Dinsdag 23/07/2019

Rock Werchter

Dit is de ultieme top 10 van Rock Werchter

Beeld Stefaan Temmerman

Na veel wikken, wegen en een sporadische vuistslag zijn onze mannen op de wei eruit. Dit is de ultieme Rock Werchter-top tien van (GVA), (PC), (WW) en (SVS).

10. Rammstein

vrijdag, 23.30 uur, Mainstage

Rammstein (****) was een hoofdact die als geen ander weet wat theater is. De Duitse metalband bouwde zijn set langzaam maar vakkundig op en deed je aan het einde happen naar adem.

Rammstein gooide als startschot het gloednieuwe 'Ramm 4' in de strijd. Zotte zanger Till Lindemann kwam al tapdansend in hagelwit circuspak op, terwijl de gitaristen uit de nok naar beneden daalden. De set bestond uit vertrouwde ingrediënten, strak gespeeld en geregisseerd. In 'Zerstören' omgordde de geflipte frontman zelfs een ontploffende bommengordel. Gelukkig zonder echte slachtoffers te maken.

Gitarist Richard Z. Kruspe gooide er met een streepje 'Sexy Motherfucker' een kort eerbetoon aan Prince tussendoor, waarop 'Links 2-3-4' met militaire pas op de wei kwam afgerold. Tijdens 'Du Hast' schoten er vuurpijlen over de euforische massa. 'Du Riechst So Gut', loog Lindemann naar het verzopen festivalvolkje. Door de deceptie van de Duivels ontplofte Werchter niet meteen. Maar aan het einde wonnen deze volhardende Duitsers.

Rammstein. Beeld Stefaan Temmerman

9. Courtney Barnett

Zaterdag, 14.05 uur, The Barn

"Put me on a pedestal and I'll only disappoint you", beweert Courtney Barnett (****) in haar bekendste nummer, 'Pedestrian at Best'. Deed ze vorig jaar op Pukkelpop nog krek dat - ontgoochelen op het podium - dan sloeg haar slackerrock stukken beter aan in - what's in a name? - The Barn.

Hoe dat komt? Barnett en haar tweekoppige band hadden niet alleen de meest basic opstelling van het festival (bas, drum, gitaar) en de meest no-nonsense aanpak, ze hadden ook een stel songs bij zich die én invoelbaar én meebrulbaar waren.

Zelfs wanneer Barnett haar uitgesponnen dagboekmijmeringen over lijzige gitaren zong, had ze ons mee. En u ook. Oké, er kwam wat meer plaats vrij in de tent toen de regenbui aan het begin van haar set weer was weggetrokken.

Met 'Depreston' bijvoorbeeld, een song die de troebels van de twintigersdip perfect leek te verwoorden: het leven biedt zo overweldigend veel mogelijkheden dat een keuze voor de juiste latte even belangrijk lijkt als die voor een job of een lief. Het gevolg is uitstelgedrag zoals het klonk in 'Avant Gardener': liever tuinieren dan leven.

Courtney Barnett. Beeld Alex Vanhee

8. The Last Shadow Puppets

Zondag, 19 uur, Mainstage

Als twee gepensioneerde playboys die for old times' sake nog eens achter de meiden aan gingen, palmden Last Shadow Puppets (****) de Mainstage in. Nu eens beleden ze de bromance, dan weer gaven ze elkaar voluit de ruimte. Een toptrip op testosteron.

Natuurlijk deden ze het erom: zoveel machoposes - jasje achteloos over de schouder, wijdbeens zitten op een stoel -, daar kom je alleen mee weg als je je tongue-in-cheek houdt.

Tegelijk voelde je dat deze schaduwpoppen écht voor elkaar door het vuur zouden gaan. Zoals ze elkaar opgeilden in 'Only the Truth' of zoals Alex Turner het publiek de naam van zijn maatje Miles Kane deed scanderen in 'Bad Habits': dit was zuivere bromantiek.

Kane liet Turner dan weer schitteren in het van croonerzwier swingende 'Sweet Dreams, TN' - je verwachtte elk moment dat Roy Orbison doodleuk het podium op zou wandelen.

Nog meer hoogtepunten? De strijkersgrandeur in 'The Age of the Understatement' en 'My Mistakes Were Made for You' (dat was misschien wel de mooiste song van de dag), en de Lee Hazlewood-kitsch in de gitaarlicks van 'Aviation'.

Last Shadow Puppets. Beeld Alex Vanhee

7. Savages

Zaterdag, 14.55 uur, Klub C

Net als in de Botanique bracht Savages een concert dat een hele nacht nerveus bleef jakkeren door je hoofd. De vier angry young women bliezen in Werchter zowel warm als koud: ze namen je muzikaal op sleeptouw doorheen koude oorlogstijden, maar deden dat afwisselend met withete woede én hartverwarmende liefde.

De sub-zero postpunk waar Savages zich liefst op laat voorstaan, stond in schril contrast met de genereuze aanpak van de groep. En de zwarte humor. "Come on, you Europeans", moedigde Jehnny Beth haar publiek aan.

Met hun nieuwste plaat Adore Life probeerde het viertal alle hoeken van de emotionele kwetsbaarheid te verkennen - tot in de donkerste nissen. En passant lieten ze je daarbij in Werchter ook alle hoeken van de kamer zien.

Alsof elke drumslag een oplawaai met een boksijzer was, en elke baslijn de dikke elastische touwen waren van een boksring waar je in kon blijven hangen, werd je doorheen de set bedacht met een pak uppercuts.

Savages. Beeld Alex Vanhee

6. Goose

Zaterdag, 19.25, Mainstage

Kon het fel bijgetrimde, radiovriendelijkere Goose (****) nog steeds een festivalweide de baas? Idiote vraag. Natúúrlijk konden de boys dat! "We hebben dan misschien net een popplaat uit, dat betekent niet dat we geen nasty motherfuckers meer zijn." Zoiets moeten de mannen van Goose ongeveer hebben gedacht - dat gokken we, althans. Zeker, de puike synthpopsongs van hun vierde cd What You Need klonken helder en fris. Maar het grote publiek hunkerde natuurlijk naar de feestanthems.

"Aha", hoorde je de wei denken toen de langzaam opdoemende orkaan 'Control' op volle kracht kwam. Want u was na een hele dag rock en songwriters wel toe aan een flinke lap dance. Uit 'Come Home' werd nu al een meezinger gepuurd - over een jaartje zingt iedereen die oe-oe-oe's mee. 'Call Me', ging binnen als zoete koek. Geweldige song, ook in zijn poweruitvoering met aangedikte gitaarriff.

Verder op de barricades hing 'Can't Stop Me Now' te headbangen: 2.000 volt en bloedende oren. U liet zich gewillig geselen en dat was mooi om te zien.

'Words', de kraker die Depeche Mode vergat te schrijven, onderstreepte niet alleen het popinstinct van de Kortrijkzanen maar zette ook hun feeling voor klassieke synth-texturen in de verf. Hoor die keyboards loeien! Hoor die duizenden schedels vibreren! Iemand nog een aardbeving? Goose een braaf popgroepje geworden? Maak dat de ganzen wijs.

Goose. Beeld Alex Vanhee

5. Robert Plant

Vrijdag, 19.50 uur, The Barn

"We have friends in very high places", snoefde Robert Plant (****) bij de voorstelling van zijn orkest, de Sensational Space Shifters. Had hij de hoge piefen achter de wolken dan niet effe tot de orde kunnen roepen? Twee keer openden de hemelsluizen zich op vrij ongenadige wijze tijdens het concert van de Led Zeppelin-zanger.

Niet dat véél mensen zich daar de sappel over maakten. Plant bood de best mogelijke beschutting. Alleen al met een herwerkte versie van 'Black Dog' van Led Zep kreeg de Zep-zanger prompt alle nostalgische rockfans op zijn hand.

Plant toonde zich immers een van de grootste nog levende legendes, die om god-weet-welke-reden weggestoken leek op een zijpodium.

In een wankele wereld, waar de waan van de dag primeert, bood Robert Plant een houvast. Dankjewel voor de magie, Bert.

Robert Plant. Beeld Alex Vanhee

4. Bazart

Zaterdag, 13.35 uur, Klub C

"Ik heb al de hele tijd kippenvel", bekent Mathieu Terryn na 'Tunnels'. Dat treft: wij ook! Die single werd net bijna woord voor woord meegezongen in een afgeladen tent, en je voelt aan je water: Dit.Wordt. Een. Groots. Concert. Met hun broeierige droompop, die etherisch én dansbaar tegelijk klinkt, had de groep ook duidelijk méér goud in handen dan de hitsingle 'Goud' zelf. Al bleek die laatste song opnieuw goed voor het onbetwiste hoogtepunt in de show.

Bazart tekende meteen voor een hoogtepunt op dag drie. "Oh, liever snel naar de hel, dan traag naar de hemel", zong Mathieu met een aan wanhoop grenzend verlangen. Dat verzoek werd uit duizenden kelen herhaald. Schrille meisjesstemmen en een dramatisch aanzwellend mannenkoor: méér had je niet nodig om brutaal van je sokken geblazen te worden.

"Oliver, never shut up", lazen we op een pancarte, verwijzend naar het gedeelde Eurosong for Kids-verleden van de groepsleden. Geinig, maar die wedstrijd zijn de jongens van Bazart al lang ontgroeid: op het podium zagen wij eerder een band die probleemloos mee kan draaien in de internationale ratrace van de muziek.

Bazart. Beeld Alex Vanhee

3. Bear's Den

Zaterdag, 14.15, The Barn

Bear's Den (****) was Werchter op z'n mooist: een relatief onbekende band die voor een volgelopen tent boven zichzelf uitsteeg, en zich ontpopte tot headliner in spe.

"Geen idee wat we verwacht hadden, maar dit zeker niet." Keer op keer konden de Britten van Bear's Den hun verbazing amper de baas in de volgelopen Barn na een alweer op triomfantelijk applaus onthaald nummer.

Het geheim van deze jongens uit het berenhol? Ze hadden duidelijk aan de honingpot gelikt, maar maakten hun songs toch niet mierzoet. Aan de ene kant hoorde je integere en credibele bands als Fleet Foxes en Midlake, en tegelijk zweemden invloeden door van populaire maar vaak verguisde groepen als Coldplay en Mumford & Sons (die banjo!). Bear's Den was niet vies van een goed in het oor liggende melodie, maar koos nooit voor de overtreffende trap van pathos en bombast. Neem nu het nieuwe 'Dew on the Vine' en 'When You Break' uit de plaat Islands: twee keer een gitaar die lonkte naar het stadion, maar nooit helemaal ontplofte, en een melodie die prachtig klein bleef. Deze jongens zien we snel terug op Werchter. Véél hoger op de affiche.

Bear's Den. Beeld Alex Vanhee

2. PJ Harvey

Zaterdag, 20.10 uur, The Barn

Je moest al een zelfvoldane eikel zijn om PJ Harvey belerend of saai te noemen. Niettemin verdeelde de Britse de meningen. Onbegrijpelijk nochtans: haar laatste twee platen, die het leeuwendeel van de set besloegen, hakten zwaar in op je gemoed. Oorlogsgruwel en rauwe blues maakten de dienst uit, terwijl PJ in een gitzwart kleed en krans van kraaienveren je aandacht gijzelde - Ann Demeulemeester bleek opnieuw te tekenen voor het design.

He theatrale vertoon van Harvey werd gestut door een achtkoppige backingband, waarin je onder meer gitarist-producer John Parish, Queens of the Stone Age-gitarist Alain Johannes en ex-Bad Seed Mick Harvey herkende. Alleen al daarom leek het alsof Harvey geschiedenis schreef op Rock Werchter. Nog legendarischer waren de uithalen naar het verleden: 'To Bring You My Love' werd twee keer opgediept, tot groot genot van iedereen in de tent. "England's dancing days are done", hoorden we ergens. Die tekst was minstens vijf jaar oud, maar leek in deze tijden van brexit verschrikkelijk actueel. Schopte PJ ons allemaal een geweten? Dan deed ze het tenminste met fluwelen zolen.

PJ Harvey. Beeld Alex Vanhee

1. Paul McCartney

Donderdag, 21.30 uur, Mainstage

Paul McCartney (****) slaagde erin de weide van Werchter piepklein te maken. Jawel, door iedereen 'Hey Jude' en 'Ob-La-Di, Ob-La-Da' te laten meebrullen maar - vooral - door een knusse, hartverwarmende set te spelen.

Macca hield zich ver van spierballengerol en het soort loeiende power waarmee de doorsnee festivalact in de regel uitpakt. Geen blazende volumes, geen op en neer stuiterende dynamiek, geen agressieve performance of egotrip, laat staan valse bescheidenheid.

De ex-Beatle pakte simpelweg uit met goeie songs. Met liedjes, zowaar. Heuse klassiekers die door haast iedereen op de weide werden meegezongen.

Je kreeg het gevoel dat veel mensen op dit moment hadden gewacht. De gelukzaligheid op de gezichten om ons heen toen McCartney en zijn band 'A Hard Day's Night' inzetten, sprak boekdelen. Of 'Can't Buy Me Love' en 'We Can Work It Out', 'Love Me Do' en het olijke 'Lady Madonna', met Macca aan de ragtimepiano en met de klaterende zangharmonie van zijn muzikanten.

De krasse rock-'n-rollknar fietste schijnbaar achteloos door zijn oeuvre, goedgemutst en energiek. Ja, okee, zijn stem kraakte en schokte wat en die hoge noten waren niet altijd even zuiver, maar weet u wat: we bellen u op als u 74 wordt en dan mag u eens een liedje voor ons zingen. Eens kijken hoe soepel dat klinkt.

Macca schonk het Werchter-publiek zoveel dat alleen zeurpieten over de schoonheidsfoutjes struikelen. We kregen de hits van Wings ('Band On The Run' en 'Live & Let Die', begeleid door vuurwerk en vlammen), een stokoude song van The Quarrymen (de proto-Beatles, zeg maar) en een verkillend mooi 'Blackbird'.

Onze favoriet? 'Eleanor Rigby' met de fantastische harmonie van de muzikanten en de kippenvelverwekkende samenzang van het publiek: "All the lonely people / Where do they all belong?"

Waar horen we thuis? Geen idee, maar donderdagnacht was het sowieso dicht bij Paul.

Paul McCartney. Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden