Maandag 14/10/2019

Albumrecensie

Dit zijn de tien beste platen van de week

Teyana Taylor. Beeld rv

En wat nemen wij mee de zomervakantie in? De verrukkelijke jazz van John Coltrane, Kamashi Washington en Makaya McCraven, voor bij het zwembad. Asa Moto voor in de club. Gorillaz voor in de cabrio. Teyana Taylor voor in de zomerbar. MIKE voor 's nachts op het strand. En u?

1. John Coltrane  Both Directions at Once (The Lost Album)

De Heilige Graal. Het elfendertigste wereldwonder. "This isn't like coming across an artefact", aldus jazzgrootheid en Coltrane-volgeling Sonny Rollins in UNCUT over deze onlangs ontdekte, verloren gewaande opnames. "This is like discovering a whole new chamber of The Great Pyramids." Inderdaad, de zeven nummers die het John Coltrane Quartet in 1963 opnam in amper vijf uurtjes in de New Jersey-studio's van Rudy Van Gelder, voelen aan als een ware schat. De uitmuntende klankkwaliteit van deze fonkelend composities doet verbazen. 

Both Directions at Once, een plaat die decennia lang stof lag te vergaren in het huis van Coltranes ex-vrouw Naima Juanita Grubbs, doet dienst als een soort overgangsplaat die een brug slaat van de meer aardse stijl van de fifties-Coltrane naar de kosmisch verantwoorde experimenten die de saxgod naar het einde van zijn leven aanhing. Want hierna volgden de geniale platen Crescent, A Love Supreme en Ascension, kunstwerken die Coltranes reputatie als transcendente, buitenaardse jazzvernieuwer voor eeuwig bevestigden.

Cover van Coltranes 'Both Directions at Once', een plaat die decennia lang stof lag te vergaren. Beeld rv

Van het lustig swingende 'Untitled Original 11383 (Take 1)' over een aan flarden gereten 'Nature Boy' en exotischer, op Arabische leest geschoeide composities tot bij rauwe duels met Elvin Jones en diens duivelse polyritmiek: je snakt naar adem bij zoveel eclecticisme. Zoonlief Ravi Coltrane zou naar verluidt het nieuwe werk aan het repeteren zijn met zijn band. Welke organisator haalt hem naar België?

2. Asa Moto  Playtime

Playtime voelt aan als een heuse hinkstapsprong voor Asa Moto, het Gentse elektroduo dat een thuishaven vond bij Deewee, het label van de Soulwaxbroers Stephen en David Dewaele. Op deze derde ep etaleren groepsleden Oli en Gilles ten volle hun palet en demonstreren ze hun compositorisch vernuft als nooit voorheen.

'Soon' is New Order na een zoete spliff. 'Kifesh' is een speelse, met een warmbloedige bas-synth doorspekte balearicgroove. 'Playtime' Kraftwerk op z'n vierkantst. 'Hynek Maneuvre' geeft Mr. Fingers het nakijken, 'Worrying' is een tongue in cheek androïde elektrotrack zo koket dat je erbij gaat blozen. 'Twenty Six'? Met vocoderstemmetjes ingesmeerde mijmerpop, tussen Drexciya en Junior Boys. Lof! Hulde!

Cover van de nieuwste Asa Moto-ep, 'Playtime'. Beeld rv

3. Kamasi Washington – Heaven and Earth

Met de speelse dubbelaar Heaven and Earth zet de Californische tenorsaxofonist Kamasi Washington genereus de deuren open naar zijn geest. Hij leidt als een hippie-predikant de dienst op zijn nieuwe album. Zijn monumentale verschijning vertaalt zich daarbij alweer naar een mastodont van een plaat. Een dubbelaar – goed voor acht kantjes vinyl – geeft onderkomen aan spirituele jazz, seventies soul, afrobeat, funk, samba en een muzikale blik op de eenentwintigste eeuw.

Zijn liefde voor films ('Fists of Fury') en games ('Street Fighter Mas') schemeren door, maar ook de spoken van Pharaoh Sanders, Thelonious Monk en John Coltrane waren rond in zijn retro-esthetiek. Beide platen klinken wervelend en weelderig, zelfs al verschillen ze drastisch van toon. "De dromerigheid van het tweede luik is bij wijlen voor de doorzetters", aldus onze journalist Gunter Van Assche, "maar 'The Space Travelers Lullaby' doet zijn grandioze voordeel met blazers, strijkers en koorzangen, waarbij John Barry's eerdere werk met 007-films je zo voor de geest komt. Net zo goed lijk je trouwens een psychedelische Disney-trip te beleven, en komt Sun Ra Orkestra even piepen. Zonder meer de apotheose van de plaat."

'Heaven and Earth', de speelse dubbelaar van de Californische tenorsaxofonist Kamasi Washington. Beeld rv

Lees hier de volledige recensie.

4. Makaya McCraven  Where We Come From (Chicago x London Mixtape)

De uit Chicago afkomstige drummer-producer Makaya McCraven noemt Where We Come From gemakshalve een mixtape. Begrijpelijk. Uit jamsessies met het kruim van de Londense jazzscene (Soweto Kinch, Theon Cross, Joe Armon-Jones, Nubyan Garcia en Kamaal Williams doen mee) puurde hij opwindend bronmateriaal dat hij met software bewerkte en daarna opnieuw liet herwerken, remixen en herschikken tot er zich een genre-overschrijdend juweeltje openbaarde.  

Het voortdurend hercontextualiseren had voor een richtingloze plaat kunnen zorgen, maar McCraven houdt de teugels stevig in handen en schippert uiteindelijk tussen puntgave jazzy hiphop, groovy experiment en vonkende fusion. Check zeker 'McCraven on the Mic', want daarop doet onze eigen dj LeFtO mee.

Makaya McCravens 'Where We Come From'. Beeld rv

5. Synkro + Arrovane  Refractive (Index) EP

Voortreffelijke, aan Boards of Canada schatplichtige elektronica, zwevend tussen droom en milde nachtmerrie. Deze collab tussen Mancunian Joe McBride en de Berlijnse IDM-keizer Uwe Zahn knarst, ratelt en schuurt naar behoren maar sprenkelt op tijd elfenstof over de grooves. Favoriet: de regenboogkleurige hippietrip 'Facing North', die Autechre-robotica door een madeliefjesweide laat ploegen. 

Cover van 'Refractive (Index) EP' van Synkro + Arrovane . Beeld rv

6. MIKE  Renaissance Man

"Een revelatie!", schreven we nog geen maand geleden over de 19-jarige Bronx-rapper MIKE en zijn ijzersterke visitekaartje Black Soap. We vergeleken hem prompt met MF Doom, Earl Sweatshirt en Company Flow: rapartiesten die hiphop verbuigen en verbouwen, ongeacht wat de goegemeente daar van denkt. De onverwachte opvolger Renaissance Man legt de lat nog hoger. De productie is alweer modderig, hypnotiserend en verontrustend. MIKE's raps lijken binnensmondse improv maar bulken vaak van de tedere poëzie. Zie: "Love is what I need, in the cold I need a double the degree / Subtle but believe, trouble in my breed /Huddle through the breeze /Hound dogs and they cuttin' off the leash". Mond vol tanden, wij.

'Renaissance Man', de onverwachte opvolger van 'Black Soap' van MIKE. Beeld rv

7. Florence + The Machine - High As Hope

Zouden we High As Hope de comedown-plaat van Florence Welch mogen noemen? Het is nu eenmaal het album na de gekte, de uitputtende toernees, de sloten alcohol, de eindeloze feestjes vol partydrugs. "Young and drunk and stumbling in The Joiners Arms like foals unsteady on their feet", zingt Flo, "With the art students and boys in bands / high on E and holding hands with somebody I just met". Nou nou.

Ze schuwt gelukkig het groteske theater van
Ceremonies, haar protserige tweede plaat en bouwt slim verder op de uitgepuurde popklank van de voorganger How Big, How Blue, How Beautiful: kamerbrede refreinen in hitparadevriendelijke verpakking. Flo's alle kanten opkringelende zang verbaast en verbouwereert en  kijk eens aan  ze beperkt de stemcapriolen tot een minimum en zingt vaak genoeg in functie van de song. Meer hoeft dat soms niet te zijn.

'High As Hope', de meest recente plaat van Florence + The Machine. Beeld rv

8. Gorillaz  The Now Now

Damon Albarns knettergekke cartoonbrigade Gorillaz beperkt het feestje tot een minimum op The Now Now, zijn zesde plaat. In de plaats komen weemoed, bezinning en een frisse chill-out. De tracks die de hoogste ogen gooien, huisvesten niet verwonderlijk funky gastmuzikanten. 'Humility', de zonovergoten, stonede triphopsingle met George Benson op gitaar, bijvoorbeeld. En 'Hollywood'’, robuuste elektropop waarin Snoop Dogg weer lekker bazelt. "Tussen de lome ritmes en zomerse deuntjes door waaien je walmen Weltschmerz tegemoet", schreven we. Lof voor Damon, alweer: "Als de songs geïnspireerd zijn, boort hij dwars door je hart."

Lees hier de volledige recensie.

Damon Albarns knettergekke cartoonbrigade Gorillaz beperkt het feestje tot een minimum op 'The Now Now'. Beeld rv

9. Teyana Taylor  K.T.S.E.

Denk van Kanye West wat u wil (en ook wij durven allerlei onfraais over 'Ye' denken, maar we houden het wijselijk voor ons), u moet toegeven dat hij een superbe producer is en blijft. K.T.S.E. (Keep That Same Energy) van de Amerikaanse r&b-zangeres Teyana Taylor is de vijfde en laatste release die hij beloofde uit te brengen in juni. 

Feit: Kanyes broeierige, sexy, met heel juist geplaatste old skool-soulsamples doorspekte productiestijl schittert hier in vol ornaat. Het is een droom van een platform voor Taylor, een uitmuntende zangeres wier stem lonkt naar de Afro-Amerikaanse gospelvieringen én naar Mary J. Blige, zowaar. Briljant spul? Probeer het bitterzoete 'Gonna Love Me' eens (die Delfonics-sample!) of 'Rose in Harlem', met een Stylistics-sample als rode draad. Top.

'K.T.S.E.' van de Amerikaanse r&b-zangeres Teyana Taylor. Beeld rv

10. Blu Samu  Moka EP

Voor wie de voorbije twee jaar onder een steen heeft geleefd: Bruxelles est arrivée. Niet alleen de horde mannelijke rappers uit onze hoofdstad maakt het mooie weer, wars van hype en taalgrens, ook de talrijke vrouwelijke exponenten leveren met de regelmaat van de klok kwalitatief spul. Het zijn vooral die ladies die het hokjesdenken durven tarten. Denk aan JUICY, Angèle en Blu Samu. Laatstgenoemde beperkt zich niet tot kosmopolitische rap, maar flirt even passioneel met nineties-soul, Caribische vibes, ongepolijste r&b of hitgevoelige pop. We houden haar in 't oog.

'Moka' van Blu Samu. Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234