Dinsdag 15/10/2019

Muziek Rien à voir

Deze Brusselaar wil betere concerten voor blinden en slechtzienden: ‘Muziek is hun enige toegang tot schoonheid’

Brusselaar Karl Meesters heeft een organisatie opgericht die optimaal geluid op concerten beoogt. Beeld Wouter Van Vooren

De best mogelijke geluidservaring creëren tijdens concerten en party’s en met de opbrengst het medisch onderzoek voor blinden en slechtzienden van fondsen voorzien. Het is in een notendop de missie van Rien à Voir, een fonkelnieuwe Brusselse organisatie opgericht door Karl Meesters, die zelf lijdt aan een ernstige oogaandoening.

“Toen ik zeven was, kreeg ik een grote fiets cadeau”, vertelt Karl Meesters. “Het eerste wat ik ermee deed was verloren rijden. De wereld ontdekken. Ik dacht: ‘Geen probleem, ik vind mijn weg wel terug en dan ga ik weer naar huis.’ Ik leef nog steeds volgens dat principe. Ik heb aanvaard wat er met mij gebeurt. Ik heb nooit “waarom ik?” gedacht. Kwaadheid heb ik nooit gekend. Natuurlijk heb ik triestige momenten gehad, maar die horen nu eenmaal bij mijn verhaal.”

Meesters’ verhaal is dat van cone-rod dystrophy, een erfelijke retinale aandoening waarbij de netvliescellen afsterven. In België lijden ongeveer 5.500 mensen aan een retinale aandoening, van wie 5 tot 10 procent aan cone-rod. “In een mensenoog zorgen de zogenaamde kegeltjes voor het centrale zicht en de staafjes voor het perifere zicht. In mijn geval sterven de kegeltjes eerst af, dan de staafjes”, zegt Meesters. “Ik zie centraal dus niets meer. Mijn staafjes zijn voorlopig bespaard gebleven maar op termijn zullen ook die weg zijn, hoewel niemand weet hoe lang dat zal duren. Als ik zeer ongezond en gestresseerd zou leven, zou ik dat proces kunnen versnellen. De vlek waar ik centraal op kijk, is aan het uitdijen. Ik zie dus hoe het evolueert.”

De Brusselaar heeft de aandoening van zijn moeder, zegt hij. In zijn tienerjaren werd hij voor het eerst getest. “Ik was zestien. Mijn netvlies reageerde niet goed op de tests. Ik herinner me dat ik voor de les Engels een opstel moest schrijven over mezelf en voordragen. “Wie weet word ik ooit blind”, schreef ik op het einde. Maar tot mijn twintigste merkte ik er amper iets van. Langzaamaan werd ik kleine flitsen gewaar in het centrum van mijn rechteroog. Een oogspecialist heeft me toen slecht opgevangen. “Kijk eens op het internet, want ik ken er zelf niet zo veel van”, zei hij doodleuk. Als je een kerngezonde kerel van twintig vertelt dat hij blind wordt, dan doe je dat toch best met wat empathie, niet? Die man deed zelfs niet de moeite om me even in afzondering te nemen.”

Op café gecrasht

Meesters zocht raad bij de Gentse professor Bart Leroy, vandaag een internationale autoriteit in de oogheelkunde en peter van het Rien à Voir-project. Met hem had Meesters een keihard gesprek. Leroy bracht Meesters het nodige realiteitsbesef bij. “Hij was empathisch en medisch accuraat. En hij vertelde me hoe ik ermee kon omgaan. “Ik kan hier nu een revolver op tafel leggen en je kan jezelf afknallen,” zei hij droog, (lacht) “of je kunt proberen je eigen weg te zoeken.” Ik herinner me dat moment nog levendig. De wachtkamer zat vol oude mensen. Wat doe ík hier, vroeg ik me af. Ik was een snotneus. Toen ik buiten kwam, vroeg mijn vriendin hoe het was. Ik wilde wenen, maar ik zag die oude mensen en ik slikte alles in. We zijn een koffie gaan drinken en ik voelde me op een bizarre manier euforisch. Maar dat was door de shock. Pas een week of twee later tijdens een avondje uit ben ik gebroken in een bomvol café, aan de toog. Ik crashte totaal. Dat was wat mij betreft het begin van alles.”

Beeld Wouter Van Vooren

“Mijn rijbewijs was het eerste dat ik verloor. Niet meer kunnen lezen kwam er meteen na. Ik was net in het derde boek van Lord Of The Rings begonnen. De ene dag moet je je neus dichter op de bladzijden drukken, daarna alsmaar dichter, tot je beseft dat het geen zin meer heeft. Op een dag zat ik in het metrostation Beekkant een boek te lezen en plots wist ik het: het is gedaan. Dat komt keihard binnen. Hoe moet je je verdere leven organiseren?”

Diefstal

Meesters bleef niet bij de pakken zitten. Hij maakte zijn universitaire studies aan de VUB af en studeerde saxofoon aan het conservatorium in Gent, waar hij vriendschap vond bij jazzmuzikanten die hem vandaag in Rien à Voir bijstaan, zoals Lander Gyselinck van STUFF.

“De volgende schok kwam toen ik mensen niet langer kon herkennen. Er was een moment dat ik in een donkere AB Club stond en dat een meisje mij kwam begroeten. “Je moet zeggen wie je bent, want ik herken je niet”, zei ik. Ze was geshockeerd en stapte boos weg. Daar was ik helemaal van aangedaan. Ik ben naar mijn vrienden gelopen en ben keihard beginnen huilen. Tja, je sociale vaardigheden veranderen. Ik was altijd diegene die op vrienden en kennissen afstapte om hallo te zeggen. Ik was de kerel die kameraden vroeg of ze met me wilden meerijden. Dat veranderde bruusk. Plots werden de rollen omgedraaid. Een totaal andere dynamiek. Toen ben ik prompt naar Brussel verhuisd. In een grootstad heb je geen auto nodig. Maar ik begin me alsmaar moeizamer door Brussel te bewegen. Soms sta ik op een kruispunt en weet ik niet meer waar ik ben. Dat doet pijn.”

Beeld Wouter Van Vooren

Na omzwervingen bij het uitzendbureau Adecco, waar Meesters meehielp een loopbaanbegeleidingsprogramma te ontwikkelen voor olympische en paralympische topsporters besloot hij zelfstandige life- en carrièrecoach te worden. Rien à Voir, de organisatie die hij eind 2018 oprichtte, vloeit voort uit zijn passie voor muziek en teert op zijn ervaringen met projectmanagement. “Als slechtziende is muziek mijn enige toegang tot schoonheid”, vertelt hij. “ Alleen kan ik me tijdens concerten enorm ergeren aan de slechte klank. Wanneer je veel geld betaalt voor Metallica in het Sportpaleis of je betaalt je blauw aan festivaltickets en de klank is abominabel, voel je je toch bestolen? Maar het kan dus anders. Ik ben naar het concert van The Cinematic Orchestra in de AB geweest en daar was de klank fantastisch. In ons land is zoiets eerder uitzondering dan regel.”

Kwaliteitslabel

Meesters wil het beter doen. Hij sprak zijn netwerk van geluidsingenieurs, akoestische ingenieurs en muzikanten aan die hem vandaag voor Rien à Voir met raad en daad bijstaan. Zijn connecties in de cultuursector stelden hem in staat een handvol evenementen te plannen die zijn hoge ambities etaleren, met de hulp van onder meer de Brusselse dj LeFtO en het Vlaams Radio Koor, dat voor een concertreeks tekende.

“Met Rien à Voir willen we concerten organiseren in de best mogelijke geluidsomstandigheden, in functie van de muziek. De opbrengst investeren we in medisch onderzoek voor blinden en slechtzienden én in tewerkstelling. Dat is een pijnpunt in die gemeenschap. Ik wil een tewerkstellingsprogramma voor jonge blinden en slechtzienden uitwerken. Dat vloeit voort uit een persoonlijke frustratie. Ik ben vroeger tegen veel muren gebotst, omdat ik niet goed werd begeleid.”

Waartoe Rien à Voir moet leiden? “Op dit moment is het nog turen in een glazen bol, maar stel je voor dat Rien à Voir na verloop van tijd een soort keurmerk wordt. Een kwaliteitslabel. We streven de meest optimale geluidshygiëne na. Ik wil vertrouwen wekken bij muziekfans. Daartoe wil ik expertise opbouwen. Partnerships uitwerken. Om mee te bouwen aan het geluid van morgen. Kijk bijvoorbeeld naar de mogelijkheden die je vandaag met de zogenaamde immersive sound hebt, waar het geluid zich rond de toeschouwer manifesteert. Daar zal Rien à Voir zich hoe dan ook in verdiepen. De reacties die ik uit de muziekindustrie krijg, zijn in elk geval hoopgevend.”

Rien à Voir-party, met Lander Gyselinck, GE-OLOGY & San Soda, op 25/5 in Bronks, Brussel. rienavoir.com

Beeld Wouter Van Vooren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234