Zaterdag 19/06/2021

MuziekrecensiesAlbums van de week

Dit zijn de beste platen van de week

The Anchoress – 'The Art of Losing' Beeld RV
The Anchoress – 'The Art of Losing'Beeld RV

Een opgestoken vuist en een verslavende furie: dit zijn de albums van de week.

The Anchoress – The Art of Losing ★★★★☆

Een grote naam? Nee, dat is ze vooralsnog niet. Maar daar kan dit album verandering in brengen. The Art of Losing klinkt dan ook létterlijk als een “klassieke popplaat”. Zo geeft Catherine Anne Davies (alias The Anchoress) geen greintje om een modieuze sound. Daar is haar hang naar de seventies met royale arrangementen en dramatische eighties-chic van Kate Bush te groot voor. Tegelijk leidt een elegante Satie-achtige piano het album in, zodat je naar een klassieke compositie lijkt te luisteren. Haar gevoel voor tijdloze melodieën maakt op zijn beurt dat je dit wonderlijke kleinood in geen enkel decennium écht kan thuisbrengen. Ware het niet dat de songteksten zo overduidelijk ingebed zijn in het #MeToo-tijdperk. Pijn, furie, toxic masculinity en narcisme: ze klinken zeldzaam catchy en verslavend.

Peet – 'Mignon' Beeld RV
Peet – 'Mignon'Beeld RV

Peet – Mignon ★★★☆☆

Peet, één helft van het Brusselse Le77, brengt zijn nieuwe plaat uit op het label Top Notch, waarop je voornamelijk Nederlandstalige artiesten aantreft. Het zegt veel over zijn crossoverpotentieel. Toegegeven, op Mignon spreekt Peets lome cadans meer tot de verbeelding dan de soms nogal simplistische beelden waarmee hij zijn lyrics volstouwt. Die eenvoud werkt wanneer hij schaamteloos romantisch uit de hoek komt, zoals in ‘Out’: “Est-ce qu’il existe encore / sentir mon coeur flotter comme un poisson dans la mer”. Elders geraakt hij niet verder dan dooddoeners en hertimmerde zegswijzen. In ‘Rêves’ vallen de puzzelstukjes wél prachtig op hun plek: vegen weemoedige jazz, Peets melancholische zangrap en een introspectieve Zwangere Guy: trop chic.

Adrian Younge – 'The American Negro' Beeld DM
Adrian Younge – 'The American Negro'Beeld DM

Adrian Younge – The American Negro ★★★☆☆

Met The American Negro waagt Adrian Younge zich aan een album, kortfilm én podcast rond de identiteit van Afro-Amerikanen. De plaat luistert weg als een audiogids in een black history-museum, doorspekt met de rauwe gospelsoul die we kennen van Younges samenwerkingen met soulveteranen The Delfonics of rapper Ghostface Killah. De spoken word-passages waarin hij zijn verontwaardiging over het aanhoudende racisme uit, doen gek genoeg wat generisch aan. Ligt het aan het belerende toontje? Aan de soms knullige beeldspraak? Waarom zet hij geen geroutineerde beat poets zoals pakweg Ursula Rucker of Saul Williams in voor dat type activistische poëzie? Gelukkig maakt de muziek veel goed: voortreffelijke, funky soul vol zinderende close harmony. Daarin huist sowieso een opgestoken vuist.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234