan avontuurlijke undergroundbands als Clap! Clap! en Alfa Mist. Op deze uitstekende compilatie etaleert het vooral zijn eclectische smaak en neus voor kwaliteit. Zie: de uiterst funky housegroove van Jun Kamoda, de kruidige glitch-soul van Scott Xylo!, de dystopische grime van Commodo of de bruisende, jazzy leftfield-r&b van Umi Copper. Fijnkost!

Beeld rv

7. Jarami - Sketches II EP

Het Zweedse productieduo Jarami (Jacob Olofsson en Rami Dawod) zijn de breinen achter hits van Silk City (‘Electricity’ met Dua Lipa), van Camila Cabello (‘Never Be The Same’) en de avontuurlijkste singles van Frank Ocean (‘Chanel’, ‘Biking’, ‘Lens’). U kent hen misschien van de vrolijke, Justice-achtige single ‘Cold Blooded’ die op deze puike EP prijkt naast rubberen dance-popsongs die een fabelachtige toekomst voorspellen voor de jongens. Catalogeren naast Kaytranada en Pomo. Vet!

Beeld rv

8. Illa J - John Yancey

Illa J, broer van de legendarische, veel te vroeg overleden hiphopproducer J.Dilla, probeert na vier albums uit de schaduw van zijn wereldberoemde sibling uit te komen. Dat lukt aardig, omdat hij in tegenstelling tot op zijn alomgeprezen Yancey Boys-plaat geen Dilla-beats gebruikt maar zijn eigen weg zoekt, met de hulp van producer Calvin Valentine die nu smeuïge old skool-vibes kiest en dan weer dromerige eightiesproducties voorschotelt. Zelf switcht Illa J vaardig tussen laidback-raps en weemoedige r&b-zang, met een schwung die doet denken aan Common. Een cadeautje voor ninetiesnostalgici.

Beeld rv

9. Hermetics - Techgnosis EP

Gesofisticeerd techno-experiment van de Columbiaanse producer Santiago Niño die in zijn thuishaven Buenos Aires electronicaconstructies uit zijn laptop pleurt die wij eerder met druilerig Londen zouden associëren. Lees: het Londen van Burial en Zomby, waar four-to-the-floor-grooves immer en altijd met breakbeats zijn verweven en waar industriële klanken in rave-vibes worden gewikkeld. Check het stampende, door bouwafval voortploeterende ‘Sonnenrad’, rakelings langs glasscherven en nat cement. Heftig.

Beeld rv

10. Partners - Faust

Faust is een vinylplaat die niet had misstaan op Hyperdub, de stal waar futuristische bass music en post-rave thuis is. Maar het is geen Kode9 die achter ‘Faust’ zit, wel het Gentse duo Partners, oftewel Femke Fredrix en James de Graef. Hun mix van dubby, glitchy elektronica, drum-’n-bass en abstracte beatconstructies loopt parallel met een visueel luik: een experimentele film die onze relatie ten opzichte van huisdieren onder de loep neemt. Intrigerend, op z’n minst.

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234