Vrijdag 18/10/2019

Televisie

Deze tv-programma's deden ons dit voorjaar telkens naar een nieuwe aflevering snakken

Domenico was dit jaar de grote winnaar van 'Belgium's Got Talent' en mocht met 50.000 euro naar huis. Beeld VTM

De vraag was simpel: welk tv-programma of fragment is jullie dit voorjaar bijgebleven? Het antwoord levert een volledig subjectief en arbitrair overzicht op van het televisievoorjaar door de ogen van de redactie van De Morgen.

Guilty Pleasure

Belgium's Got Talent (VTM), geselecteerd door economiejournalist Lieven Desmet

Wij zijn meerwaardezoekers. Op onze manier. 'Wij', dat zijn mijn echtgenote, ik, en onze dochter Marie (10). Die meerwaarde zoeken we niet meteen op onze televisie. Al speelt die in ons gezin, net als bij velen, wel een rol. Geen pertinente of opdringerige, maar de flikkerende beeldbuis als symbolisch oplaaiend haardvuur waar we als holbewoners warmte en gezelligheid zoeken.

Op een verloren vrijdagavond bijvoorbeeld, wanneer we een drukke werkweek van ons afschudden, en alvast de belofte van een weekend met ongebreidelde mogelijkheden proeven. Dat liefst in een brede sofa, met een pak friet en een tv-programma als guilty pleasure om het af te maken. 'Belgium's Got Talent' is zo'n perfecte sfeermaker. Niet opdringerig, variërend genoeg, en bijwijlen zelfs een enkele keer meeslepend. Onder elkaar speels kibbelen over wie wel 'talent' heeft, of de commentaren van de jury evalueren. De sympathieke Niels Destadsbader versus de strengere Rob Vanoudenhoven. De knipogen van Ray Cokes tegenover de tranen van Karen Damen.

Vertier zonder veel poeha, steeds respectvol, eenvoudig in zijn concept, en net daarom ontspannend. Languit onderuit, in onze zelf gecreëerde cocon. Het is onze eigentijdse invulling van het kind dat we ooit waren, met natte haren en in pyjama voor de buis. Genietend van die simpele wereld, zonder verantwoordelijkheden of moeilijke vragen. Al kan de keuze tussen mayonaise of andalouse soms stresserend zijn.

Muziek werkt wél op tv

Liefde voor muziek (VTM), geselecteerd door muziekjournalist Bart Steenhaut

Het liedje is intussen haast zo oud als de wereld zelf: muziek, dat werkt niet op televisie. Die mantra wordt door de verschillende zenders al jaren als een excuus gebruikt om pop dood te zwijgen op de openbare omroep. Een Vlaamse muzikant moet zich vandaag tevreden stellen met anderhalve minuut in 'De zevende dag' of een zucht aandacht in 'Café Corsari'. In Groot-Brittannië bewijst het alom geprezen 'Later... with Jools Holland' al twee decennia dat het eenvoudigste concept vaak het sterkste is, en ook 'Liefde voor muziek' hield diezelfde filosofie aan.

Een mooi decor - in dit geval een Spaanse villa - en zes artiesten met een onderling uiteenlopend DNA, die elkaars songs coveren. Meer was het niet. Tussendoor nog wat sfeerbeelden en korte gesprekjes en hup: je hield acht weken lang heerlijke feelgoodtelevisie over die ook in primetime overeind bleef.

Je ontdekte er dat charmezanger Christoff meer te bieden had dan zijn eeuwige Colgate-smile deed vermoeden. Dat Tom Helsen naast een groot bakkes ook een klein hartje had. En je kon er niet omheen dat Stan Van Samang een verdomd goede zanger is. Mooi om zien hoe Slongs Dievanongs elk nummer naar haar hand zette, en Kate Ryan zichzelf niet al te serieus nam. Het idee dat de als punkrocker geboren Guy Swinnen ooit nog iets van Christoff zou coveren, had hij een jaar geleden vast zelf weggelachen.

Maar in deze context kwam het niet eens geforceerd over, omdat je voelde dat die week in Spanje hen ook als mens dichter bij elkaar had gebracht. Niemand stak zijn broek af, en iedereen kwam er beter uit. Dat de Ultratop nadien overspoeld werd door nummers uit het programma - en Van Samang in de nasleep van het programma straks vier keer in de Lotto Arena staat, geeft aan dat de 'Liefde voor muziek' alleszins langer bleef nazinderen dan de laatste edities van 'The Voice'.

Koffieautomaatnapret

Game of Thrones (Telenet Play more), geselecteerd door mediaredacteur Pieter Dumon

Draken, reuzenwolven en een steeds verder oprukkend dodenleger. Toegegeven, de makers van Game of Thrones maken het in het vijfde seizoen van de reeks wel heel erg bont. En dan heb ik het nog niet eens over het vaak gratuit geweld, de vrouwonvriendelijke seksscènes en de steeds ingewikkelder verhaallijnen gehad.

Waarom ik dan toch blijf kijken? Redenen genoeg. Omdat het verdomd spannend is, bijvoorbeeld. De coalities in de strijd om de macht wisselen constant, de plotwendingen zijn - zacht uitgedrukt - nogal onverwacht en de scenaristen schrikken er niet voor terug om af en toe een dozijn hoofdpersonages in de pan te laten hakken.

De reeks ziet er ook fantastisch uit. Met dank aan een quasi ongelimiteerd budget. Met dertig draaidagen en vierhonderd figuranten zou zelfs de regisseur van de wekelijkse Lotto-trekking er in slagen om een veldslag boeiend in beeld te brengen.

En dan is er nog de laatste en misschien wel belangrijkste reden om Game of Thrones te blijven volgen. De makers doen er - met wisselend succes - alles aan om de afleveringen niet vroegtijdig te laten uitlekken. In tijden van binge watching, uitgesteld kijken en video on demand maakt dat van Game of Thrones een buitenbeentje.

Elke week opnieuw zit je op een aflevering te wachten. En misschien nog leuker, the day after kun je het aan de koffieautomaat uitgebreid over de zoveelste van de pot gerukte plotwending hebben. Kwestie van niet altijd over het weer te moeten praten.

Een beeld uit 'Game of Thrones'. Beeld AP

Bedankt, Thomas

Alleen Elvis blijft bestaan (Canvas), geselecteerd door Kirsten Bertrand, chef Nieuws

Welgeteld één keer heb ik dit jaar naar huisgenoot J. geroepen om te komen kijken. Of nee, luisteren eigenlijk. Anne Chapelle - grande dame van de Belgische mode - vertelde in het derde seizoen van Alleen Elvis blijft bestaan over haar jeugd in het weeshuis na de dood van haar moeder. Hoe kandidaat-pleegouders langskwamen die een kindje kwamen kiezen. Een keuring was het. Hoe zij, in tegenstelling tot haar jongere broers en zussen, nooit werd uitgekozen wegens al dertien jaar en dus te oud. Zij alleen bleef daar maar zitten.

Thomas Vanderveken deed wat hij moest doen op zo'n moment: zwijgen. In een niet zo ver verleden heb ik weleens gemopperd dat ik hem te braaf vond, de presentator. Ik dwaalde.

Bedankt dus Thomas, voor wat nu al het tv-fragment van het jaar is.

De vernis voorbij

Kroost (VIER), geselecteerd door professioneel televisiekijker Jules Hanot

Ex-wereldkampioen Niels Albert die als een hoopje ellende over de nadarafsluiting hing - "Zo zou ik hier uren kunnen blijven staan" - en de reportagemaker toevertrouwde dat hij elke ochtend hoopte dat het zo snel mogelijk weer avond worden zou. Jacques Vermeire die 'uit respect' trouw het gras afreed rond zijn ouderlijke woning of premier Charles Michel die als een gamin van 39 even 'brak' toen hij aan een persoonlijk drama dacht. Het waren slechts enkele aangrijpende beelden uit een memorabel Kroost-seizoen waarin Eric Goens andermaal een aantal beklijvende portretten afleverde van bekende medemensen die bereid waren in hart en ziel te laten kijken. Niet alles - 'It takes two to tango' - was even spraakmakend. Helmut Lotti weigerde zijn dekking te laten zakken, van Jan Mulder wisten we sinds het voortreffelijke Karakters al bijna alles en Jean-Marie Pfaff heeft nu eenmaal weinig te vertellen.

Toch stond Kroost als een huis omdat de journalist het vertrouwen wist te winnen van zijn 'slachtoffers' en de vragen stelde waarop zowel hij als de kijkers de antwoorden wilden weten. Beresterke, met respect gemaakte en eerlijke reportagereeks die me elke aflevering weer naar de volgende deed verlangen, omdat ze erin slaagde zonder veel toeters en bellen dieper te krabben dan het oppervlakkige laagje BV-vernis.

Dimitji

De ideale wereld (VIER), geselecteerd door politiek journalist Ann De Boeck

We zakken nog wat dieper weg in onze stoel. Ik uit plaatsvervangende schaamte, hij omdat hij wanhopig indruk probeert te maken op presentatrice Véronique De Kock. Die benen nog wat verder uit elkaar en zijn jeans spat uiteen."You gonna hear from him, sweetie."

Mocht u er nog aan twijfelen: het grappigste fragment van het jaar is de reportage van De ideale wereld over de 'jadicalisejing' van Syriëstrijder Jejoen Bontinck. Niet zozeer vanwege de volle overgave waarmee Jejoen zijn klokkenspel vastgrijpt in de talentenjacht Move like Michael Jackson. Wel vanwege de onwaarschijnlijke doortocht van papa Dimitri - "mental coach and personal assistent" - Bontinck in dat programma uit 2010.

Als de strapatsen van Dag Allemaal-icoon Bontinck u stilaan vervelen, dan surft u beter niet naar de dubbelaflevering waarmee De ideale wereld een kijkrecord haalde in zijn openingsweek. Zo krult u de tenen ongetwijfeld in een kramp bij de zelf aangemeten sterrenstatus van vader Bontinck, zijn excentrieke zonnebril ("tien procent voor the image, negentig procent voor al die spotlights") of het steenkolenengels waarin hij de presentatrice probeert te imponeren.

In dit fragment zie je hoe de jonge Jejoen amper vijf jaar geleden door zijn vader in een talentenjacht wordt geduwd. Hoe die vader, ondanks de vele aanmoedigingen, Jejoen ook torenhoge eisen stelt. "Blijven doorgaan, dat is showbusiness", orakelt Dimitri als zijn zoon tijdens een verdienstelijke moonwalk klunzig ergens tegenaan botst. Zijn zoon moet en zal het maken. Soms is de grens tussen mental coach en mental case flinterdun.

Lof der eerlijkheid

Perfect? (VIJF), geselecteerd door hoofdredactrice Lisbeth Imbo

Tot een paar maanden geleden was Karen Damen voor mij, net als voor het grootste deel van Vlaanderen, de rosse van K3. Met passages in het VIJF-programma Perfect? en de talentenshow Belgium's Got Talent is ze er in geslaagd dat te overstijgen. Sinds dit voorjaar weten we dat Karen Damen een echte vrouw is. Een vrouw van vlees en bloed, die ploetert zoals wij allemaal ploeteren.

Damen schotelt ons geen ideaalbeeld van zichzelf voor. Ze vertelt zonder gêne dat ze weleens opnieuw in bed kruipt nadat ze haar zoontje naar school heeft gebracht. Ze laat zich filmen net nadat ze is opgestaan. Zonder make-up, met haar haren in de war. Dat maakt haar een stuk authentieker dan fake tv-gezichten die volledig opgemaakt uit de douche stappen en ons willen doen geloven dat ze elke ochtend alle kranten lezen.

De eerlijkheid van Karen verdient lof. Zeker in tijden waarin de lat voor iedereen hoog ligt is het verfrissend om iemand op tv te zien die durft te tonen dat ze het zelf ook niet allemaal onder controle heeft. Hopelijk kan ze nog heel lang heel erg eerlijk blijven.

Huilen met Heylen

Heylen en de herkomst (VIER), geselecteerd door Brecht Decaestecker, chef demorgen.be

Hoe zou hij dat toch doen? Zou hij een tienkoppige redactie hebben, of één supergetalenteerde rechterhand? Of vindt hij die verhalen gewoon zelf? Want als je het mij vraagt is het geen toeval wat er week na week gebeurt in Heylen en de herkomst, wanneer Martin Heylen met een bekende of minder bekende Vlaming terugkeert naar de plaats waar zijn of haar roots liggen, waarna bij die mensen plots hun hele emotionele huishouden op straat ligt.

Natuurlijk komt dat door Heylens serene en empathische manier van interviewen, maar je voelt ook dat hij perfect weet welk verhaal erin zit, voor hij het eruit haalt. Waarmee ik wil zeggen: er moet een fantastische research aan elke uitzending voorafgaan. Dit is niet van: we stappen met Lies Lefever of met Leki of met Matteo Simoni op een vliegtuig en we zullen wel zien waarmee we terugkeren. Hij wéét dat er in Congo of Rwanda of Noord- en Zuid-Italië een fantastisch verhaal ligt, en hij wéét ook dat de kans groot is dat hij dat eruit haalt.

