Zaterdag 21/09/2019
Op “Norman Fucking Rockwell”, haar vijfde album, glijdt Lana Del Rey eindelijk weg vanachter de karikatuur die sceptici de voorbije jaren van haar maakte.

CD-recensies

Deze week staan de beste platen in het teken van het vrouwelijke wezen

Op “Norman Fucking Rockwell”, haar vijfde album, glijdt Lana Del Rey eindelijk weg vanachter de karikatuur die sceptici de voorbije jaren van haar maakte. Beeld Getty Images

Een all-American huisvrouw, een schattige girl next door, of een barokke drama queen? Of heeft u het meer voor een rockreptiel met vrouwelijke trekken? Deze week staan de beste platen in het teken van het vrouwelijke wezen.

Lana Del Rey Norman Fucking Rockwell ★★★★☆

Hoe een zangeres met het imago van een all-American huisvrouw uit de fifties met het sarcasme van een Bojack Horseman-scenarist een van de meest fascinerende alternatieve popiconen van de voorbije tien jaar is geworden, lijkt ons voer voor thesisstudenten. Op Norman Fucking Rockwell, haar vijfde album, glijdt Lana Del Rey eindelijk sierlijk weg vanachter de karikatuur die sceptici de voorbije jaren van haar maakten. Ze is er niet minder meedogenloos, bitterzoet of grofgebekt op geworden, alleen zien we haar eindelijk in 3D. Zo dicht bij haar naakte zelf kwam ze misschien ooit alleen op Ultraviolence, haar tweede plaat.

Op het vlak van arrangementen en productie hangen zij en haar producer Jack Antonoff een teder minimalisme aan dat op ravissante wijze de songs dient. De rigide hiphopbeats en benevelde triphop worden tot een minimum beperkt, transparante pianowalmen en beklijvende, Caroline King-achtige sixtiesballads krijgen de bovenhand. "You fucked me so good I almost said I love you", hijgt ze in het titelnummer. Verderop etaleert ze een wrange kijk op de hedendaagse "American way" of tackelt ze de entertainmentindustrie waar gieren als Harvey Weinstein tot voor kort de boel verziekten, zoals in 'Hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it'. Daarin croont ze: "A modern day woman with a weak constitution, cause I've got monsters still under my bed that I could never fight off."

Kort en bondig? Norman Fucking Rockwell is zoveel meer dan "A folk record with a little surf twist", zoals ze het zelf noemt. 't Is een ontbolstering. Eindelijk is Lana van vlees en bloed!

Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell Beeld K@ - albumcover

Mahalia Love and Compromise ★★★☆☆

Waarom scoort Mahalia Burkmar de ene hit na de andere en staat ze op de drempel van het popsterrendom? Waarom zij en niet haar r&b-collega's Jorja Smith, Kali Uchis of Jessie Reyez? Omdat ze de schattige girl next door speelt: een onverbeterlijke flapuit die haar fans de illusie schenkt een toegankelijke boezemvriendin te zijn. Met mysterie win je niet langer de jonge popliefhebber. De liedjes van de Britse zangeres lijken verraderlijk simpel, met zoete hooks en een complexloosheid die de grootste zeurpiet overstag doet gaan. Zo blijkt ook uit deze tweede plaat waarop ze een glossy productie onder haar soulvolle r&b-songs schuift. Zie de frisse singles 'I Wish I Missed My Ex', 'Simmer' en 'Do Not Disturb'. Of het voor het genre wat gedurfdere 'Good Company'. Zonnige plaat, maar om op artistiek vlak het verschil te maken, moet Mahalia vroeger opstaan.

Mahalia - Love and Compromise Beeld Mahalia

Bat For Lashes Lost Girls ★★★★☆

"Why does it hurt so good?" vraagt Natasha Khan zich eigenlijk al jaren af. Het antwoord bleef altijd uit, maar de vraag was dan ook net zo retorisch als romantisch. Nu doet ze dat ook écht op haar laatste album. En dat volstaat kennelijk net zo goed voor Bat for Lashes. Een genereuze gothic glamour drapeert zich over de songs, waarin zware basslines, succulente synth arpeggio's, Iraanse popbeats een Tinder-date aangaan met haar meest delicate songschrijftalent tot vandaag. De plaat is een nostalgische hommage aan Los Angeles waar de plaat werd opgenomen, maar strekt ook een zweterig handje uit aan de tiener die je was in de eighties. Wie vandaag affiniteit vindt met Stranger Things of de remake van It, zal zeker zijn gading vinden in de melomane romances van Bat For Lashes. Wie geen hart heeft, zal wellicht onbewogen blijven onder alle drama. Their loss.

Bat For Lashes - Lost Girls Beeld Bat For Lashes

Iggy Pop Free ★★★☆☆

Is dit dan het finale adieu? Je begint er steeds minder geloof aan te hechten. Iggy Pop zal in het zadel sterven, al lijkt hij daar zelf nauwelijks geloof aan te hechten. Na zijn verrassende samenwerkingen met Oneohtrix Point Never en Underworld leek hij zijn naakte reptielenlichaam aan de wilgen te willen hangen. Wég leek de wildebras, de punk without a cause. Maar op pensioengerechtigde leeftijd gaat hij nu ineens even spannende en meedogenloze samenwerkingen aan met avant-rockgitariste Sarah Lipstate of jazztrompettist Leron Thomas. In navolging van het met Josh Homme van Queens of the Stone Age gemaakte Post Pop Depression (2016) leid je uit Pops spirituele en existentiële contemplaties evenwel weer een finaal afscheid af, ook al zijn niet alle teksten van zijn hand. Het beste nieuws? Uit de songs, die de repeatknop onder de knoet houden, lijkt Iggy een eeuwig leven beschoren.

Iggy Pop - Free Beeld doc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234