Donderdag 28/10/2021

DM ZaptMark Moorman

Deze satirische, dan weer dramatische dollemansrit is vooral geïnteresseerd in mensen van vlees en bloed

Sandra Oh schittert in 'The Chair’, een satire op het Amerikaanse universiteitswezen. Beeld ELIZA MORSE/NETFLIX
Sandra Oh schittert in 'The Chair’, een satire op het Amerikaanse universiteitswezen.Beeld ELIZA MORSE/NETFLIX

Mark Moorman zet de blik op oneindig. Vandaag: The Chair.

De meeste series zijn te lang. Maar van The Chair, een zesdelige satire op het Amerikaanse universiteitswezen, kun je rustig zeggen dat die te kort is. Het is een zorgvuldig geportretteerde biotoop, de fictieve Pembroke University, die in alles aan de clichés van de Ivy League-universiteiten in het noordoosten van de VS doet denken. Waar diep ingesleten tradities en nieuwe opvattingen nog wel eens keihard met elkaar in botsing komen; dit alles in een soort paradijselijk-historische omgeving die alleen maar een bevoorrechte klasse kan opleveren.

De grote attractie van The Chair is hoofdrolspeler Sandra Oh, die we de laatste keer zagen in de serie Killing Eve, als een geheim agent met een ongezonde obsessie voor de seriemoordenaar die ze moet opsporen. Na de, met alle respect, soapjaren in het langlopende Grey’s Anatomy, kreeg ze in Killing Eve de kans om haar hele bereik als actrice te laten zien, moeiteloos schakelend tussen melodrama en comedy.

In The Chair speelt ze professor Ji-Yoon Kim, die in de opening van de serie wordt benoemd tot het nieuwe hoofd van de Engelse faculteit van de universiteit. Het lijkt alsof de universiteit haar beste been voorzet door een vrouw te benoemen, maar al snel (alles gaat snel in deze serie) wordt duidelijk dat haar bewegingsvrijheid gering is, en dat ze als alibi dient om de bezuinigingsplannen van de faculteit te maskeren.

Haar eerste plan om een jonge talentvolle zwarte collega (Nana Mensah), zeer populair bij de studenten, een vaste aanstelling te bezorgen wordt al snel gefrustreerd. En ze krijgt meteen de opdracht mee om drie oudere collega’s af te serveren, omdat hun salaris zich omgekeerd evenredig verhoudt tot het aantal studenten dat voor hun colleges intekent. Die oudere collega’s worden gespeeld door veteranen als Bob Balaban en Holland Taylor, die van de kleinste scènes echt komische juweeltjes maken.

En er is nog veel meer. Collega Bill (Jay Duplass) die een verhouding met Ji-Yoon had, maar nu in de vernieling ligt en te laat (en dronken) op college verschijnt, waar hij om het verschil tussen fascisme en absurdisme te illustreren de Hitlergroet brengt – die meteen viral gaat onder de studenten. Met alle rampzalige gevolgen van dien, die meteen op het bord van de nieuwe voorzitter belanden.

In deze dan weer satirische, dan weer dramatische dollemansrit wil je vooral aan boord blijven omdat Sandra Oh je gezelschap houdt. Sterk aan The Chair is dat het materiaal zich lijkt te lenen voor rechtlijnige satire, met de wokeness van de studenten die als een ideologische categorie-5-orkaan over de campus raast en de neiging van oudere generaties om op hun plek te blijven en elke verandering te wantrouwen.

Maar de schrijvers van de serie zijn vooral geïnteresseerd in mensen van vlees en bloed die met zijn allen in hetzelfde schuitje lijken te zitten. Laat het tweede seizoen maar komen.

The Chair, nu op Netflix

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234