Zondag 05/04/2020

Muziek

Dijf Sanders ging naar Nepal en kwam terug met een wereldplaat

Dijf Sanders.Beeld Francis Vanhee

We reizen om te leren, en we leren om te reizen? Dankzij Dijf Sanders hoef je zelfs je luie zetel niet meer uit om Indonesië of Nepal muzikaal te ontdekken. Al lonkt de dansvloer nog steeds als een begeerlijke, boeddhistische nimf. Namaste!

Zeven jaar geleden raakte Dijf Sanders – bekend van Teddiedrum en The Violent Husbands – in Israël en Palestina verzeild voor het Canvas-programma Soundtrack. Na zijn omzwervingen in Indonesië voor het album Java (2017), wilde hij eigenlijk naar China. Maar uiteindelijk viel de beslissing op Nepal. Daar maakte hij field recordings, die hij drastisch herwerkte met drummer Simon Segers, saxofonist Mattias De Craene en sitarspeler Nicolas Mortelmans. Het resultaat? Hypnotiserende faux-techno met monnikengezang, uitheems slagwerk, en clubbing muziek met een worldbeat. Of zoals in de videoclip van ‘Santoshi Mata’: Mario Bros in Nepal, met mythische creaturen.

“Om heel eerlijk te zijn: ik ben niet eens zo’n wereldreiziger. In die zin dat ik niet eens graag mijn eigen huis verlaat. Ik heb te snel heimwee. China viel daarom bij voorbaat af. Dat land is in de eerste plaats gigantisch: in een paar weken tijd krijg je geen grip op die hele cultuur. Bovendien heerst er zo’n waanzinnige bureaucratie en protectionisme waardoor ik nooit zomaar op de bonnefooi opnames had kunnen maken. Dus viel de keuze op Nepal. Drie weken lang heb ik een kernexcursie ondernomen met een bekwame gids die me op sleeptouw nam. De muzikale scene had ik op voorhand niet eens tot in de diepte verkend. Heel bewust. Dat had mijn kinderlijke verwondering weggenomen, en dan zou ik niet geïnspireerd raken.”

“In Nepal heeft muziek een ceremoniële waarde. Muziek is er een vorm van gebed. Als je in westerse landen op een straathoek speelt, ben je een busker – een bedelaar zelfs. Maar daar is muziek helemaal ingebed in het straatleven.”  Hoe verleidelijk het ook is om als muzikant om méé in zo’n muzikale trip te gaan, bleef Sanders toch steeds op de achtergrond. “Ik wilde een fly-on-the-wall zijn. Ik registreerde gewoon, stuurde niets en liet alle muziek gewoon over me heen spoelen. Het moest authentiek blijven. Maar thuis deed ik er wel mijn eigen ding mee: ik brak alle opnames af tot op de grond, om er mijn eigen songs mee op te bouwen.”

Dijf SandersBeeld Francis Vanhee

De vraag blijft natuurlijk: hoe wint een westerse bleekneus als Sanders zomaar het vertrouwen van Nepalezen? Hij schokschoudert: “De mensen staan er argwanend tegenover videoapparatuur, omdat religie en beelden nogal sterk in elkaar vervlochten zijn. Maar er staat geen copyright op de teksten die ze zingen. De locals toonden zich vooral heel nieuwsgierig. De meesten zagen het zelfs als een manier om geld in het offerandeblok te steken. Ik betaalde hen effectief voor alle verleende diensten, op een manier dat het niet leek alsof ik hen omkocht. Noem het ‘cigaret money’: volgens hun geloof mag muziek niet lucratief zijn. Het moet ten dienste staan van religie.”

Nepal is zowat het mekka voor de midlifer op zoek naar zichzelf. Daar mag je Sanders evenwel niet van verdenken. “Het was geen spirituele reis. Ik zag er veel westerlingen in monnikengewaden rondlopen, maar de locals lachen hen nét niet uit. De vijftigers die hier boekhouder zijn en zich willen herbronnen zien er vaak méér ‘Nepalees’ uit dan zij. (grinnikt) Dat interesseerde mij totaal niet. Je zal mij niet horen beweren dat ik alle wijsheid in pacht heb, maar ik voel me goed in mijn vel. Dat volstaat qua spiritualiteit. Ik ontweek ook bewust toeristische trekpleisters en ging voluit voor de culture kunstclick in kleinere dorpjes en veredelde vluchtelingenkampen van Tibetanen. Wat mij inspireerde, waren de klankkleuren die ik niet kende, de wereld die de mijne niet was. Om het beter uit te leggen: ik trek al eens graag een nieuw verfpotje open, en wanneer je groen krijgt, kun je ineens gras schilderen. Zo simpel was het.” 

Dijf SandersBeeld Francis Vanhee

“Waarom de keuze al twee keer op Aziatische landen viel? Omdat de muziek met niets te vergelijken valt in de westerse cultuur. Die lichtjes dissonante klanken en klankschalen uit Azië zijn zowat onontgonnen terrein. Zo spacey ook! Ik laat graag de meest vanzelfsprekende keuzes aan me voorbijgaan: op mijn ‘Indonesische’ plaat stond ook geen noot gamelan, terwijl je bij dat land meteen denkt aan dat instrument. Uit de kleine subculturen kon ik veel meer inspiratie putten.”

Puja is net verschenen bij Unday.

Dijf Sanders speelt onder meer op 17/3 in het STUK, Leuven. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234