Dinsdag 18/06/2019

Rock Werchter

Dit was Rock Werchter: rillerige ontroering, nostalgie en onstuimige kalverliefdes

Enthousiast festivalvolk doet ferm zijn best voor onze fotograaf. Beeld Stefaan Temmerman

Het weer toonde zich wispelturiger dan een lastig lief. Maar net zo goed beleefde je een weekend lang onstuimige kalverliefdes met frisse nieuwlichters, en voelde je een warme verknochtheid aan vertrouwde acts. Yep, de affiche van Rock Werchter stond garant voor een rollercoaster aan emoties.

Hoe vaak gebeurt het dat je gemoed uit zijn hengsels wordt geslagen door een openingsact? Vrijdagmiddag maakten wij het mee met Tamino. Een twintigjarige snotneus, die tijdens zijn blitz-set wist te ontroeren, verleiden en verwoesten. Als je bedenkt dat diezelfde dag afgesloten zou worden door Radiohead, snap je meteen waarom we de 43ste editie van Rock Werchter alwéér een schot in de roos vonden. Op talent stond geen leeftijd of doorgewinterdheid.

Toegegeven: zaterdag werd de Main Stage ingepalmd door bepaald onfris klinkende namen – emorock en poppunk hebben de tand des tijds niet bepaald elegant doorstaan – maar zelfs dan wisten de goudzoekers nog een kostbare ader aan te boren. System of a Down tekende bijvoorbeeld voor hét rockconcert van die dag. “Wat een gebalde brok energie botste er over het podium!” hoorden we Onze Metalminnaar jubelen. “De knotsgekke metal van deze Armeense Amerikanen maakte iedereen wild. Resultaat: de grootste circle pits die we hier al voor het hoofdpodium zagen.” Schuimbekkend werd de arme schat nadien afgevoerd. Maar we begrepen zijn enthousiasme wel. Dat het alweer twaalf jaar geleden was dat System of a Down nog met nieuw werk op de proppen kwam, kon niet eens deren.

Het is ongetwijfeld bon ton om te mopperen dat Rock Werchter een mainstreamfestival zonder verrassingen is geworden, maar niets bleek eigenlijk minder waar. Voor elk cliché dat Kings of Leon donderdag aan de dag legde, was er wel een jonge nieuwkomer die je volkomen van je sokken blies. Of een Belgische act die er op gebrand was om de eeuwigheid in te gaan. Zowel Coely als Oscar and the Wolf, VUURWERK en Soulwax speelden alsof hun leven er van afhing.

Een andere keer tekende een nostalgie-act dan weer voor de jukebox galore. Zaterdag leek het zelfs alsof alle dertigers uitgenodigd werden om hun jeugd opnieuw te beleven. Met bands als Linkin Park, Jimmy Eat World, System of a Down en Blink-182 zag je jezelf verzekerd van behoorlijk wat pre-millenial tension.

De geest van Bowie

Een headliner als Foo Fighters toonde zondag dat het verleden, het heden en de toekomst ook een straffe setlist konden garanderen. Dat was donderdag trouwens niet anders. “Ergens wordt een baby geboren met de geest van David Bowie, en de wereld wordt op slag een betere fuckin’ plaats”, drukte frontman Win Butler van Arcade Fire toen hardop zijn wens uit. Anderhalf uur lang maakte de Canadese groep van Rock Werchter daarop een betere plaats. Toch wel een straffe geest, die Bowie.

Maar je hoefde niet eens voor je favoriete groep af te zakken naar Werchter om er het weekend van je leven te beleven. Friks en freaks kwamen er aan hun trekken, maar net zo goed vonden speelvogels, drinkebroers en socialites er hun heil. Even belangrijk als de acts die hun ziel en zaligheid op het podium drapeerden, was de camaraderie aan de toog, de kortstondige verbroedering met wildvreemden terwijl je stond aan te schuiven voor een Würst van Jeroen Meus, of de collectieve bezwijming van meisjes die bordjes met verliefde boodschappen hoog hielden wanneer Passenger of J.Bernardt op het podium verschenen.

Dat je er op het terrein ook een futloze polonaise aan de drank- en eetstandjes moest bijnemen, vergat je op slag. Net als het feit dat je

’s nachts met fluitende oren in je tentje of hotelkamertje kroop. De regen die zaterdag trachtte in te hakken op het gemoed, leek trouwens ook niemand wezenlijk te deren.

Wanneer u deze woorden leest, strompelen de laatste festivalgangers huiswaarts. Kop in kas, doodvermoeid, murw en geradbraakt na vier dagen feestgedruis. In het slechtste geval – de brave lieden van de droogkuis haten het om onze blazer aan te raken – bent u gemarineerd in verschaald bier, oud zweet en regen. Een fraai beeld is het nooit: de aftocht oogt naar gewoonte veel minder roemrijk dan de intrede. Maar het voorbije lange weekend toonden alle tijdelijke logés van Werchter zich wél van hun meest onvermoeibare kant.

Als de 43ste editie van Rock Werchter al een memorabele editie genoemd mag worden, dan valt dat dan ook namelijk goeddeels toe te schrijven aan u. Hoe grandioos sommige acts ook klonken, waren het de massale zangkoren, ontwapenende velden van wuivende armen, en collectieve ontroering die zorgden voor een noodzakelijk surplus. Au suivant? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden