Maandag 21/10/2019

Muziekrecensie

Deze platen mag u deze week niet missen

Persbeeld Warhola Beeld rv/Lars Moereels

Ga het Vampire Weekend in met een wervelende plaat, de swaggy beats van Warhola en de uitgebeende americanapop en bleekschetenfunk van Mac DeMarco.

Vampire Weekend – Father of the Bride ★★★★☆

Na een verlengd weekend van zes jaar herrijst Ezra Koenig uit zijn doodskist met liefst achttien nagelnieuwe songs. Even had er alle schijn van dat Vampire Weekend er definitief mee zou kappen of op zijn minst een radicale nieuwe richting zou inslaan: de vorige langspelers werden door Koenig beschouwd als een drieluik, inclusief alfa en omega. Father of the Bride staat evenwel minder haaks op vorig werk dan je zou vrezen.

Wel baadt zowat elk nummer in een aparte sfeer, niet het minst door de aanvulling van verschillende gastmuzikanten. De melange van country light en synthpop in ‘Married in a Gold Rush’ wordt kracht bijgezet door de mooie tweede stem van Danielle Haim. En ook gitarist Steve Lacy van The Internet laat zich gelden in het speelse ‘Sunflower’ of ‘Flower Moon’. Hooguit is de lijzige lounge jazz van ‘My Mistake’ minder geslaagd als experiment: alsof Chet Baker een halfbakken popsong wilde lijmen aan stemmige instrumentatie. 

“I think I take myself too serious”, klinkt het vlak voor een wervelend ’Sympathy’ uit de startblokken schiet. Daar valt weinig voor te zeggen bij Vampire Weekend. De absurde, studentikoze teksten uit het verleden, over komma’s (‘Oxford Comma’) of een dak (‘Mansard Roof’) moeten weliswaar wijken voor amoureuze perikelen. Maar het gitaarspel knispert en knettert nog steeds als een vreugdevuurtje, terwijl de songs je op een uur nooit vervelen.

Warhola – Young Loving ★★★☆☆

Oliver Symons (van Bazart) toont zich een kind van zijn tijd door op het debuut van Warhola te koorddansen tussen indie-elektro en hedendaagse r&b. Zoals bij de Belgische geestesgenoten van Oscar & The Wolf, J.Bernard en Faces on TV twijfelt de blitse sound tussen stomend en onderkoeld en speelt ongebreideld verlangen een hoofdrol. Alleen liggen Symons’ liedjes soms te fel in de schaduw van de coole geluidsmanipulaties en swaggy beatproducties. De singles ‘Promise’ en ‘Glow’ zijn top en als hij de melodieën en zijn tere falset laat domineren, zoals in ‘Limit’ en ‘Girl’, zit je op het puntje van je stoel. Benieuwd naar wat het hem oplevert.

Mac DeMarco – Here Comes The Cowboy ★★★☆☆

Zou Mac DeMarco zijn fans van het eerste uur tegen de haren instrijken met zijn vierde plaat Here Comes The Cowboy ? De scheve, Kurt Vile-achtige slackerfolk van de vorige albums maakt er plaats voor uitgebeende akoestische americana-pop en, sporadisch, voor groovy uitstapjes. De Canadese singer-songwriter gooit de hoogste ogen wanneer hij de melancholie op de hielen zit zoals in het lijzige ‘Nobody’ of in ‘Finally Alone’. De bleekschetenfunk van ‘Choo Choo’ mag hij van ons trouwens vaker uit de kast halen. Niet overrompelend, wél lekker chill.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234