Maandag 21/10/2019

Muziek

Dit zijn de dertig interessantste albums van het najaar

Augustus is oogstmaand, en dus het ideale moment om, nu de muzikale zomerdroogte stilaan op zijn einde loopt, vooruit te kijken naar de verse platen van de komende maanden. Onze glazen bol in een sopje, en huplakee: dertig van de belangwekkendste releases van het najaar op een rij.

Augustus

Brockhampton – Ginger

Uit sinds: 23 augustus

Vijfde plaat in twee jaar tijd van de veertienkoppige Get Ready van Texas. Volgens roerganger Kevin Abstract qua geluid te vergelijken met ‘Hey Ya!’ van OutKast: “Teksten over onzekerheid en depressies op melodieën waarop je kunt dansen.” Vermoedelijk bedoeld als tweede deel van de trilogie die vorig jaar met Iridescence werd aangevat.

Teken aan de wand: in een sindsdien van zijn website gehaald bericht praat Abstract over zijn “helse contract met label RCA”: “Ik móét platen uitbrengen, of ik nu wil of niet. Dat leidt tot rommelig werk.”

Jay Som – Anak Ko

Uit sinds: 23 augustus

Melina Duterte, een Amerikaanse met Filipijnse roots die opgroeide in een familie van karaokeverslaafden, schreef, producete en mixte Anak Ko helemaal bij haar thuis in Los Angeles. De titel komt uit de vele sms’jes van haar mama: ‘I love you, anak ko!’

Fun fact: anak ko is Filipijns voor ‘mijn kind’.

Taylor Swift – Lover

Uit sinds: 23 augustus

Op haar 29ste al een van de bestverkopende singer-songwriters (m/v) aller tijden. De titeltrack van Lover wordt “een hartverwarmende terugkeer naar haar countryroots” genoemd.

Willekeurige onzin: de som van de drie cijfers van de releasedatum – 23/8 – is dertien, niet toevallig Swifts lievelingsgetal. En u bent weer mee.

Whitney – Forever Turned Around

Uit op: 30 augustus

De langverwachte tweede van Max Kakacek (gitaar) en Julien Ehrlich (zang, drums). In verband met hun debuutplaat (uit 2016) schreef Humo destijds over “teksten die trillen van hartzeer in songs waar volop licht binnenvalt”, en op basis van single ‘Giving Up’ ziet het ernaar uit dat onze getormenteerde dichter straks opnieuw van de ketting mag.

Goed nieuws: Forever Turned Around werd geproducet door redelijk goed volk als Brad Cook (manager en deeltijds producer van The War on Drugs en Bon Iver) en Jonathan Rado (zie: Weyes Blood en Father John Misty).

Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell!

Uit op: 30 augustus

Lizzy Grant leek zich de laatste tijd vooral met politiek bezig te houden (een relletje over een optreden in Israël, de bizarre vloek die ze over Trump uitriep), maar liet er ook in de studio geen gras over groeien: Norman Fucking Rockwell! is haar zesde sinds 2010. Er komt ook een dichtbundel aan: Violet Bent Backwards over the Grass zal in eigen beheer uitgebracht worden en verkocht voor amper 1 dollar (90 eurocent). “Waarom zou ik meer vragen? My thoughts are priceless.

Langste songtitel: ‘Hope Is a Dangerous Thing for a Woman like Me to Have – But I Have It’.

September

Iggy Pop – Free

Uit op: 6 september

Na een periode waarin hij vooral nieuwe horizonten opzocht – platen met Oneohtrix Point Never en Underworld, een vakantiejob als naaktmodel – is de peetvader van de punk terug met zijn achttiende soloplaat. Geen business as usual: de titeltrack klinkt als (weliswaar verdienstelijke) achtergrondmuziek voor de yogales en in haar geheel is de plaat volgens Iggy opgevat als “een volstrekt nieuwe koers”.

