Maandag 14/10/2019

ALBUM TOP 10

Dit zijn de 10 beste platen van de week

Beeld © Oscar And The Wolf

Deze week bij de crème de la crème in platenland? Jazz, jazz en jazz en...oh ja, Max Colombie! Four Tet en Lone zorgen bovendien voor de lekkerste beats.

1. Oscar & The Wolf - ‘Infinity’

Het was producer Jeroen De Pessemier (The Subs) die Max Colombie over de streep trok om zich niét te plooien naar andermans verwachtingen. Met Infinity, zijn tweede plaat, slaat Oscar and the Wolf bijgevolg onverschrokken andere paden in. "Fans kunnen we geruststellen: de wolfsklemmen worden behendig ontweken", schreef onze journalist Gunter Van Assche daarover. 

"Nog méér dan op Entity wint de weemoed het van de euforie. Zelfs uitbundig klinkende songs als ‘Touch Down’, ‘Chevrolet’ of het hymnische ‘Fever’ en ‘Runaway’ lijken gewurgd te worden door peilloos liefdesverdriet. Wie van verlatingsangst een kunst wil maken, heeft er zo meteen een partner-in-drama bij." Rest een dot van een Belpopplaat, gebalder en veel minder etherisch en elektronisch-zompig dan het debuut, met een finesse die knipoogt naar Sade, Prince en The Knife. Délicieux.

Lees hier de recensie en hier het interview met Max Colombie.

2. Kamasi Washington - ‘Harmony Of Difference’

Beeld © Kamasi Washington

Deze zesdelige suite grossiert in kosmische bigbandjazz zoals die waarmee de Amerikaanse saxofonist Kamasi Washington triomfeerde op het drie uur durende The Epic, het album dat hem twee jaar geleden wereldroem schonk - niet alleen in jazzmiddens, maar ook in indiekringen. Hij eert er zowel kwetsbaarheid als onverschrokkenheid, en knipoogt er naar de hypnotiserende spiritualiteit die hij als zoekende muzikant in de beat scene van L.A. terugvond bij gelijkgestemde zielen als Flying Lotus, Thundercat en The Gaslamp Killer. Washington etaleert er pas echt zijn meerwaarde en uniciteit, zo schreven we. "Hij creëert een briljante synthese van dat alles en laat genoeg ophaalbruggen neer naar de jonge, hongerige muziekfan." Een krachttoer.

Lees hier de recensie.

3. Jordan Rakei - 'Wallflower'

Beeld © Jordan Rakei

"Dé soulplaat van 2017 is geland!", hijgden we extatisch na het horen van Wallflower, de uitmuntende tweede plaat van de soulvolle Kiwi Jordan Rakei. Deze broeierige, prachtig gearrangeerde, piekfijn geproduceerde soulplaat zal hem internationaal veel lof opleveren en hem op de radar van de A-listers uit de popindustrie plaatsen.  "Rakei tovert met sfeer en sentiment, met slimme microritmes en met een tedere funk", las u. Check it out!

Lees hier de recensie.

4. Four Tet - ‘New Energy’

Beeld © Four Tet

Kieran Hebden levitéért als het ware op New Energy, zijn eerste full album in drie jaar. De Britse elektronicakoning laat er de bliepjes gemoedelijk bubbelen, kiest voor gezellige downtempo, oriëntaalse motiefjes, feeërieke ambient, wervelende acid-composities of hypnotiserende slaapkamertechno zoals 'Lush', dat fans van Jamie XX in vervoering zal brengen. Zou Hebden een Brian Eno-fase doormaken?

5. Ibeyi - ‘Ash’

Beeld © Ibeyi

Op Ash stoelen de bescheiden politieke revoluties van de Frans-Cubaanse tweeling Lisa en Naomi zich voor een tweede maal op hiphop en jazz, op elektronica, soul en blijmoedige gezangen uit de Yoruba-cultuur waarmee de dames opgroeiden. "We gaan de toekomst tegemoet op dit album, terwijl ons debuut vooral over ons verleden ging", vertrouwden de dames ons toe. "Al de liedjes op deze plaat kaarten gevoelens aan die we al lang met ons meedragen maar we waren nog niet klaar om erover te praten." Resultaat? Een intense, uiterst persoonlijke plaat, met  Richard Russell (bekend van de afscheidsplaten van Bobby Womack en Gil Scott-Heron) achter de knoppen. 

6. De Beren Gieren - 'Dug Out Skyscrapers'

Beeld © Luchtrat

Zouden De Beren Gieren ooit een plaat maken die als inlandse jazzklassieker kan worden weggezet? We vroegen het ons steevast af bij de vorige albums van dit Belgische jazztrio. Voorganger One Mirrors Many kwam aardig in de buurt, maar wat de heren op Dug Out Skyscrapers presteren tart alles: zij ontstijgen zichzelf, het jazzgenre én onze verwachtingen. Contemplatie en tristesse voeren nu de boventoon, dan weer eist ongebreidelde losbandigheid de hoofdrol op. Grijpt je bij de keel, haalt je onderuit, laat je in trance achter.  Met panache geproduceerd door Koen Gisen, trouwens.

7. David Bowie - ‘A New Career In Town (1977 - 1982)’

Beeld © David Bowie

Moeten er nog Bowie-compilaties zijn? Zéker, vooral als ze zo geïnspireerd zijn samengesteld als A New Career In Town, dat focust op Bowies meest tot de verbeelding sprekende periode: de Berlijnjaren en wat meteen daarna volgde. Naast het overbekende trio Low, Heroes en Lodger, krijgt u de liveplaat Stage op uw bord, plus het fantastische, fel onderschatte Scary Monsters (And Super Creeps). Daarbovenop is deze uitgave gul met extended versions, singleversies, remasters en remixen. De merkwaardige Baal EP is het echte curiosum: Bowies versies van een aantal Bertold Brecht-composities. What a Dame!

8. Lone - ‘Dj-Kicks’

Beeld © !K7

De gerespecteerde Britse elektronicatovenaar Lone viert zijn tiende verjaardag in de scene met een compilatie in de gevierde Dj Kicks-reeks van platenlabel !K7. De eerste helft van deze voortreffelijke selectie focust op knapperige hiphop (Camu Tao! Lootpack!) en wonky beats om halverwege te switchen naar fel four to floor-werk met elektro en house van onder andere Drexciya en Ross From Friends. Zélfs Radiohead gluurt hier om het hoekje en dat is nooit onaangenaam.

9. Blue Note All-Stars - 'Our Point Of View'

Beeld © Blue Note

Een jazzsupergroep om duimen en vingers bij af te likken: trompetspeler Ambrose Akinmusire, pianist Robert Glasper, bassist Derrick Hodge, gitarist Lionel Loueke, drummer Kendrick Scott en tenorsaxofonist Marcus Strickland. Deze jonge honden verbazen en verbluffen met bruisend eigen werk en slimme herinterpretaties van classics van Wayne Shorter.  Speels, met respect voor de tradities en, bij momenten, lekker uit de losse pols.

10. Nordmann - 'The Boiling Ground'

Beeld (c) Sammy Slabbinck

Op The Boiling Ground slingert het Belgische trio Nordmann zijn grootstedelijke jazzsound alle kanten op. Nu duikt het kwartet roekeloos het Naked City-sfeertje van John Zorn in, dan keren de jongens postrock binnenste buiten, refereren ze aan Morphine of stoeien ze met een groove die aan 'Body Experience Revue' van Millionaire doet denken - in de furieuze opener 'Save The Twos'.  Spannend!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234