Donderdag 09/04/2020

2019 wordt 2020

Dit zijn de 50 beste albums van 2019

Beeld RV

Nu 2019 op zijn einde loopt, blikt de muziekredactie nog één keer terug. Wat waren de beste, meest onvergetelijke, belangrijkste langspelers van de afgelopen maanden? Welke platen zijn in het volgende decennium nog een draaibeurt waard? Gebruikerswaarschuwing: indien u Jeff Hoeyberghs heet, onthoudt u zich best van deze pagina. En gaat u best meteen voor iemand anders’ hol keffen. 

50. Blackwave. - ‘Are We Still Dreaming?’

“I feel like my heartbeat is produced by J Dilla”, klinkt het in ‘Lowkey’. De lakmoesproef om knus aan ons hart gedrukt te worden, heeft Blackwave. daarmee al doorstaan. Maar wat ook telt: hun debuut is streetwise en sexy, blue note jazzy en zweterig swingend. Willem Ardui en Jean ‘Jay’ Atohoun kozen een sound voor bij de Californische zon en die in de nineties niet had misstaan, ter hoogte van Compton. Enjoy the wave.

49. Lizzo - ‘Cuz I Love You’

Deze uit Houston afkomstige r&b-nieuwlichter mag Cuz I Love You, haar derde worp, een doorbraakalbum noemen. Haar opvallendste wapenfeit tot nog toe was een samenwerking met Prince vijf jaar geleden. Anno 2019 profileert Lizzo zich als een onstuitbare, grofgebekte, niet zelden bronstige popdiva met de gospelfeeling van een Jill Scott en het libido van Cardi B. De popsingle ‘Juice’ zingt u wellicht al van voor naar achter mee.

48. Sam Fender - ‘Hypersonic Missiles’

“Enorm!”, joelden wij in april van dit jaar na het uitstekende Botanique-concert van Sam Fender. “U hoort nog van hem!” De 25-jarige working class bleekscheet uit het onooglijke North Shields met de looks van een topmodel bevestigt nu met een bruisend debuut. Hypersonic Missiles knipoogt naar zowel The Smiths als Jeff Buckley, naar Springsteen (die Clarence Clemonce-saxofoons!) en naar The Replacements. De single ‘That Sound’ kwam eerder al aan als een mokerslag op onze knikker, maar ook zijn passionele confessies grijpen je bij de strot.

47. The Murder Capital - ‘When I Have Fears’

Dit jaar trok een Ierse gitaarstorm door ons land, met rukwinden die The Murder Capital, Fontaines D.C. en Girl Band heten. Wat hen typeerde, met uitzondering van het land van uitgifte op het paspoort: kwaadheid en kabaal. The Murder Capital rekenen Ierse dichters als James Joyce en William Butler Yeats tot hun grote voorbeelden, en zijn niet mild voor het land waarin ze zijn grootgebracht. Er zit veel frustratie in hun songs, maar ze weigeren te geloven dat ze gefuckt zijn, zeggen ze zelf. Die mix van ergernis en opstandigheid marineert dit album voortreffelijk.

46. The Comet Is Coming - ‘Trust In The Lifeforce Of The Deep Mystery’

Zeg nooit zomaar jazz tegen de muziek van Shabaka Hutchings, die in het verleden al manisch de wanden van het genre aftastte. Op de tweede plaat van The Comet Is Coming gaat de Londense saxofonist helemaal over de rooie. Ze doet vaker denken aan de krautrock van Can en de postrock van Tortoise dan aan John Coltrane en Sun Ra. Impressionant.

45. Wallace Vanborn - ‘A Scalp For The Tribe’

Wallace Vanborn is er op papier vijf jaar tussenuit geweest, nadat Sylvester Vanborm vader werd en Ian Clement een psychose meer dan eens in de ogen keek. Nu staat hij terug met beide voeten op de begane grond, vertelde hij eerder in deze krant. Maar dat betekent gelukkig niet dat de Belgische groep niet langer furieus klinkt. Een gecontroleerde orkaan, noemen ze zichzelf. Nagel op de scalp.

Lees hier ons gesprek met Wallace Vanborn 

44. The National - ‘I Am Easy To Find’

Zelden dekt een titel zo weinig de lading als bij de achtste langspeler van The National. I Am Easy to Find laat zich maar moeilijk vangen. Gelukkig varen Matt Berninger en co. zo’n elegante koers dat je niet verzuipt in hun vernieuwde geluid. De frontman tolereert ook voor het eerst tegenwicht. Zijn in rode wijn en mal de vivre gemarineerde bariton moet vaker wijken voor vrouwelijke gaststemmen. Prachtplaatje.

43. Brockhampton - ‘Ginger’

All hippe piepeltjes, trendspotters en influencers ter lande verzamelden in de zomer van 2018 op Pukkelpop voor Brockhampton. De Californische hiphop-posse kwam, zag... en overwon toen maar half. Het kransje rappers – de Get Ready! van Texas, lazen we ergens – maakte een paar maanden later evenwel een véél onsterfelijker beurt met Ginger dat rebels, gedurfd en kleurrijk klinkt.

42. Girl Band - ‘The Talkies’

Nog meer dan op zijn uitstekende debuut wendt Girl Band analoge en elektronische noise aan om te verontrusten, te verwarren en – uiteindelijk – de opwinding in rotten van tien over de ruggengraat te sturen. The Talkies is een verklankte paniekaanval. U weze gewaarschuwd.

41. Slowthai - ‘Nothing Great About Britain’

De genre-overschrijdende songs van Slowthai sloegen dit jaar in als splinterbommetjes. Slowthai wil niet zomaar een grime-rapper zijn. Hij wil elk denkbaar muziekgenre tackelen en het zich eigen maken. Hij houdt niet alleen van grimmige rap, maar ook van de indie-tristesse van Radiohead, Nirvana, Portishead en Elliot Smith. En wij houden op onze beurt van hem.

Lees hier ons interview met slowthai. 

40. John Ghost - ‘Airships are Organisms’

Een plaat die je afwisselend aan Nils Frahm, Frank Zappa, Steve Reich en Jaga Jazzist doet denken? Faut le faire. Vreemd genoeg slaagt componist-gitarist Jo De Geest (meteen zijn nom de plume verklaard) daarin met dit sextet. De Geest is uit de fles met deze plaat. Nu moet u nog gewoon de fles de nek breken.

39. Rapsody - ‘Eve’

Op haar derde indrukwekkende plaat toont Rapsody zich een zielsverwant van Sons Of Kemet en Jamila Woods. Op Eve kiest ze voor Afro-Amerikaanse vrouwen die zijzelf als helden beschouwt, van Nina Simone over Oprah Winfrey tot de vrouwelijke farao Hatshepsut. Er kunnen nooit queens genoeg zijn.

38. Deerhunter - ‘Why Hasn’t Everything Already Disappeared?’

Pretentious, moi? Frontman Bradford Cox draait zijn hand niet om voor enige aanstellerij. Maar hij laat de trage, gestage verkruimeling van de beschaving wél bijzonder aantrekkelijk klinken. De groep verschiet bij elke nieuwe plaat weer wat van kleur, en doet dat in Grote Stijl.

37. Fulco Ottervanger ‘FULCO’

‘Verwarde klankzoenen van een zeldzaam eerlijke, warmbloedige soort.’ Zo noemt Erik ‘Spinvis’ de Jong het debuut van Fulco Ottervanger. ‘Half heertje, half paljas’, omschrijft de Nederlandse Belg zichzelf. Ons doet zijn bijna kinderlijk enthousiasme op FULCO denken aan Le Petit Prince. Een rare, buitenaardse jongen die zijn eigen visie op de eigenaardigheden van de mensheid meegeeft. Alsof Paul van Ostaijen ooit synthpop had ontdekt, kleinkunst een robbertje tussen de lakens zou uitvechten met psychedelische sounds, en kille elektronica geen bezwaar had tegen schlagers: zo moet de buitenwerkelijke wereld van Fulco Ottervanger eruitzien.

Lees hier ons interview met Fulco Ottervanger.

36. Kim Gordon -  ‘No Home Record’

Een rumoerig spervuur aan noise en nijd: zo valt het langverwachte solodebuut van Kim Gordon misschien nog het best te omschrijven. Al zou je daarmee ook te gauw voorbijgaan aan de humor op No Home Record. De voormalige belle en bassiste van Sonic Youth klinkt alsof ze zich ginnegappend door de muzikale douane werkt. Grenzen? Die bestaan niet.

Lees hier ons interview met Kim Gordon.

35. Dave - ‘Psychodrama’

De Britse rapper Dave sleepte dit jaar de Mercury Prize in de wacht voor Psychodrama. De vakjury noemde de plaat “het muzikale equivalent van een literair meesterwerk, een plaat die het belang van het album als kunstvorm onderstreept en die blijvend relevant zal zijn voor deze generatie”. Zo ver zouden we het zelf niet drijven, maar de plaat die het narratief van een therapiesessie heeft, kruipt wel dieper onder je schedel dan de eerste beste zielenknijper.

34. Fontaines D.C. - ‘Boys in the Better Land’

In ‘Big’ neemt Fontaines D.C. de katholieke gedachtegang op de korrel, verwijzend naar de strijd van 35 jaar om abortus in Ierland te legaliseren. Helemaal terecht. Maar toch mag je jezelf gelukkig prijzen dat geen van deze boys in the better land dat legale lot als foetus beschoren is geweest. Ze rammen, razen en verschroeien. Als de gierende gitaar straks weer glorietijden beleeft, ligt het mee aan deze Ieren.

33. Flying Lotus - ‘Flamagra’

Op zijn zesde album hult FlyLo zich rücksichtlos in spiritualiteit, eucharistie en het metafysische tout court. Zijn elektronische texturen zijn dan weer minder zompig dan vroeger, en hij vertikt het deze keer ook de gastzangers in effecten te verzuipen, wat de songs toegankelijk maakt. Topniveau.

32. Cate Le Bon - ‘Reward’

Voeg een paar blazers en wat elektronica toe, en voilà: een wéreld van verschil! In het verleden klonk Cate Le Bon al eens rammel-rafelig, maar Reward beloont de geduldige luisteraar met meer uitgekiende arrangementen. En natuurlijk met de stem van Le Bon die nog steeds eigenzinnig en verslavend klinkt. 

31. Thom Yorke - ‘ANIMA’

Voor de derde soloplaat van Radiohead-zanger Thom Yorke moet je je verwachtingen bijstellen. Het songmateriaal is flou, melodieën fungeren vooral als textuur. Een popgevoel sijpelt eerder toevallig door de brute ambient heen. De eerste keer vonden wij Anima klinken als een afleggertje van Four Tet. Maar kijk, de aanhouder wint: langzaamaan dwingt Yorkes instinct voor pakkende harmonieën respect af en bloeien warmbloedige hooks uit de hortende, ploppende en bliepende elektronica.

30. Weyes Blood – ‘Titanic Rising’

Het nieuwe Titanic Rising van singer-songwriter Natalie Mering – alias Weyes Blood – is een dromerig folkopus, met de romantiek van de gelijknamige film, de grootsheid van het gelijknamige schip en de symboliek van de ramp. Zink met haar mee!

29. Angel Olsen - ‘All Mirrors’

De Amerikaanse artieste bekijkt deze spiegelplaat als een vorm van therapie, na een gebroken hart. Haar hunkerende uithalen houden het midden tussen duister en broos, maar net zo goed gaat ze theatraal aan de haal met groots en meeslepend.

28. Anderson .Paak - ‘Ventura’

Amper vijf maanden na Oxnard bracht de alomgeprezen Californische zanger-rapper Anderson .Paak de opvolger uit. De songs zijn soulvoller en toegankelijker dan die op Oxnard en laten de roekeloze stijlenmix van die plaat achterwege. Innoverend is Ventura niet, schaamteloos retro dan weer wel.

27. Nilüfer Yanya – ‘Miss Universe’

Miss Universe verscheen zowat begin dit jaar, maar de Londense songschrijfster Nilüfer Yanya weet ook vandaag moedig stand te houden als een van de strafste debutanten van 2019. Songs als ‘In Your Head’ en ‘Heavyweight Champion of the Year’ behoren zelfs tot de meest afgespeelde nummers van dit jaar. Buitelend tussen soul, new wave, intimistische pop en indierock gaat ze 2020 in als een wonderlijke trendsetter.

26. Denzel Curry - ‘ZUU’

Op ZUU eert Denzel Curry zijn broeierige multiculturele thuishaven Carol City met minder schizofrene maar desondanks meedogenloos pompende beats en weerbarstige gangsta-praat. Curry gaat back to basics en dat klinkt fuckin’ ace.

25. The Raconteurs - ‘Help Us Stranger’

Anachronistischer dan de nieuwe plaat van The Raconteurs klinken? Lukt je vast niet. Jack White van The White Stripes heeft zijn zinnen gezet op withete riffs, terwijl zijn kompaan Brendan Benson het dan weer gemunt heeft op poppy refreintjes en meezingbare garagerock. Dat huwelijk houdt volmaakt stand, met songs die afwisselend doen denken aan The Yardbirds, Beck, The Beatles en een bloemlezing van bluegrass.

24. Roméo Elvis - ‘Chocolat’

Le Croco klinkt ambitieuzer dan ooit op zijn eerste officiële soloplaat, waar maatjes als Le Motel, Zwangere Guy, Témé Tan en zelfs Damon Albarn op de gastenlijst prijken. Elvis noemt Chocolat een blockbuster, en muzikaal valt daar inderdaad wel iets voor te zeggen. Denk wat u wil, maar wij smelten voor deze Chocolat.

23. Jamila Woods - ‘Legacy! Legacy!’

Op haar twee jaar geleden verschenen debuut HEAVN tackelde Jamila Woods nog jazzfunk en The Cure, maar op de impressionante opvolger Legacy! Legacy! gaat ze interstellair met kolkend afrocentrisme. Buig diep voor deze nieuwe queen.

22. Vampire Weekend - ‘Father Of The Bride’

Na een verlengd weekend van zes jaar herrijst Ezra Koenig uit zijn doodskist met liefst achttien nagelnieuwe songs. Father of the Bride staat minder haaks op vorig werk dan fans vooraf hadden gevreesd. Wel baadt zowat elk nummer in een aparte sfeer, niet het minst door de aanvulling van verschillende gastmuzikanten. Maar het gitaarspel knispert en knettert nog steeds als een vreugdevuurtje.

21. TOOL - ‘Fear Inoculum’

Na dertien jaar aan speculaties, geruchten en wanhoop is Tool dan toch weer uit de afgrond opgeklommen met een nieuwe plaat. Maatsoorten waar je als leek kop noch staart aan krijgt en die naar het Midden- tot Verre Oosten neigen, maken de dienst uit op Fear Inoculum. Al moet je de moeite doen om je te laten overspoelen door de vele, véle lagen die elke song prijsgeeft.

20. Leonard Cohen - ‘Thanks For The Dance’

Drie jaar na Leonard Cohens overlijden verscheen Thanks for the Dance. Geen plat postuum opportunisme, maar een onschatbare inkijk in de geest, geilheid, dood en demonen van de ladies’ man. Met dank aan zoon Adam. Die hield zich opvallend bescheiden op bij het arrangeren, waarbij de donkere, gruizige bariton van zijn vader nog béter uitkomt. Een sobere aanpak die getuigt van smaak en elegantie.

19. Brittany Howard - ‘Jaime’

‘Jaime’ verwijst naar de 13-jarige zus die Brittany Howard, ook bekend als de frontvrouw van Alabama Shakes, zowat twintig jaar geleden aan kanker verloor. Verwacht evenwel geen troosteloze elegie: funk, gospel en cosmic blues geven meestal de toon aan op een plaat die tegelijk nostalgisch en tijdloos klinkt. J’aime Jaime.

18. Sampa The Great - ‘The Return’

Identiteit is een ‘big deal’ voor Sampa The Great. Ze groeide op in Zambia, verhuisde op 19-jarige leeftijd naar Californië maar besloot een poosje later in Sydney muziekproductie te studeren. De heimwee naar haar vaderland bleef knagen. Die existentiële queeste, haar liefde voor de Afrikaanse cultuur en een vurig zelfrespect (“black power!” scandeert een koortje in het funky ‘Final Form’) voeren de boventoon. Haar sound flirt met sexy seventiessoul, ninetieshiphop, neosoul en een web van Afrikaanse genres. Really: big deal!

17. Michael Kiwanuka - ‘KIWANUKA’

De Afro-Britse zanger werd in het verleden als te braaf, te beleefd en te folky (lees: niet zwart genoeg) gepercipieerd door een militante cultuurpolitie. Deze keer zet hij de sceptici een neus met inktzwarte seventies-soul à la Isaac Hayes en Terry Callier, maar steekt hij even vaak zijn middelvinger op met rauwe psychedelische klanken en ruig gitaarwerk. Tot op heden Kiwanuka’s puurste.

16. Tyler, The Creator - ‘IGOR’

IGOR kiest voor de groteske popkarikatuur. De raps dienen er slechts als versiering. Opvallend dat een vuilbekkende, vleesgeworden paradox als Tyler tegenwoordig alleen nog over zijn lamentabele liefdesleven zingt. Die hartekreten liggen ingebed in postmoderne r&b, afgezoomd met een vermakelijke, Gainsbourg-achtige ranzigheid. Erg origineel, sowieso.

15. James Blake - ‘Assume Form’

Heeft James Blake een popplaat gemaakt? Dat hangt van uw definitie van pop af. Zelden vond Blake zo treffend de balans tussen opzienbarend experiment, catchy entertainment en bitterzoete confessies. Het is de liefde voor zijn nieuwe vlam Jameela Jamil die Assume Form domineert en in een hypnotiserende gelukzaligheid wikkelt. Blake schudt er zijn imago van deprimerende Britse bleekscheet van zich af en werpt een blik op zijn muzikale toekomst.

14. Black Midi - ‘Schlagenheim’

Op zijn debuut Schlagenheim legt Black Midi de lat torenhoog. Het Londense kwartet maalt daarbij geenszins om radiovriendelijkheid. Wie opgroeide in de jaren 70 zal er krautrock in ontdekken, wie groot werd in de eighties hoort er postpunk en hardcore in en wie houdt van de alternatieve muziek uit de jaren 90 zal Black Midi vast met postrock associëren.

13. Balthazar - ‘Fever’

Fever, album nummer vier voor Balthazar, laat Deprez en zijn kornuit Maarten Devoldere behoedzaam ouder worden, zij het met een monkellachje om de lippen. Balthazar klinkt minder lijzig dan vroeger en geeft meer dan ooit om de heupen en het hart dan om het hoofd. Onze nieuwe Saturday Night Fever-plaat, kortom.

Lees hier ons interview met Balthazar.

12. Lana Del Rey - ‘Norman Fucking Rockwell’

Op haar vijfde album glijdt Lana Del Rey eindelijk sierlijk weg vanachter de karikatuur die sceptici de voorbije jaren van haar maakten. Ze is er niet minder meedogenloos, bitterzoet of grofgebekt op geworden, alleen zien we haar eindelijk in 3D. Eindelijk is Lana van vlees en bloed!

11. Sharon Van Etten – ‘Remind Me Tomorrow’

Zoals gelijkgestemde Interessante Rockvrouwen dat voor haar deden - van St.Vincent over Feist tot Joan As Policewoman - opteert Sharon Van Etten op Remind Me Tomorrow voor de behoedzame metamorfose. In sommige songs vervelt ze haast achteloos, elders draait ze bruut het roer om.

10. Billie Eilish ‘When We All Fall Asleep, Where Do We Go?’

Billie Eilish wordt de Stem van Generatie Z genoemd. Een stem die best wel wat fenomenale popsongs achter het strottenhoofd houdt, trouwens. De beste nummers op dit debuut balanceren sierlijk tussen plagerige schattigheid en in elektronica verzopen venijn. Niemand klonk dit jaar zoals zij, maar we wedden dat Eilish’ handelsmerken de volgende jaren sowieso tot in den treure worden geïmiteerd.

9. Solange - ‘When I Get Home’

Het zusje van Beyoncé houdt er vast aan haar dromerige stijltje, diept haar verleden uit en voegt een extra dimensie toe aan haar verhaal. Door de kaart van de nostalgie te trekken, ontworstelt Solange zich gewiekst aan de torenhoge verwachtingen waarmee ze na haar vorige plaat werd opgezadeld als rolmodel voor de door de verrechtste maatschappij verontwaardigde (gekleurde) millennials.

8. Brihang - ‘Casco’

Hij wilde harden in Brussel. Maar als je naar Casco luistert, is Brihang daar jammerlijk in gefaald. ‘Ik ben nu volwassen en gezond / Huisje-tuintje / Wandelen met de hond.’ De nieuwe plaat getuigt daarbij van zo’n fragiele intimiteit dat Brihang en Boudy Verleye voortdurend door elkaar lopen. Hij geeft zich helemaal bloot in nummers als in de vooruitgeschoven single ‘Steentje’ en ‘Binnenkant’: “Vanbinnen zo brak mo vanbuiten zo mooi / Ma de binnenkant zieje biena nooit.”

7. Aldous Harding – ‘Designer’

Zo creepy en onwerelds als op het bewierookte Party klinkt Aldous Harding niet meer op haar derde plaat. De Nieuw-Zeelandse zangeres nam het album weliswaar opnieuw op met PJ Harvey’s luitenant John Parish, alleen domineert deze keer een warmbloedig, haast knus popminimalisme. Alsof ze van een gure ochtend naar een lentenamiddag schuifelt. Wordt dit haar definitieve doorbraakplaat?

6. Nick Cave - ‘Ghosteen’

Zo terloops als Ghosteen ineens werd aangekondigd, zo diep zijn de sporen die de nieuwe Nick Cave achterlaat op de pechstrook van uw hart. Het verlies van zijn zoon hakte er duidelijk stevig in, maar Koning Kraai vliegt tegelijk gewichtloos uit naar de hemel. Dat doen hij en zijn Bad Seeds met een dubbelaar waar vooral transcendentale ambient, tedere soundscapes en warme harmonieën de dienst uitmaken. Vooret tweede luik doet je soms naar adem snakken: wanhoop wordt uitgespeeld tegen schoonheid, dood tegen licht en leven.

5. Zwangere Guy - ‘Wie is Guy?’ / ‘BRUTAAL’

Zwangere Guy beviel dit jaar van een tweeling. Het bleken de prachtigste probleemkinderen die je je kunt voorstellen. Rauw en – jawel – brutaal, maar ook verrassend kwetsbaar en hartverscheurend. Op beide albums klinkt hij alsof hij deze brokjes emotioneel dynamiet zo lang in zich meedroeg, dat het resultaat niet anders dan dodelijk explosief kon zijn.

Lees hier ons interview met Zwangere Guy.

4. FKA twigs - ‘Magdalene’

Ooit viel FKA twigs samen met haar klankarchitectuur, maar op Magdalene overvleugelt ze zelfs de meest groteske noise. Tahliah Barnett benut alle registers, en klinkt nu eens venijnig, dan weer naakt, gekrenkt en bekrast. Maar de amazone heeft met deze tweede langspeler ook een mirakel gebaard.

3. Kate Tempest - ‘The Book of Traps and Lessons’

Minder hiphop, meer spoken word. Minder rhythm, meer rhyme. De derde langspeler van Kate Tempest, onder de vleugels van producer Rick Rubin, is een intieme plaat geworden. Ze wordt bewolkt door zwarte, miezerende en onbereikbare liefde. Eenzaamheid en obsessie liefde zijn een sluipend gif, net als alle roezige vluchtroutes die je op een nacht door je neus uitstippelt of in je keelgat kiept. Deze Tempest is rauwer en eerlijker dan ooit, maar eindigt ook met een hoopvolle boodschap.

Lees hier ons interview met Kate Tempest.

2. Big Thief - ‘U.F.O.F.’

Vriendschap sluiten met Het Onbekende? Het is niet evident, maar ook niet onmogelijk. Dat merk je op U.F.O.F., waarbij de laatste letter staat voor ‘friends’. De plaat van dit Amerikaanse indiefolk-kwartet ademt daarbij zo’n bedrieglijk luchtige warmte uit dat ze net zo makkelijk een tuinfeestje als je angstdromen kan opvrolijken.

Lees hier ons interview met Big Thief.

1. Little Simz - ‘GREY Area’

Little Simz kroonde zich het voorbije jaar tot de nieuwe Queen of Brithop. Tegen fabuleuze grooves die jazz, funk, dub, oude soul en elektronica herinterpreteren, etaleert Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo – een Londens rapwonder met Nigeriaanse ouders – de demonen waarmee ze worstelt. De nieuwe stem van een generatie, de beste plaat van het jaar.

Lees hier ons interview met Little Simz. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234