Onverwachte wending: In de videoclip bij ‘James Bond’, een van zijn nieuwe, jazzy singles, houdt Pop – volgens recente schattingen voor het eerst sinds 1959 – zijn tepels bedekt.

Miles Davis – Rubberband

Uit op: 6 september

Een jaar na de release van Both Directions at Once, het lost album van John Coltrane, komen ook de erven Davis met oud goud naar buiten. Rubberband is een plaat die Davis in 1985 onafgewerkt liet, en waarvan de gaten nu werden ingevuld door de oorspronkelijke producers Randy Hall en Zane Giles, en door Vince Wilburn Jr., het neefje van – geen muzikant met een coolere bijnaam dan Davis! – de ‘Prince of Darkness’.

De dader: Dat Rubberband destijds in de kast belandde, had te maken met de intussen overleden Warner-producer Tommy LiPuma, die het geluid van Rubberband te rauw en edgy vond, en te veel ‘van de straat’. Of was de plaat gewoon niet goed genoeg?

Bat For Lashes – Lost Girls

Uit op: 6 september

Vijfde plaat van Natasha Khan. Drie van haar vorige werden genomineerd voor een prestigieuze Mercury Prize: daarmee doet ze het even goed als David Bowie en Elbow, en moet ze enkel Radiohead, Arctic Monkeys en PJ Harvey laten voorgaan. Op Lost Girls wurmt Natasha zich in de huid van Nikki Pink, een personage uit een parallel universum waar plunderende vrouwelijke bikers de plak zwaaien. Mad Maxine!

De hoes: Voor de coverfoto van The Haunted Man drapeerde Natasha een naakte man over haar schouders, deze keer doet ze het met een albinoslang.

Mahalia – Love & Compromise

Uit op: 6 september

De Britse Mahalia Burkmar, op Rock Werchter een aangename verschijning, is na een schier eindeloze sliert singles en ep’s eindelijk toe aan haar tweede plaat (gek genoeg overal aangekondigd als haar debuut). Verwacht fris naar r&b ruikende soul (of omgekeerd) met veel akoestische gitaar.

Bijsluiter: Mahalia heeft het liefst dat u haar plaat straks speelt “tijdens etentjes met de familie, terwijl je staat te koken met je ouders of tijdens roadtrips met vrienden”.

Tinariwen – Amadjar

Uit op: 6 september

Opgenomen in – waar anders – de Sahara, in een voor de gelegenheid opgetrokken tentenkamp. Met medewerking van Cass McCombs, Stephen O’Malley van Sunn O))) en Warren Ellis van The Bad Seeds.

Aanbeveling: op 26 en 27 oktober rukt de woestijn op tot in respectievelijk Antwerpen (Trix) en Leuven (Het Depot): er zijn nog kaartjes!

TaxiWars – Artificial Horizon

Uit op: 6 september

Artificial Horizon verschijnt drie jaar na Fever en beoogt een mooie spreidstand: tegelijk liefde en eer betuigen aan grootmeesters Pharaoh Sanders, Archie Shepp en Charles Mingus, én altijd op zoek blijven gaan naar nieuw, braakliggend terrein.

Voorbeeld: Tom Barman spiegelde zich opnieuw aan de huisstijl van Morphine: “Het moest to the point, punky, trashy zijn. Géén lange solo’s!”

Charli XCX – Charli

Uit op: 13 september

Derde plaat van Charlotte Emma Aitchison. Haar artiestennaam heeft ze van MSN Messenger zaliger, ontdekt werd ze destijds via MySpace, en toch is ze nog steeds maar 27. Charli heeft vijftien tracks en veertien samenwerkingen, met onder meer Troye Sivan en een waarlijk indrukwekkende plejade aan jong vrouwelijk talent, zoals Christine and the Queens, Lizzo, Sky Ferreira, Haim, Clairo en Cupcakke.

Voor de liefhebbers: de platenhoes, waarop Charli XCX gekleed gaat in niets dan een roze platworm.

Jenny Hval – The Practice of Love

Uit op: 13 september

Aangekondigd als een pastorale, rustige en lieve plaat, en dus een haarspeldbocht na het onbehaaglijk donkere Blood Bitch. The Practice is een plaat over de vier Grote Thema’s: “Leven, dood, liefde en bossen waarin achtergelaten pornoblaadjes en gebruikte naalden rondslingeren.” Bovendien ten dele geïnspireerd door Kylie Minogue.

Doelstelling: volgens Wikipedia houdt Hval het midden tussen elektronica, folk, avant-garde, metal en pop. Om nóg moeilijker in hokjes te plaatsen te zijn moet ze een didgeridoo en een neusfluit in huis halen.

Metronomy – Metronomy Forever

Uit op: 13 september

De opvolger van Summer 08 (2016) komt er na een paar veranderingen in het leven van roerganger Joseph Mount: met zijn familie verhuisde hij van Parijs naar het Britse platteland, en het geluid van de nieuwe songs zou beïnvloed zijn door zijn werk met Robyn aan haar Honey.

Lange adem: Van ‘Sex Emoji’ tot ‘Wedding Bells’: Metronomy Forever neemt zijn titel ernstig en gaat maar liefst 17 tracks door. Eerst waren het er 24, maar dat vond de platenfirma iets te gek.

The Lumineers – III

Uit op: 13 september

III is een conceptplaat in drie delen, waarbij elk deel thematisch is opgebouwd rond een lid van de fictieve familie Sparks. Door frontman Wesley Schultz aangekondigd als “donkerder dan al wat voorafging”.

Weetje: voor een band die beweert “vooral beïnvloed te zijn door Bob Dylan, Beethoven, Guns N’ Roses, Talking Heads, Bruce Springsteen, The Cars en Leonard Cohen” zijn ze er de voorbije twee platen goed in geslaagd werkelijk ál die invloeden volstrekt binnenskamers te houden.

Pixies – Beneath the Eyrie

Uit op: 13 september

De tweede adem van de Pixies gaat maar door: drie jaar na Head Carrier belooft Beneath the Eyrie (eyrie is dichterlijk Engels voor ‘vogelnest’) een dreigendere, duistere kant van de groep laten horen. In de alvast prima single ‘On Graveyard Hill’ klinkt de stem van Black Francis, toch bekend om zijn schelle uithalen, overigens lager dan ooit.

De nummers: op de tracklist veel vintage Pixies-titels: ‘Los Surfers Muertos’, ‘Catfish Kate’, ‘Death Horizon’...

Brittany Howard – JAIME

Uit op: 20 september

In 2018 vertelde Alabama Shakes-frontvrouw Brittany Howard haar bandmaats – met wie ze samen op school heeft gezeten en in 2012 doorbrak met Hold On – dat ze haar volgende plaat liever alleen wilde opnemen. JAIME, genoemd naar haar zus, wordt een plaat vol psychedelische funk, druggy soul en hiphop, en gaat over seks, haar jeugd in een woonwagenkamp en een onbestemde familietragedie.

Quote: “Als ik de nieuwe songs in gezelschap opzet, begint er altijd wel íémand te huilen. Meestal van ontroering.”

Tove Lo – Sunshine Kitty

Uit op: 20 september

De titel van de vierde plaat van Ebba Tove Elsa Nilsson, “Zwedens donkerste exportproduct” volgens Rolling Stone, verwijst naar de getekende gele poes op de platenhoes. En bij uitbreiding ook naar haar favoriete dier: de lynx. ‘Lo’ betekent ‘lynx’ in het Zweeds, en zelf kreeg de zangeres haar tweede naam Tove naar een exemplaar uit de plaatselijke zoo.

De uitleg: “Die poes is het verlengstuk van mijn persoonlijkheid. Ze is lief en knap en schattig, maar ze haalt voortdurend domme stoten uit. In cafégevechten belanden, bijvoorbeeld, en zichzelf een stuk in de kraag zuipen. Zo klinkt de nieuwe plaat ook.”

Keane – Cause and Effect

Uit op: 20 september

Twee jaar geleden vond Tom Chaplin zichzelf stilaan te oud om de band opnieuw bij elkaar te fluiten, maar kijk: Keane is terug met een eerste plaat in zeven jaar. Singles ‘Love Too Much’ en ‘The Way I Feel’ zijn alvast niet van die orde dat u een aardverschuivende stijlbreuk moet verwachten.

Het succes: niemand zo blij met de comeback van Keane als platenfirma Island Records: de vorige vier platen kwamen in Groot-Brittannië telkens binnen op één, samen goed voor 2,6 miljard streams.

Liam Gallagher – Why Me? Why Not.

Uit op: 20 september

Er is de voorbije maanden weer veel onzin uit de mond van Liam Gallagher ter perse gegaan: altijd een veeg teken dat hij nieuw werk in de pijplijn heeft zitten. Why Me? Why Not. is zijn tweede soloplaat, de toon en stijl van de nieuwe tracks werden al vergeleken met die van Dig Out Your Soul van Oasis.

De titel: de plaat werd genoemd naar twee tekeningen die John Lennon ooit maakte en nu in het bezit zijn van Liam: de zelfportretten Why Me? en Why Not.

Thurston Moore Group – Spirit Counsel

Uit op: 21 september

Ga er gerust voor zitten: de nieuwe worp van Moore is een box met maar liefst drie compleet verschillende platen. Een experimentele jazzplaat, een orkestplaat waarop twaalf gitaristen tegelijk te horen zijn, en een persoonlijke hommage aan de avant-gardecomponist Glenn Branca.

Nieuwste bandlid: Jon ‘Wobbly’ Leidecker.

Oktober

Angel Olsen – All Mirrors

Uit op: 4 oktober

Shut up en zet u schrap voor de nieuwe, volgens onze fichebak alweer vierde van ‘North Carolina’s finest’. In de titeltrack gooit ze – met uitwaaierende synths en een veertienkoppig orkest – ramen en deuren wijd open, voor een sound die grootser en bombastischer klinkt dan wat voorafging.

De perstekst: “All Mirrors gaat over je open durven te stellen voor je eigen donkerste kant, voor nieuwe liefdes en voor verandering in het leven, tot je jezelf niet meer herkent.”

DIIV – Deceiver

Uit op: 4 oktober

Na Oshin (2012) en Is the Is Are (2016) – twee doorleefde, opwindende, maar door het grote publiek nooit helemaal omarmde platen – moet Deceiver voor de definitieve doorbraak van de shoegazers uit Brooklyn zorgen.

Goede voortekenen: naar verluidt heeft frontman Zachary Cole Smith zijn heroïnenaalden definitief uit het venster gegooid. Producer Sonny Diperri verdiende zijn sporen op goede platen van Portugal. The Man, Dirty Projectors en Protomartyr. En de nu al te beluisteren valse trage ‘Skin Game’ is een mooie, ergens tussen Tame Impala en The Stone Roses zwevende single.

Wilco – Ode to Joy

Uit op: 4 oktober

Na soloplaten Warm en Warmer neemt Jeff Tweedy de draad op waar hij en de andere wilcovieten hem in 2016 met Schmilco lieten liggen. Het is de elfde van de zelden teleurstellende band uit Chicago, en volgens de geruchten veel “grootser, brutaler en vrolijker” dan het introverte Schmilco.

Ongerelateerd: met Let’s Go (So We Can Get Back) publiceerde Tweedy vorig jaar zijn eerlijke, entertainende én aanstekelijk onnozele memoires, en die blijven ook in 2019 een aanrader.

Elbow – Giants of All Sizes

Uit op: 11 oktober

Het momentum van Elbow – vier van de sympathiekse tooghangers uit Groot-Manchester – lijkt een beetje voorbij: op Werchter stonden ze niet op het hoofdpodium en hun laatste Mercury Prize-nominatie is ook al van tien jaar geleden. Mogelijk komt daar verandering in met Giants of All Sizes, dat afwisselend in Hamburg, Vancouver en Brixton werd opgenomen, en vooral ‘kwaad’ en ‘dynamisch’ zou klinken.

Compléét ongerelateerd: weinig mensen weten dit, maar Gary Numan is dertien dagen ouder dan Gary Oldman.

Big Thief – Two Hands

Uit op: 11 oktober

Straf. Amper vijf maanden na U.F.O.F., dat op laaiende recensies werd onthaald en de New Yorkers definitief op de kaart zette, brengen Adrianne Lenker en maats alweer een nieuwe uit. Two Hands werd opgenomen op een steenworp van El Paso, en zou de groep op zijn naaktst tonen. Mogelijk goed voor het indrukwekkendste één-tweetje van het jaar.

Quote: Lenker: “Van alle muziek waaraan ik heb meegewerkt, ben ik het allertrotst op de songs van Two Hands. Ik kan me voorstellen dat ik ze ook nog zing als ik oud ben.”

Kim Gordon – No Home Record

Uit op: 11 oktober

Acht jaar na het schielijke overlijden van Sonic Youth en de scheiding met Thurston Moore, en nadat ze met Body/Head de voorbije jaren “stonermuziek voor niet-stoners” heeft gemaakt, is Kim Gordon klaar voor een eerste soloplaat. Gordon – voor eeuwig en drie dagen de pin-up van elke tegendraadse rocklummel – was haar tijd altijd twee schoenmaten vooruit, maar voor No Home Record keert ze voor het eerst op haar stappen terug. Uit de perstekst: “Toen Gordon begin jaren 80 met muziek begon te experimenteren, was dat met gitaar, drummachine en lyrics die ze uit tijdschriftadvertenties had geplukt. Voor de nieuwe plaat greep ze opnieuw naar dat recept.”

De Belgische link: No Home Record is genoemd naar No Home Movie, de laatste documentaire van de Belgische cinematografe Chantal Akerman.

Geike – Lost in Time

Uit op: 18 oktober

De Engelstalige popplaat van Geike Arnaert (en ook een beetje van Joost Zweegers), die al werd voorgesteld op Rock Werchter. Humo noemde het daar de moedigste set: “Ik zie het buitenlandse gevestigde waarden niet doen om uitsluitend nieuwe songs te spelen.”

Maar: Humo schreef ook: “De nieuwe songs zijn geenszins ondermaats, en wat melodieuzer, piano based, en radiovriendelijk. Maar ze zijn ook inwisselbaar, met grotendeels dezelfde klankkleur, en op geen enkel moment had je het gevoel dat hier iets memorabels werd opgestart. Ik hoop dat ik ongelijk krijg.”

FULCO – FULCO

Uit op: 18 oktober

Fulco Ottervanger, die zijn sporen verzamelde bij BeraadGeslagen, STADT en De Beren Gieren, brengt een Nederlandstalige popplaat uit. Die situeert zich – even een slokje water – “in een nostalgische wereld waar alles zonneklaar is, vooral het onbegrijpelijke. Een ambigu niemandsland waar grenzen vervagen en alles en niets vertrouwd is. Waar de sms’ende mens rustig kuiert in alledaagse waanzin. Net zoals iedereen.” Moet kunnen!

Mark Lanegan Band – Somebody’s Knocking

Uit op: 18 oktober

In de clip van prima single ‘Disbelief Suspension’ kruipt Lanegan in de huid van een dakloze, een gangstarapper en gewoon zichzelf (tegenwoordig blijkbaar voorzien van een rij gouden tanden), en het resultaat is een stuk grappiger en geslaagder dan u zou vermoeden. De rest van de plaat stuitert, zo wordt beloofd, tussen The Stooges, Joy Division, Depeche Mode(!) en Love.

Weetje: Lanegan schreef, samen met Alain Johannes, ‘Penthouse High’ al voor de opnames van Gargoyle: wat toen niet bij de sfeer paste, wordt nu weer opgevist.

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234