Dinsdag 23/07/2019

Striptips

Dit zijn de markantste strips om het jaar mee af te trappen

Beeld RV

U hebt lang niet genoeg strips onder de kerstboom gevonden? Dan hebben wij nog een paar (super)tips voor u.

Jerome K. Jerome Bloks: Het mes in de boom (★★★☆☆)

Eigenaardig kereltje, die Bloks. Een nerd met een ziekenkasbrilletje, een Columbo-jas, een Solexfiets en een onhandigheid die haaks staat op zijn gedrevenheid en speurdersinstinct. Maar de sulligste der sullige privé-detectives, is meteen ook de charmantste. Eentje met een hoog knuffelgehalte bovendien.

Iets ouder dan dertig jaar is deze reeks al, en we zitten nog maar aan album 26. Vier jaar na de start ervan, lieten de bekende Franse scenaristen Serge Le Tendre en Pierre Makyo hun papieren oogappel over aan tekenaar Alain Dodier. Sindsdien is hij zijn eigen scenarist. Met succes. In 2010 ging hij er op het festival van Angoulême al met een grote prijs voor lopen, en voor de komende editie staat hij alweer op de longlist met deze Het mes in de boom.

Beeld RV

Bloks keert daarin, tot afgrijzen van zijn vriendin Babs, die gretig uitkeek naar hun geplande Venetiëreis, terug naar zijn jeugd in het Noord-Franse Bergues. Een elfjarig meisje blijkt er spoorloos. Het is Bloks’ oom die zijn hulp inroept op vraag van zijn werkgever - een dominante fabrieksdirecteur die zijn dochter om meer dan één reden wil terugvinden.

Dodier schrijft geen whodunits waarin de lezer mondjesmaat sleutels krijgt aangereikt om het mysterie op te lossen. De auteur houd het vaak op kleinere, diepmenselijke dramaatjes die al met een minimum aan zachtaardigheid en menselijkheid opgelost geraken.

Een reeks die omwille van de bescheiden opzet, gekende personages (en hun tics) en voortkabbelende detectiveverhaaltjes blijft charmeren.

Uit bij Dupuis, 60 pagina’s.

Beeld RV

Het rijk 2: De tempelmeester (★★☆☆)

Het eerste album van Het rijk werd door Le Lombard in februari vorig jaar met veel bombarie op de markt gebracht. De cover was fantastisch, de auteursnamen Runberg en Boiscommun fungeerden als extra verkoopmagneten, en een antropomorfisch verhaal waarin de mensenwereld moest plaatsmaken voor de lagere diersoorten, was zonder meer een beproefd recept.

Maar helaas, album één liet te wensen over. Het verhaal was wat mager en deed bovendien erg denken aan
De acht dagen van de duivel, een tweeluik uit de jaren tachtig van Didier Convard. Ook daarin speelden voornamelijk katachtigen de hoofdrol, en ook daarin werden na een tijd - denk aan Planet of the Apes - restanten getoond van menselijke overblijfselen, waaruit de lezer moet afleiden op een post-apocalyptische aarde te zijn beland.

Beeld RV

Kortom: Het rijk had zijn start gemist. Gelukkig zit er veel meer vaart in dit tweede deel. De drie hoofdrolspelers, huurlingen bestaand uit een luipaardwijfje, een bok en een tijger, slagen er in de tempel van de Cathardische monniken - een ineengestorte nucleaire site - binnen te dringen voor ze dreigen om te komen in een enorme storm.

De pastelachtige aquerelstijl is mooi, op enkele snel getekend wazige plaatjes na, en het verhaal is dit keer dynamischer. Maar ook al komen we nu wat meer te weten over de drijfveren van het huurlingentrio, scenarist Runberg (Millennium, Orbital) blijft eendimensionaal schrijven. Een ingenieuze rode draad, laat staan diepgaander of meerlagig verhaal ontbreekt. Jammer.

Uit bij Le Lombard, 56 pagina's.

Beeld RV

Ravian: Shingouzlooz Inc (★★★☆)

Een Ravian buiten categorie, deze Shingouzlooz Inc. In 2013 ontmoette Mathieu Lauffray, tekenaar van Long John Silver, de geestelijke vaders van deze sf-klassieker, Mézières en Christin. Tot zijn grote verbazing gingen zij akkoord met het voorstel om een zogenaamd buitenreeks-album te tekenen. Die formule werd voor het eerst bekend dankzij Robbedoes door… waarbij voor elk album nieuwe tekenaars opdaagden.

In het eerste album staan de Shingoos centraal. Door een misser in de interpretatie van de intergalactische wetten worden ze officieel eigenaar van de aarde. Even maar, want niet alleen vergokken ze de aarde, de planeet komt ook in het bezit van een zekere Sha-Oo, die de aardse bronnen wil leegputten. Aan tijd-ruimte agenten Ravian en Laureline de opdracht om de aarde terug te krijgen.

Ravian cover Beeld RV

De Shingoos verhouden zich qua humorgehalte als Haddock en Bobbie tegenover Kuifje. Onmisbaar voor een ‘serieuze’ reeks als Ravian, dus. Lauffray en Lupana maken er schaamteloos misbruik van. Op precies de juiste toon. Het tekenwerk is prachtig, dynamisch en soms zelfs verrassend. Maar evenzeer moet Lupano pluimen krijgen. De scenarist van de ‘bejaardenstrip’ Krasse Knarren heeft zich laten gaan. Shingouzlooz Inc bevat meer humor dan een gemiddelde Ravian-album, terwijl op ingenieuze wijze zovele knipogen naar onze huidige wereld de revue passeren.

Mézières en Christin waren zo overdonderd door dit album, dat ze in de Franse media lieten optekenen hun gedroomde opvolgers te hebben gevonden. Maar voor het zover is: Mézières tekent nu al enkele jaren aan een volgend album voor de hoofdreeks. De man is 79. Hij neemt zijn tijd. Terecht. In de winkel in - fingers crossed - 2020.

Uit bij Dargaud, 56 pagina’s.

Beeld RV

Guust: Gefeliciflaterd! (★★★★☆)

Hommage-albums overstijgen zelden het te hoge fanboy-gehalte, waarbij de adoratie bij collega-auteurs zo hoog is, dat het hen bij voorbaat weet te verlammen. Originaliteit of creativiteit is dan in geen velden of wegen te bespeuren. Blijven over: cartoons, illustraties of gags van een gemiddeld niveau. Kassa voor de uitgeverij, die teert op dit soort makkelijke albums. Niet zo in deze Gefeliciflaterd! - een feestalbum naar aanleiding van Flaters’ zestigjarig jubileum.

Achter de energieke cover van - hoe kan het anders? - Gerben Valkema (
Cromimi) gaan werken van 49 Vlaamse en Nederlandse stripauteurs schuil die elk op hun manier hun bewondering uitdrukken voor Franquin’s meest geliefde schepping.

Gefeliciflaterd cover Beeld RV

Goed en slecht nieuws. Lectrr ontgoochelt met zijn overzichtstekening van het Flater-universum. Net als Ilah, Stedho of het Nederlandse duo Hogenbrik en Roozen. Te gewoontjes, te voorspelbaar ook. Soms is het gewoonweg flauw, zoals Urbanus’ bijdrage. Anderen maken er hun eigen persoonlijke verhaal van, zoals Willy Linthout, Randall C en Hec Leemans. Die laatste vond het nodig zijn eigen reeks eveneens in de bloemetjes te zetten. Ook dat werkt niet. Saai, gemakkelijk en ouderwets. 

Pluimen op de hoed zijn er wel voor Hanco Kolk (of hoe zijn S1ngle-vrouwen juffrouw Jannie de les proberen te spellen) of de auteurs die een twist aan het Flater-universum geven, zoals Kim Duchateau (die in de ene gag Flater uit zijn natuurlijke milieu trekt en op een andere tekent in Franquins bejubelde Zwartkijken-stijl), Wilbert van der Steen (die Guust een nieuw imago aanmeet) of Thomas Du Caju die Guust en Jannie op erg geloofwaardige wijze naar een realistische wereld overbrengt.

Wat een aardig album. Mooi afgewisseld met vaak mooie, dromerige illustraties. Zelfs echte Franquin-fans mogen hier oprecht blij mee zijn. Het zou me niet verbazen mocht dit album uiteindelijk ook in het Frans uitkomen.

Uit bij Dupuis, 56 pagina’s.

Beeld RV

Murena 10: Het banket (★★★★☆)

Zowel Dargaud als scenarist Jean Dufaux zaten met de handen in het haar toen hoofdtekenaar Philippe Delaby begin 2014 plots in elkaar stuikte. “De reeks was deel van ons leven,” vertelde Dufaux. “Met zijn dood leek voor mij ook Murena gestorven.” Uiteindelijk werd Theo, de tekenaar van De verschrikkelijke paus, bereid gevonden om Murena verder te zetten. Zelf omschrijft hij zijn aanpak als ‘een kruisbestuiving met de stijl van Philippe’. Laten we het er op houden dat hij een even geweldige artiest is als Delaby. Alle krediet dus voor Theo. Of hij nu de krioelende mensenmassa’s op banketten of orgies tekent, Romeinse tenues, erotische scènes of de architectuur van het oude Rome. Aarzelende lezers worden overtuigd van zijn kunnen vanaf de eerste pagina’s, die volgens hem - niet geheel onterecht - de sfeer uitademen van Fellinni.

Beeld RV

Murena is een rauwe reeks over het verval van Rome. Het tijdskader van album 10: keizer Nero die de Christenen de schuld geeft van de brand in Rome en opdracht geeft om hen uit te moorden. Taboes als seks en bruut geweld - die in andere reeksen over het oude Rome zo angstvallig worden vermeden, denk aan Alex - worden hier op realistische en historische wijze getoond. Dufaux maakt het zijn lezers niet altijd gemakkelijk met zijn vele hoofdrolspelers, maar het werkt wel. Als vanouds werd er achterin het boek - naast schetsmateriaal - een glossarium opgenomen. Dufaux wil er vooral zijn lezers mee overtuigen dat zijn reek wel degelijk gebaseerd is op historische feiten.

Uit bij Dargaud, 72 pagina's.

Beeld RV

Undertaker 4: De schaduw van Hippocrates (★★★★)

Bij de verschijning van het eerste album in 2015 riep Dargaud het van alle daken: de nieuwe Blueberry was gearriveerd. Een wat riskante en hoogmoedige bewering, maar kijk: het was voor een keer geen promopraat. Het album, met een begrafenisondernemer als hoofdrolspeler, was meteen raak voor auteurs Ralph Meyer en Xavier Dorison.

Opmerkelijk hoe hoog het niveau blijft bij dit vierde deel. Daarin achtervolgt doodgraver Crow de sadistische chirurg Quint in een ultieme poging zijn geliefde Rose te bevrijden. Wat klinkt als een traditionele achtervolging, wordt een ingenieus kat- en muisspel waarbij Quints koelbloedigheid en wreedheid vooral doen denken aan die van Anthony Hopkins' vertolking van Hannibal Lecter uit
Silence of the Lambs. Zwart-wit wordt het nergens. Scenarist Dorison maakt zelfs de afweging wie nu eigenlijk het wreedst is: de moordenaar of zijn achtervolger. Het is dat soort gelaagdheid dat deze reeks ver boven alle huidige westerns tilt. En de indrukwekkende tekeningen en cameraopstellingen van Meyer, uiteraard. Want wat die man in deze reeks presteert… Undertaker is misschien wel de strafste westernreeks van het moment. Nu ja, schrap die ‘misschien’ maar.

Beeld RV

Uit bij Dargaud, 56 pagina's.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden