Zondag 20/10/2019

Albumrecensies

Deze platen moet je deze week beluisterd hebben

Pete Doherty. Beeld AP

Winter is coming? Een blik uit het raam doet anders vermoeden. Maar deze week spant Game of Thrones toch de kroon, naast het zijdezachte sussen van Aldous Hard en de zachte zijde van knuffeljunk Peter Doherty.

Aldous Harding - Designer ★★★★☆

Zo creepy en onwerelds als op het door de pers bewierookte Party klinkt Aldous Harding niet op de opvolger Designer, haar derde plaat. De Nieuw-Zeelandse zangeres nam het album weliswaar opnieuw op met PJ Harvey’s luitenant John Parish, alleen domineert deze keer een warmbloedig, haast knus popminimalisme. Alsof ze van een gure ochtend naar een lentenamiddag schuifelt, waar ze onder een waterig zonnetje haar cryptische, existentiële bespiegelingen schetst. Soms neigt ze naar het cultgroepje Broadcast, zoals in ‘Zoo Eyes’ of in ‘Fixture Picture’ dat zijdezacht sust maar waar angst, paniek, treurnis en verslaving over de heg loeren. Haar zang is er pakkender dan ooit. Wordt dit haar definitieve doorbraakplaat?

Various Artists - For The Throne (Music Inspired by the HBO Series Game Of Thrones) ★★★☆☆

Zoals de film Roma vorig jaar een resem popartiesten tot muziek inspireerde, wekte het immens populaire Game of Thrones eveneens de muze van een schare rock -en hiphopartiesten. Ook al is het marketingplan achter For the Throne transparant – snél incashen met hippe acts nu het laatste seizoen wordt gehypet! - zijn de bijdragen meer dan behoorlijk. ‘Power Is Power’ van SZA, The Weeknd & Travis Scott is een boeiend doorslagje van ‘All The Stars’ uit de Black Panther-soundtrack. A$AP Rocky & Joey Bada$$ laten de winter keurig nederdalen over hun groove, Rosalía en The National intrigeren. De probeerseltjes van The Lumineers en Matt Bellamy vergeten we liever.

Peter Doherty & The Puta Madres - Peter Doherty & The Puta Madres ★★★☆☆

Zingen is voor de vogeltjes, lijkt Peter Doherty eens te meer te denken op zijn nieuwste soloworp. Zijn zang sleept zich vaker dan anders richting riool, waar de rest van zijn vege lijf zich ook te rusten legt na een nachtje slempen. De vergelijking met zijn meesterlijke solodebuut Grace/Wastelands (2009) loopt op haast elk ogenblik mank. Jammer. Maar toch levert hij met The Puta Madres alweer een delicate plaat af, waar humor, broze schoonheid en een aanstekelijk je-m’en-foutisme elkaar voor de voeten lopen. In ‘Someone Else to Be’ smokkelt hij een beetje ‘Don’t Look Back in Anger’ van Oasis binnen, en elders plundert Doherty vrolijk de rest van de Britse popgeschiedenis. Wie een soundtrack bij zijn roes of kater zou willen, wordt genereus bedeeld door Engelands favoriete knuffeljunk. Maar wie hoopt op een glimp van het tijdloze genie dat The Libertines ooit tentoonspreidden, is er helaas aan voor de moeite.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234