Dinsdag 06/12/2022

RecensieMuziek

Dit zijn de platen van de week: Ghetts, Tash Sultana en Maxïmo Park

null Beeld RV
Beeld RV

Van koffiebarsoul tot de perikelen van een kersverse vader: deze albums moet je gehoord hebben.

Gunter Van Assche

Ghetts - Conflict Of Interest ****

Justin Clarke is met zijn 36 jaar geenszins de jongste telg van de Londense grimescene, maar anno 2021 wordt hij gek genoeg beschouwd als de potentiële troonopvolger van Skepta en Stormzy. Als Ghetts kijkt hij terug op een lange rapcarrière in de underground: een impressionante aanloop naar Conflict Of Interest, zijn derde plaat en magnum opus. Het opgefokte haantjesgedrag van de begindagen heeft plaatsgemaakt voor introspectie en empathische, socioculturele analyses. Even vlot rapt hij over een relatiebreuk of over zijn worsteling met ADHD. “Industry’s full of victims of mental health”, klinkt het. De soundtrack bij zijn poëzie bruist, met metalige beats én warme soul, met dansbare 2step én verkillende piano-ambient. Gasten Ed Sheeran, Emeli Sandé, Pa Salieu en, jazeker, Stormzy garanderen een cross-over naar de hitparades. Klasse.

null Beeld RV
Beeld RV

Tash Sultana - Terra Firma ***

Vier jaar geleden stelde Tash Sultana zich voor aan het Belgische publiek in een kleine tent op Rock Werchter. De Australische multi-instrumentaliste zong toen soulvolle reggae à la Selah Sue en drapeerde verschroeiende gitaarsolo’s over de beats van een loopstation. Met die mélange kan je alle kanten op. Alleen koos Sultana enigszins verrassend voor een intimistische koers. Terra Firma, haar tweede plaat, bulkt van de gloedvolle, semi-akoestische popsongs die zich spiegelen aan de fluwelen koffiebarsoul van Arlo Parks en Corinne Bailey Rae. Sultana’s wonderlijke gitaarspel – dat tussen Jimi Hendrix en John Frusciante twijfelt – dwarrelt door de instrumental ‘Musk’ of spreidt een groovy bedje voor uitschieter ‘Blame It On Society’. Van dit album blijft vooral de bedwelmende sfeer hangen, niet zozeer de songs.

null Beeld RV
Beeld RV

Maxïmo Park - Nature Always Wins ***

Nature Always Wins is de eerste plaat sinds het vaderschap van frontman Paul Smith, en het vertrek van oprichter/toetsenist Lukas Wooler en bassist Archis Tiku. Opmerkelijk genoeg schemeren die twee Park-exits niet echt door in de sound van Nature Always Wins. Wat dan weer niet valt te zeggen van de ouderschapsperikelen: die laten zich voelen in songs over een tekort aan nachtrust (‘Baby Sleep’) of pappie-paniek (‘I Don’t Know What I’m Doing’).

Muzikaal blijft Maxïmo Park verder vrij trouw aan de welbekende mix van stekelige postpunk, okselfrisse indiepop en new wave. Zelfs met een in de hiphop beslagen producer aan boord blijft de metamorfose goeddeels uit. Of je zou het dan moeten hebben over een uitstapje naar psychedelische oorden zoals in het fabuleuze ‘Child Of The Flatlands’. Geen artistieke hoogvlieger, deze Maxïmo Park, maar ook allerminst een slag in het water.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234