Soms mislukt dat, zoals met Quyên Truong die nooit echt in haar ziel liet kijken. Maar even vaak denk ik: 'Waarom gaat hij nu in godsnaam met Thomas Smith naar India?', waarna je met open mond naar je tv zit te staren als de komiek in het bergstationnetje staat waar zijn moeder ooit heeft moeten vluchten.

Telkens wanneer het Heylen lukt om een gevoelige snaar bij zijn gasten te raken, doet hij dat ook bij zijn kijkers. En dan zit ik te kijken met tranen in de ogen. Het zijn alleen de hele groten die dat kunnen.

Met plezier geplooid

'Better Call Saul' (Netflix), geselecteerd door economiejournalist Dominique Soenens

"Hebben jullie al Netflix?"
- "Nee, er zijn al genoeg leuke dingen op tv."
"Nee, echt, Netflix is fantastisch. Het is geen geld voor wat je krijgt."

Ik beken: ik ben een plooier. Iemand zonder ruggengraat. Onlangs nog liet ik me met frisse tegenzin overhalen om Netflix in huis te halen. Ook al voelde ik er geen enkele behoefte toe. Intussen is de tegenzin verdwenen. Met dank aan Better Call Saul, de heerlijke spin-off van het onvolprezen Breaking Bad.

Saul heet eigenlijk James McGill, een schlemielig figuur en halve crimineel die het via een thuiscursus tot respectabele advocaat probeert te schoppen. Makkelijk gaat dat niet. Saul is niet dom, maar geen kat vertrouwt hem. Om dat te verhelpen, kleedt hij zich als Matlock, de advocaat uit de populaire jaren 80-reeks.

Zo iemand is Saul. Wat ons meteen brengt bij één van de grote troeven van de reeks: de heerlijke personages. Stuk voor stuk mensen vol pijnlijk onvolmaakte kantjes. Mensen die ondanks zichzelf en de anderen proberen vooruit te raken in het leven, en het met de wet niet altijd even nauw nemen. Op schaterlachen zult u zich nooit betrappen tijdens deze reeks. Op intens genieten en meeleven des te meer. Een tip: haal Netflix in huis.

Toptelevisie

'Topdokters' (VIER), geselecteerd door mediaredacteur Jan Debackere

Acht dokters die praten over hun werk. Het zou voorspelbare televisie kunnen zijn, met de traditionele, anekdotische verhaaltjes over dingen die ze meemaakten in hun kabinet en operatiekamer. Het zou ook nooit vervelende televisie kunnen zijn, met dokters die openhartig praten over hun job, hun twijfels en de vaak moeilijke vragen over leven en dood die ze moeten beantwoorden. Topdokters is van het tweede soort.

In een voorjaar waarin er vaak bitter weinig te zien was, is dit het enige programma dat consequent (uitgesteld) bekeken werd. Soms met een brede lach, maar ook met een krop in de keel als je weer eens een baby zag vechten voor zijn leven. Maar altijd boeiend en intrigerend, wars van alle sensatie en te veel bloedspatten op het scherm.

Topdokters jaagt je soms schrik aan, omdat je hoort over ziektes waarvan je het bestaan niet vermoedde. Omdat de ellende van eindeloze ziekenhuisbezoeken opeens wel erg dichtbij komt, en iedereen kanker lijkt te hebben. Maar het geeft je tegelijkertijd ook veel vertrouwen in de geneeskunde omdat je ziet wat de dokters allemaal kunnen en allemaal doen om hun patiënten te helpen en te genezen.

Topdokters is toptelevisie.

Helende leegte

Extra Time (Canvas), geselecteerd door commentator Bart Eeckhout

"Laat AA Gent zich verraden door de zenuwen?"

Frank Raes laat een stilte vallen in de studio. Niet te lang, want, haha, in de gang staan die van Reyers laat al te wachten. De trouwe kijker weet: deze stilte kondigt een belangrijke analyse aan. Straks zal Marc Degryse als eerste het woord nemen en bevestigen dat de onervaren leider het nog moeilijk zal krijgen. De anderen knikken bevestigend. Ook zij hebben allemaal gezien dat de Buffalo's verkrampt aan het spelen zijn.

Het is maandagavond 11 mei, rond tienen. Minder dan twee weken later is AA Gent kampioen. Een verdiende kampioen, weten dezelfde analisten tegen dan wel zeker, zoals ze altijd gezegd hebben. Heerlijk programma.

Het is die maandag al drie hele dagen geleden sinds Gent thuis een treurig gelijkspelletje liet noteren tegen Charleroi. Al drie hele dagen gaat elke voetbalanalyse over die ene vraag: laat AA Gent zich verraden door de zenuwen? Het deert Frank Raes niet. Hij leest de vraag af van zijn steekkaart, de studiogasten zwijgen alsof ze er nooit eerder over nadachten. Ze praten alle bekende argumenten na alsof ze die ter plekke verzinnen. Heerlijk programma.

Zonder ironie: er is één tv-programma waarvoor ik elke week alle afspraken verschuif om live te kunnen kijken. Extra Time. Waarom? Hier is geen waarom.

Extra Time is een programma zonder geheugen. De zekerheden van vorige week gelden vandaag niet meer, maar kunnen volgende week weer van toepassing zijn. Het is existentialisme in zijn brutale kern: alles is nu, niets is ooit geweest of zal ooit worden. In Extra Time is elke waarheid afhankelijk van een bal binnen of op de paal.

Frank Raes is een pastoor in de wekelijkse eucharistie van de zinloosheid van het bestaan. Als in een gebedsmolen leest hij telkens dezelfde vragen voor. Is Club Brugge niet te vermoeid door Europees voetbal? Raakt Dennis Praet nog topfit? Is Messi beter dan Maradona? Het koor rond de tafel rammelt de antwoorden af. Wij gelovigen zeggen amen, en grijpen nogmaals naar de gezinszak chips.

Boeddhist Tom Hannes liet vorige zondag in Touché 4 minuten en 33 seconden stilte horen op Radio 1. Extra Time doet week na week zoveel straffer. Geen enkel tv-programma gaat zo lang en zo herhaaldelijk over niets. Nooit ziet de leegte van het leven er peillozer uit dan op maandagavond. Een uur lang over voetbal leuteren: voor wie geloof hecht aan de zinloosheid van het bestaan, is het een helend en troostend concept.

"Frank Raes is een pastoor in de wekelijkse eucharistie van de zinloosheid van het bestaan." Beeld VRT

Alles wat menselijk is

The Honourable Woman (Canvas), geselecteerd door journalist Barbara Debusschere

Ik kijk series zelden uit. Vanaf het midden 'plakt' de zaak niet meer, lijken de plots me te vergezocht en de personages te nep. Niet met The Honourable Woman. Hier kwamen planning, voorpret en opnames programmeren aan te pas.

Wellicht omdat de reeks over een Brits-Israëlische rijke erfgename en filantrope die probeert boete te doen voor de wapenhandel van haar vermoorde vader, een groot conflict op het wereldtoneel serveert en onderzoekt. Het is niet alleen spannend maar ook ontroerend, het is niet alleen politiek drama en spionageverhaal, maar ook het relaas van diepe scheuren in een familie, diep geloof in iets beters en dan toch weer de verpletterende realiteit moeten verteren.

Nessa (Maggie Gyllenhaal) toont hoe een persoonlijk drama leidt tot diep en bij nader inzien naïef engagement.

De serie moet het niet hebben van spitse oneliners en afgeborstelde eendimensionale figuren. Alles wat menselijk is wordt door het verhaal geweven, alle hoofdpersonages krijgen evenveel diepte en het écht spannende is niet hoe je te weten komt waarom Nessa's inspanningen noodlottig aflopen, maar hoe alle kanten van een verhaal en een personage worden getoond. Hoe goede bedoelingen, misverstanden, wantrouwen, verdriet, familietrauma's en politiek allemaal door elkaar lopen. Hoe mensen hun moreel kompas bovenhalen en dan weer opbergen.

De stijl en sfeer hebben mijn aantrekking nog vergroot. Eerder ingehouden dan explosief, eerder verdiepend dan mikkend op spektakel, eerder met voorrang voor de psychologie dan voor de vaart van de thriller. En dus gesofisticeerder en tegelijk 'echter' dan gelijkaardige series. Het zou me benieuwen of dat te maken heeft met het feit dat het van Britse makelij is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234