Zaterdag 24/08/2019

Albumrecensie

Dit krijg je als Thom Yorke de soundtrack van een horrorklassieker maakt

Thom Yorke in Venetië op de wereldpremière van ‘Suspiria’. Beeld REUTERS

Thom Yorke van Radiohead die de soundtrack bij een Italiaanse horrorfilm schrijft? Waarom niet? Op Suspiria voert de Britse rockster zijn herkenbare weemoed naar de hel en terug.

We hebben een boontje voor rockmuzikanten die zich aan filmsoundtracks wagen. Ze smokkelen een genrevreemde dynamiek en voor puristen onorthodoxe texturen een universum in waar een vocabulaire heerst die schijnbaar tegengesteld is aan hun eigen muzikale moedertaal. Toch baarde het wonderlijke walsje tussen rock en Hollywood in het recente verleden al pareltjes van soundtracks. In de beste gevallen geven rockers de klassieke soundtrackwereld een stevige tik: ze creëren composities die de genreconventies aan hun laars lappen of die – soms door een gebrek aan een academische achtergrond – muziektechnisch zo radicaal zijn dat de doorsnee Danny Elfman er verontwaardigd bij in de gordijnen vliegt.

Denk aan de wurgende scores van Trent Reznor en Atticus Ross (The Social Network, Gone Girl), de bevreemdende soundscapes van Mike Patton (The Place Beyond The Pines) en de in doem gewikkelde melancholie van Nick Cave en Warren Ellis (The Road, The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford). Of aan de briljante neo-klassieke composities die Radiohead-gitarist Jonny Greenwood schreef voor de films van Paul Thomas Anderson.

Geluidstovenaar

‘Als Jonny’s extracurriculaire avonturen hem een tweede adem verlenen, wil ik dat ook’, moet Radiohead-frontman Thom Yorke hebben gedacht. Regisseur Luca Guadagnino, bekend van Call Me By Your Name, vroeg Yorke de soundtrack te bedenken bij zijn remake van Suspiria, de horrorklassieker van de Italiaanse huivermeester Dario Argento. Nogal tricky, want de originele film heeft een cultstatus van hier tot in Tokio. Bovendien werd de oorspronkelijke soundtrack gecomponeerd door Argento’s legendarische huisorkest Goblin, een jazzy progrockband die in experimentele middens uitgroeide tot een begrip. Anders gezegd: blijf met je tengels van zijn muziek af.

Begin er maar eens aan. Yorke gooide verstandig genoeg de connotaties met Goblin overboord en wendde zijn intussen omvangrijke kennis van elektronische muziek aan om een schizofrene plaat te schrijven die het midden houdt tussen een solo-album en een reguliere soundtrack. Sinds Radioheads elektronica-experimenten (lees: alle platen sinds Kid A), Yorkes solo-avonturen en zijn werk met Atoms For Peace, heeft hij zich kunnen ontpoppen tot een opzienbarende geluidstovenaar met een indrukwekkende kennis van de experimentele muziekgeschiedenis. In zijn muziek voor Suspiria duiken bijgevolg referenties op aan de proto-elektronica uit de sixties, maar ook aan krautrock en, enigszins voorspelbaar, het type minimalistische pianomuziek dat onontbeerlijk lijkt in klassieke horrorfilms.

De hoes van 'Suspiria'. Beeld rv

Verdoemde zielen

Suspiria, dat draait rond hekserij en occulte rituelen, staat gek genoeg niet zo ver van Yorkes eigen paranoïde gedachtenwereld. In De Morgen vertelde hij onlangs dat Guadagnino hem verklapte “de meest melancholische horrorfilm ooit” te willen maken. “Dat vond ik leuk, want met melancholie heb ik wel wat ervaring”, zegt Yorke. Et voilà, naast lugubere industriële geluidstapijten (‘A Light Green’, ‘Voiceless Terror’) of schrille, metalige ambient (‘The Room Of Compartments’) herbergt deze soundtrack ook sinistere strijkerspartijen (‘Klemperer Walks’) en pianomotiefjes vol creepy weemoed (‘A Storm That Took Everything’) van het soort dat niet had misstaan op de laatste vier Radiohead-platen.

Yorke last ook een handvol gezongen tracks in: de versmachtende, prachtig gezongen wals ‘Suspirium’, de scheve folktronica van ‘Has Ended’ (met zoon Noah Yorke achter de drums), de tribale doemfolk van ‘Open Again’, het sacrale ‘Unmade’ en het apocalyptische, in echo gedrenkte treurlied ‘The Universe is Different’. Helemaal unheimlich is ‘A Choir of One’ waarin Yorke een klagerige zangharmonie creëert die hij uitrekt tot een hallucinant geweeklaag, als het gehuil van duizend verdoemde zielen.

Als Guadagnino’s film ook maar een béétje deugt, zal het voor een stuk aan deze soundtrack liggen. Yorkes gestoei met modulaire synths, piano, strijkers en koor is niet wereldschokkend, maar hij slaagt er wel in karaktervolle miniatuurtjes te scheppen die verontrusten en doen rillen, ook zonder filmbeelden. Het handjevol reguliere liedjes dat u erbij krijgt, hoort bovendien bij het allerbeste dat Yorke al schreef. 

Met Allerheiligen voor de deur wilt u zichzelf graag de duivel aandoen? Kijk dan met Halloween nog eens naar een gouwe ouwe The Exorcist of The Omen, of naar het stijlvolle The Witch van Robert Eggers voor mijn part. Vervolgens bezoekt u het verlaten kerkhof bij u in de buurt voor een nachtelijk wandelingetje tussen de zerken met deze Suspiria-soundtrack in de hoofdtelefoon. Tja, u zou ook een geit kunnen offeren in een in onbruik geraakte kapel, maar dat is dan weer zo’n gedoe. Elk zijn meug.

Suspiria is nu uit bij XL. Lees hier ons interview met Thom Yorke over de soundtrack.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden