Zaterdag 15/06/2019

Playlist

Dit zijn de strafste songs van de week

Florence + the Machine op Rock Werchter 2016. Ook deze week sprong ze als een duivel uit een doosje, met een nieuwe single. Beeld Alex Vanhee

Onze favoriete hogepriesteres is terug! De verrassende comeback van Florence + The Machine volgde die van Kamasi Washington op de hielen. De jazzmuzikant kwam deze week net zo onverwacht aandraven met nieuw werk. In onze wekelijkse playlist (onderaan) valt u daarmee gegarandeerd van de ene verbazing in de andere.

Met gloednieuwe topsongs van Tamino, Sylvie KreuschÓlafur Arnalds en Faces on TV kun je niet bepaald gewag maken van een magere week. Maar prerafaëlitische redheads krijgen nu even voorrang.

"I thought I was flying, but maybe I'm dying tonight",zingt Florence Welch in 'Sky full of Song'. Fans wisten al langer dat ze die song zou uitbrengen op een 7″, maar de release was gepland voor Record Store Day. De nood bleek kennelijk te hoog om nog langer te wachten. Maar geen bezwaar! 

Het talent van Welch voor melodrama, haar zwak voor geluidskathedralen, of aan hysterie grenzende vibrato moeten dit keer wijken voor een spaarzamer en delicaat arrangement. Toch blijft die klok van een stem niet zo heel lang opgeborgen. "I can hear the sirens but I cannot walk away", zingt Welch, waarna ze zelf een noodsein uitstuurt met die geweldige misthoorn van haar.

Tussen droom en daad 

Over sensationele blazers gesproken: ook saxofonist Kamasi Washington verraste deze week met nieuw werk. Een half jaar na de ep Harmony of Difference, en drie jaar na het driedelige magnum opus The Epic volgt deze zomer een dubbelalbum van Kamasi Washington. Heaven and Earth zal die heten. "Een album tussen droom en daad", omschreef hij die dubbelaar, toen we hem onlangs spraken.

Aan zijn vooruitgestuurde single merk je trouwens meteen waarom Washington de 'jazz voice of Black Lives Matter' wordt genoemd. "Our time as victims is over",  klinkt het strijdvaardig in 'Fists of Fury'. "We will no longer ask for justice / Instead, we will take our retribution." De song werd genoemd naar Washingtons favoriete Bruce Lee-film, en wil de boodschap uitdragen dat het leven een eeuwige strijd is, maar geen eindeloos lijden. Tenminste: als je de macht uit de handen van malafide potentaten neemt. Onberispelijke timing, Kama. 

In het nummer worden de krachten alvast gebundeld door een heus koor, twee vocalisten, een gloeiende pianosolo en een rusteloos rondje sax, dat even kalmeert om dan als een tornado door de kamer te razen. 

Pussy power

Na de revolutie, de roes? Daar lijken Janelle Monáe en Grimes – gewéldig onderonsje, als het u ons vraagt – voor te willen tekenen in 'Pynk'. Met digitale blieps, Prince-gitaarlikjes, bubblegum pop en een crossover tussen punk, psychedelica en pussy power slagen ze daar ook in. 

Monáe gaat Bowie trouwens geestig achterna op het artwork van haar nieuwe single. In diens exuberante stijl draagt ze een breedgerande broek in de vorm van een vagina. De video is dan weer opgevat als “een multisensorische, radicale reis naar een nieuwe dimensie” van queer-seksualiteit. De kleur roze voert, zoals de titel al deed vermoeden, de boventoon. Allemaal samen: We got the pink!

Janelle Monáe gaat Bowie achterna op het artwork van haar nieuwe single 'Pynk'. Beeld Janelle Monae
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden