Zondag 20/10/2019

Graspop

Deze Belg speelt bij een van de grootste metalbands op aarde

Beeld Hannah Verbeuren

Dirk Verbeuren. De naam zegt u misschien niets, maar geef hem straks op Graspop toch maar een oorverdovend applaus, wanneer Megadeth-frontman Dave Mustaine zijn band voorstelt. De Belg zit er sindskort achter de vellen, in de eredivisie van de metalscene. En met plezier: “Eenvoudige muziek dwingt me om beter en zuiverder te spelen.” 

Een werkpaard-muzikant, zo wordt Dirk Verbeuren genoemd. Gewild en bewonderd bij collega’s, maar nooit genoot hij faam bij een breed publiek. Zelfs voor de meeste Belgen blijft Verbeuren een nobele onbekende - iets waar hij overigens niet van wakker ligt. De zeldzame keren dat hij nog in het land is, is het om een concert te spelen, zoals op Graspop.

Toch even kort voorstellen misschien. Dirk Verbeuren werd op 8 januari 1975 geboren in Antwerpen. Van zijn zevende verdiepte hij zich in piano, viool en gitaar, om dan op zijn veertiende naar Parijs te verhuizen, en op zijn achttiende naar het conservatorium van Nancy te trekken om er als volleerde drummer af te studeren. Sindsdien speelde hij in 28 bands en werkte hij samen met de groten der aarde in het metalgenre. Sinds mei vorig jaar is hij ook de vaste drummer van Megadeth, de Amerikaanse thrashmetal-supergroep die samen met onder meer Metallica tot de Big Four wordt gerekend en goed is voor vijftig miljoen verkochte albums en elf Grammy-nominaties.

Verbeuren staat bekend als een duizendpoot die zich moeiteloos aanpast aan elk genre, speelstijl en tempo. De website metalsucks.com zette hem op de dertiende plaats in een lijst van de beste hedendaagse metaldrummers.

Groeide je op in een muzikale familie?

“Absoluut! Mijn ouders zijn beide héél katholiek opgevoed, dus voor mij begon het met koorzang op school. Mijn vader was wel een grote rock-‘n’-rollfan. Maar op mijn zevende ben ik viool beginnen spelen. Al weet ik niet goed meer wiens idee dat was. Volgens mijn ouders ben ik daar zelf mee afgekomen.”

Je hebt wel een hele weg afgelegd: van koorknaap naar drummer van Megadeth. Heb je je ouders gerust moeten stellen dat die Satan niet aanbidden?

(lacht) “Die twee zijn altijd heel open-minded geweest. Mijn eerste plaat was Purple Rain van Prince. Ik was toen negen. Een jaar later kreeg ik de eerste Beastie Boys, maar mijn vader wou me die zelf niet cadeau geven, dus vroeg hij het aan een collega. Enkele jaren later werd dat metal – redelijk extreme metal. Maar ze hebben er nooit iets van gezegd. Mijn vader werkte voor de farmaceutische industrie en reisde regelmatig naar Amerika en ik vroeg hem dan ook om de nieuwe plaat van Cannibal Corpse mee te brengen. ‘Ja, ja, geen probleem.’ Zo ging dat.”

Je speelde al instrumenten voor je een drumstel aanraakte. Wat trok jou daar uiteindelijk zo in aan?

“Toen ik met viool en piano begon, was ik nog heel jong. Ik weet zelfs niet meer waarom ik er per se die instrumenten heb uitgepikt. Gitaar ben ik beginnen spelen omdat ik alles wat op de radio kwam na wilde spelen. Echt alles! Toen ik twaalf was, luisterde ik nog niet specifiek naar rock of metal, maar gewoon naar alles wat er op de radio kwam. Popmuziek, dus. Pas in Frankrijk leerde ik op school iemand kennen die mij Metallica, Slayer, Morbid Angel en Death leerde kennen. Al snel was gewoon luisteren niet genoeg meer. Toen ben ik beginnen drummen, en ik wist onmiddellijk dat ik mijn instrument gevonden had.”

Bestond er aan het conservatorium van Nancy al zoiets als ‘metal drummen’?

“Mijn ouders hadden me van tevoren al naar een stage daar gestuurd, en de reacties waren enorm positief. Ook langs mijn kant. De opleiding was in alle opzichten modern – allesbehalve het slagwerk zoals met pauken in een klassiek concert. Alles passeerde er de revue: jazz, fusion, rock, metal, pop. Het was een school die de leerlingen aanmoedigde om zelf initiatief te nemen, om hen op die manier te kunnen helpen met de businesskant van een leven als muzikant. Ik begon dus in Nancy al snel mijn eerste eigen band: Scarve.”

Als je niet op tour bent, hoe ziet voor jou een normale werkdag eruit?

“Meestal niet héél vroeg opstaan. Sommige dagen is dat een stuk later dan mensen als fatsoenlijk beschouwen. (lacht) Mijn dag begin ik bijna onmiddellijk met het beantwoorden van mails en telefoons, en met het opnemen van een paar drumtracks bij mij thuis in de studio. Ik heb er altijd wel een paar die op mij liggen wachten. En als ik ‘vast benoemd’ ben, zoals nu bij Megadeth, dan is er natuurlijk ook heel wat huiswerk. Die gasten hebben een enorme catalogus, dus voor elk concert moet ik een hoop nummers instuderen. Bij mijn vorige band Soilwork hielp ik daarnaast ook mee met het plannen van de tournees, onderhandelen met concertorganisatoren, vliegtuigtickets boeken, dat soort dingen. Maar Megadeth wordt heel goed gemanaged, dus daar hoef ik mij dit keer geen zorgen over te maken.”

Beeld Hannah Verbeuren

Noem jij jezelf een sessiemuzikant? Zo word je in elk geval vaak omschreven.

“Ja! Ik doe nu eenmaal veel sessiewerk, en als er naast Megadeth bands zijn die mij willen huren om op te treden: sure! Ik vind dat zeker geen vuile term. Sessiemuzikant, dat is in feite een erg interessante job met specifieke uitdagingen. Je moet snel kunnen werken en veel verschillende dingen kunnen spelen, want elke groep of artiest heeft zijn eigen stijl en sound. Sommige bands laten mij vrij, maar anderen weten precíes wat ze willen.”

Hoe heb je de mannen van Soilwork na twaalf jaar verteld dat je bij Megadeth ging spelen?

“Toen ik dat aanbod kreeg – aanvankelijk verving ik de Megadeth-drummer voor een paar optredens – had ik al geregeld zitten dagdromen over hoe het zou zijn, als ze mij zouden vragen om te blijven. Ik wist dat hun toenmalige drummer, Chris Adler, waarschijnlijk in een andere band ging spelen. Dus toen die paar optredens erop zaten, was er wel wat zenuwachtigheid langs mijn kant. Ik hoopte ergens wel dat ze mij zouden bellen met een voorstel, en dat gebeurde uiteindelijk ook. Bij Soilwork begreep iedereen dat dat een kans was die ik niet mocht laten liggen, dus ze waren heel supportive. Het bleef natuurlijk moeilijk, na twaalf jaar, maar als ik erop terugkijk, was ik in feite wel klaar om iets anders te gaan doen. Het werd moeilijker en moeilijker om van Soilwork te leven, dus nam ik er zoveel sessiewerk bij dat ik nooit nog vrije tijd had. Ik hoop nu dat ik iets meer tijd zal hebben voor mijn vrouw en andere interesses.”

Je staat bekend als een technisch zeer begaafde drummer. Speel je het liefst muziek waar je dat kan laten zien of verschaft iets simpels jouw evenveel plezier?

“De muziek van Megadeth is simpeler dan de meeste nummers die ik bracht met Soilwork en andere bands, maar eigenlijk is het verfrissend om eens op een andere manier achter de drums te zitten. Bij Megadeth draait het ook om trucjes te laten zien, op het podium te staan als muzikant, interactie te hebben met het publiek. Bij een band als Soilwork was het drummen zo intens dat daar helemaal geen tijd voor was. Ik dacht ook even toen ik net bij Megadeth begon: ga ik dit niet snel beu worden? Maar ik beleef er enorm veel plezier aan, en eerlijk: eenvoudige muziek dwingt me om beter en zuiverder te spelen. Als je snelle, complexe nummers speelt, passeert een fout snel, zonder dat iemand iets merkt. Als ik bij Megadeth een fout maak, hoort iedereen dat.”

Megadeth-frontman Dave Mustaine. Beeld getty

Je kan heel snel spelen, maar staat daar een limiet op?

“Absoluut. Ik denk dat we dat plafond ook al bereikt hebben. Met sommige technieken kan je snelheden halen van driehonderd slagen per minuut, en ik ben ook een enorme fan van snel spelen. Maar over de jaren heen heb ik met zoveel drummers gesproken en we zijn het erover eens dat er een paar ideale tempo’s zijn. Als je sneller gaat dan die tempo’s, klink je eigenlijk trager en bereik je het omgekeerde van wat je wil, en het kost je veel meer werk. Maar het is natuurlijk een fascinerend iets. Uiteindelijk willen sporters ook altijd sneller gaan. Maar voor mij komt goed spelen op de eerste plaats. Snelheid op zich staat daar los van.”

Intussen geef je ook nog altijd les. Waarom?

“Ik ben daar ooit mee begonnen uit noodzaak. Mensen vragen me vaak: professioneel muzikant zijn, hoe doe je dat? Het antwoord is simpel: je moet bereid zijn om verschillende dingen te doen. Of het geluk hebben om in een zéér grote groep te zitten. (lacht) Ik heb ook jaren voor een Frans rockmagazine geschreven. Ik deed alles om toch maar met muziek te kunnen bezig blijven. Nu ik bij Megadeth speel, heb ik de inkomsten van het lesgeven niet per se nodig. Maar ik probeer op de lange termijn te denken. Ik ben een zelfstandige, dus ik moet later niet rekenen op een pensioen. Sessiewerk en lesgeven, dat zijn dingen die ik altijd ga kunnen. Ze kunnen geen vast contract vervangen, maar het is beter dan niets. Dave Mustaine, de frontman van Megadeth, die kan royaal van de band leven. Maar hij is het gezicht, hij is die band. Dat zal nooit voor mij zijn, hoe warm ik ook onthaald wordt door de fans. Dus blijf ik lesgeven. Het merendeel van mijn studenten volgt mijn lessen trouwens online. Ik heb studenten uit Europa, Japan, Australië en de VS.”

Megadeth-frontman Dave Mustaine. Beeld EPA

Graspop Metal Meeting is nu al drie jaar een week naar voren geschoven. