Zondag 16/06/2019

Muziek

Dit moet je deze week beluisterd hebben

Dead Man Ray. Beeld Thomas Sweertvaegher

Boosaardige gitaarriffs, bij elkaar gekrijste splinterbommetjes en absurde dromen? Deze week doet het blokje Belgisch net zo chaotisch als opwindend aan.

Dead Man Ray - ‘Over’ ★★★★

Moeilijk om géén tamme woordgrap te maken over Dead Man Ray, dat vandaag weer springlevend blijkt te zijn. Zeventien jaar na Cago herenigde het vijftal rond Daan Stuyven en Rudy Trouvé zich voor een langspeler, die soms abstracter en surrealistischer aandoet dan Berchem (1998), maar tegelijk even popgevoelig klinkt als ‘Chemical’, ‘Woods’ of ‘Landslide’. Alsof de groep nooit écht is weggeweest.

Schots en scheef zijn deze collages soms, al lijken ze nooit met spuug en paktouw aan elkaar te hangen. Zo stoeit ‘Middle Aged Men’ bijvoorbeeld à la Air met een parlando van Plastic Bertrand, terwijl ‘Monochrome’ fraai aansluit bij ouder werk als ‘Woods’. ‘Out’ is op zijn beurt een romantische ode aan Daans (toen nog ongeboren) dochtertje, wier hartslag zich ook een weg baant door de song. In ‘Home’ droomt Stuyven dan weer van zijn eigen eind: “We’re gonna build a rockstar home, we’ll greet our daughters and our zoons (sic) / and Bobbejaan will come from Boom”. Mogen we daar een béétje ontroerd om lachen? Over toont glansrijk dat het nog niet voorbij is voor Dead Man Ray.

Raketkanon - RKTKN#3 ★★★★

Het Gentse zootje ongeregeld dat zich Raketkanon noemt, marcheert nieuwe horizonten tegemoet op zijn derde worp. De songs zijn gelaagder dan voordien en springen slimmer om met de stilte tussen de gulpen noise. De loeiende synths kregen een sterrol. Zelden klonk deze band zo gevarieerd. Meer Faith No More dan The Jesus Lizard – check de valse tederheid van ‘Lou’ waarin frontman Pieter-Paul Devos even schizofreen als Mike Patton uit de hoek komt. De boosaardige gitaarriffs zijn om van te smullen, de ritmesectie draaft en dondert en wanneer in ‘Harry’ een metalige vocoder door de groove snijdt, zit je onnozel te grijnzen. Laat maar komen, die apocalyps.

Cocaine Piss - Passionate & Tragic ★★★

De gerenommeerde Amerikaanse producer Steve Albini blijkt zo’n fan van het Luikse noisepunkkransje Cocaine Piss dat hij ook voor diens tweede album achter de knoppen schoof. Gelukkig, want Albini’s gortdroge stijl laat zuurstof toe in welk type teringherrie dan ook. De nummers zijn opnieuw stuk voor stuk splinterbommetjes, vakkundig bij elkaar gekrijst door Aurélie Poppins die zoals Meredith Graves van wijlen Perfect Pussy beslist “an acquiered taste” mag worden genoemd. Favorieten? ‘Fake Tears’ en z’n vileine gitaarriff, het monsterlijk logge ‘Body Euphoria’ en het koddige ‘Eat The Rich’. Smakelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden