Dinsdag 27/07/2021

InterviewNicolas Karakatsanis

‘Disney heeft me drie maanden afgewezen’: deze Belg filmde blockbuster ‘Cruella’

Emma Stone als Cruella De Vil. Beeld Disney
Emma Stone als Cruella De Vil.Beeld Disney

Hij werd ‘een beetje per ongeluk’ cameraman, en toch stond deze Belg onlangs als director of photography op de set van Disneys nieuwste megaproductie ‘Cruella’. Wie is Nicolas Karakatsanis, en is werken voor Disney echt een sprookje?

Waarschuwing: u staat op het punt om in contact te komen met een coronapatiënt. Wanneer we de 44-jarige Nicolas Karakatsanis bellen op zijn hotelkamer in het Zuid-Franse Fréjus, om te praten over zijn bijdrage aan de nieuwe Disney-film Cruella, heeft hij zopas positief getest op Covid-19. Gelukkig verplaatsen virussen zich niet via Zoom, noch via de letters in deze krant.

Karakatsanis heeft enkel wat hoofdpijn – maar lang niet zoveel als de producent die hem geboekt had als director of photography (DOP) voor een reclamespot voor een Frans automerk. Die zit wellicht met de handen in het haar, nu Karakatsanis de komende tien dagen niet buiten mag komen, en dus niet op de set zal kunnen verschijnen om camera en belichting voor zijn rekening te nemen. “Ik ga de crew dan maar van op afstand aansturen”, zegt Karakatsanis schouderophalend. “Tijdens de eerste lockdown hebben we zelfs volledige shoots gedaan van thuis uit, dus dan moet dit ook wel lukken.”

Reclame is niet waar Karakatsanis voor leeft, maar wel waar hij van leeft. “Mijn principe is: zolang er geen uitzonderlijke fictiescripts voorbij komen, blijf ik reclame doen. Zo koop ik tijd om selectief te kunnen zijn wat fictie betreft. Laten we eerlijk zijn: echt goede films zijn dun gezaaid. Dan doe ik liever wat meer stomme reclame, waarvan toch bijna niemand weet dat ik eraan hebt meegewerkt, dan dat ik mijn naam verbind aan een resem middelmatige films. Je carrière wordt vooral bepaald door de dingen waarop je nee hebt gezegd. Want als je zomaar alles aanneemt, ga je overal en nergens naartoe.”

De films die Karakatsanis wel konden verleiden, mogen er inderdaad zijn. Zijn bekendste film in eigen land is ongetwijfeld Rundskop. Het tragische testosterondrama sleepte een Oscarnominatie in de wacht, en opende niet alleen voor regisseur Michaël R. Roskam en hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts, maar ook voor Karakatsanis de deur naar het buitenland. Eerst nog via Amerikaanse projecten van Belgische regisseurs (Roskams Hollywood-debuut The Drop, en Erik Van Looys remake The Loft), later volledig op eigen kracht. John Hillcoat (The Road) huurde Karakatsanis in voor zijn gespierde misdaadthriller Triple 9, met sterren als Casey Affleck en Kate Winslet. In 2017 kreeg het cv van onze landgenoot een nieuw kroonjuweel met I, Tonya, het tragikomische relaas van een ijsschaatsster die het niet zo nauw neemt met fair play. De film werd een succes, maar betekende vooral het begin van een vruchtbare samenwerking: regisseur Craig Gillespie was zo tevreden over Karakatsanis, dat hij hem meteen opnieuw opbelde voor zijn volgende project: Cruella, een origin story van 101 Dalmatians-slechterik Cruella De Vil.

Nicolas Karakatsanis: ' Als je op een bepaald moment vrede gaat nemen met middelmatige films, raak je verbrand. Dan lig je eruit voordat je het weet.' Beeld RV Leonardo Van Dijl
Nicolas Karakatsanis: ' Als je op een bepaald moment vrede gaat nemen met middelmatige films, raak je verbrand. Dan lig je eruit voordat je het weet.'Beeld RV Leonardo Van Dijl

Goesting doen

Een enorme carrièrekans voor Karakatsanis, en toch sprong die niet meteen een gat in de lucht. “Een Disney-film was niet bepaald iets waarop ik zat te wachten”, zegt hij laconiek. “Ik wou dus eerst het script lezen, om te zien welke richting ze ermee uit wilden. Dat was gelukkig behoorlijk goed. De scenarist, Tony McNamara, had ook The Favourite geschreven. De humor van die film, in combinatie met Craig, dat klopte gewoon. Bovendien is Cruella een origin story. Dat gaf ons de vrijheid om van nul te beginnen en gewoon onze goesting te doen. Anders had ik vriendelijk bedankt.”

Maar de aarzeling van Karakatsanis was ook wederzijds. Craig Gillespie mocht dan rotsvast overtuigd zijn van zijn favoriete director of photography (DOP), bij Disney was men minder happig om samen te werken met een klein Belgje dat nog nooit eerder een monsterproductie van – naar verluidt – 200 miljoen dollar in goede banen had geleid. “Het was drie maanden lang ‘nee’”, lacht Karakatsanis. “Een van de belangrijkste producers vond het een te groot risico om met mij in zee te gaan, en er was toch budget om iemand met meer ervaring te kiezen. Maar Craig heeft voor me gevochten, en uiteindelijk heeft hij zijn slag thuis gehaald.”

Vanaf dat moment kreeg Karakatsanis wel het volledige vertrouwen van de studio: “Ik heb geen moment meer twijfel gevoeld vanuit hun kamp. Heel de voorbereiding lang hebben ze Craig en mij ons ding laten doen. En ook tijdens de opnames is er mij niet één keer gevraagd om iets aan te passen. Ik zal niet zeggen dat deze film a walk in the park was, want Craig is heel veeleisend. Maar qua druk van bovenaf was er echt zero stress. Het klinkt misschien vreemd, maar eigenlijk was dit de gemakkelijkste set die ik ooit al heb gehad. (lacht)”

Een reusachtig productiebudget heeft dan ook zijn voordelen, geeft Karakatsanis aan. “Het niveau van kwaliteit en afwerking in Cruella, zoiets had ik nog nooit gezien. We filmden veel in grote balzalen en opulente interieurs – vaak kostte zo’n decor alleen al anderhalf miljoen. Ik mocht dan al op voorhand, op basis van tekeningen en grondplannen, aangeven waar ik mijn lichten wilde plaatsen, waar ik ramen wilde, enz. En wat grappig was: tijdens de voorbereiding ging ik twee weken lang elke dag bij Craig thuis zitten, om samen door het script te gaan en alle shots uit te werken. Maar de beslissingen die wij daar gezellig met ons tweetjes maakten, moesten daarna wel uitgevoerd worden door een leger van 500 tot 1.000 mensen. Dat is een heel bizar gevoel. Ik had bijvoorbeeld aan Craig gesuggereerd om een bepaalde scène te verplaatsen naar een punkconcert. En dat kon ook gewoon! Enkele weken later stonden we daar in een decor, met 200 figuranten in punkoutfits. Het gekste van al: die scène is uiteindelijk volledig uit de film geknipt. (lacht)”

Gebuisde student

Het creatieve aandeel van Karakatsanis in Cruella is dus niet te onderschatten. Zouden zijn oud-docenten aan de Brusselse filmschool Sint-Lukas kunnen geloven dat hun destijds gebuisde student het zover zou schoppen? “Ik heb mijn tweede jaar gedubbeld, en op het einde hebben mijn leraars gezegd: ‘We gaan je erdoor laten zodat je je kandidatuur hebt, maar dan mag je niet meer terugkomen’. (lacht) Dat was de deal. Ik had geen zin om dat jaar nog eens opnieuw te doen, dus ik heb het aanvaard en ik ben weggegaan. De technische kant van het filmmaken heb ik vooral daarna geleerd, toen ik in een postproductiebedrijf in Berlijn terechtkwam. Maar aan de filmschool heb ik wel mijn netwerk te danken: Fien Troch, Nico Leunen, Bas Devos (met wie Karakatsanis ‘Violet’ en ‘Hellhole’ draaide, LT) en Jonas Govaerts (regisseur van ‘Welp’, LT), die heb ik daar allemaal leren kennen. Eigenlijk ben ik echt een beetje per ongeluk cameraman geworden: het begon doordat ik een paar kortfilms maakte met vrienden van de filmschool, toevallig als cameraman. Maar daarna werd ik plots door andere mensen gevraagd voor reclamefilms, omdat zij die kortfilms hadden gezien. Maar ik had me eigenlijk nooit voorgenomen om DOP te worden.”

Dat Hollywood Karakatsanis heeft ontdekt, betekent niet dat de Vlaamse film definitief een van zijn grootste talenten kwijt is. “Ik richt zeker niet al mijn pijlen op Amerika nu. Af en toe wil ik daar weleens van proeven, maar ik wil evengoed alternatieve films blijven maken.” In het verleden heeft hij al bewezen dat Hollywood geen absolute must is: “Deadpool heb ik bijvoorbeeld geweigerd, na een gesprek met regisseur Tim Miller. Kijk, als je een film met veel actiescènes maakt, kan je dat op twee manieren doen. Ofwel laat je zoveel mogelijk dingen echt ontploffen op de set, zoals Michael Bay: ik ben niet specifiek fan van hem, maar met zijn praktische manier van werken valt er tenminste effectief iets te filmen. Het alternatief is dat je, zoals bij Marvel, bijna alle visuele effecten uit de computer laat komen. Dat was hoe Tim Miller Deadpool wou maken: als er een auto door de lucht vloog, zou ik dus gewoon de lucht moeten filmen, en die auto werd dan achteraf digitaal ingevuld. Die aanpak interesseert me gewoon niet, dan ga ik me vervelen op de set.”

Het traject dat Karakatsanis de afgelopen jaren heeft afgelegd, is bepaald indrukwekkend, maar op zijn lauweren rusten wil hij niet. “In Hollywood zegt men vaak: ‘Remember Val Kilmer!’ (lacht) Omdat Val Kilmer op een bepaald moment toch echt een steracteur was, hij speelde zelfs ooit Batman. Maar op een dag was zijn carrière plots voorbij – hij was naar het schijnt ook wel een mega-asshole (lacht). Maar toch: het is niet omdat je een tijdje de hot shit bent, dat dat ook blijft duren. Daar probeer ik me heel bewust van te zijn. Als je op een bepaald moment vrede gaat nemen met middelmatige films, raak je verbrand. Dan lig je eruit voordat je het weet. Ik blijf dus heel veel ‘nee’ zeggen, en continu op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen in mijn vak.”

‘Cruella’ is nu via Premier Access te zien op Disney+, en speelt vanaf 9 juni in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234