Woensdag 23/10/2019

Theaterrecensie

'Dit zijn de namen': een sobere voetnoot bij de actualiteit

Beeld uit de voorstelling 'Dit zijn de namen', een bewerking van het gelijknamige boek van Tommy Wieringa door NTGent. Beeld NTGent

De jonge Duitse regisseur Philipp Becker bewerkte de succesroman van Tommy Wieringa. Het werd een ascetische voorstelling die op een afstandelijke manier de vluchtelingenproblematiek benadert.

In de roman sporen twee vertellingen parallel naast elkaar. Een groep vluchtelingen doolt uitgehongerd door de steppe op zoek naar een beter bestaan. Ze zijn bedrogen door mensensmokkelaars en belanden in the middle of nowhere in een stadje waar politieman Beg de plak zwaait. Die treft in hun bagage het hoofd van een zwarte man aan. Begs onderzoek naar de dader van deze misdaad loopt vast. Zelf is hij obsessief op zoek naar een nieuwe identiteit omdat blijkt dat zijn moeder Joodse was. De verhaallijnen komen samen waar de zoektochten elkaar kruisen.

Waar gehakt moet worden, vallen spaanders. Wie uit is op een echo van de taalrijkdom van Wieringa, zal op zijn honger blijven zitten. In het transformatieproces heeft de roman op nog andere gebieden een afslankingskuur ondergaan.

Wat doorgaans Duitse Gründlichkeit heet, neemt hier de vorm aan van een strakke en stugge benadering. Dat valt onmiddellijk op in de enscenering. De scène is, op een enorme (skate)ramp na, kaal. Die sobere aankleding zorgt evenwel voor een sterke beeldmetafoor wanneer de vluchtelingen vruchteloos naar boven proberen te klimmen.

Indicaties van tijd en ruimte worden bewust zeer vaag gehouden, duidelijk omdat dramaturg Koen Tachelet van de voorstelling geen voetnoot bij de actualiteit wilde maken.

Ook met de bezetting is zeer zuinig omgesprongen. Een aantal acteurs speelt een dubbelrol. Dat maakt het voor wie niet met de plot vertrouwd is extra moeilijk om te volgen.

Dit belet niet dat er sterk geacteerd wordt en dat het samenspel goed zit. Alle lof voor Steven Van Watermeulen die een sterke Pontus Beg neerzet. Zeer genietbaar is Mark Verstraete als rabbi Zeder. De Estse Risto Kübar verdient een pluim voor zijn beheersing van het Nederlands en zijn frisse vertolking van de jongen.

Deze voorstelling zal op gemengde gevoelens onthaald worden. De traagheid en het vlakke bewegingspatroon maken het soms wat saai. Wie het boek niet gelezen heeft, zal niet zo makkelijk zijn weg vinden in de bewerking. De lezer zal de diepere gelaagdheid, de karaktertekening, de heldere boodschap en nog heel wat finesses moeten missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234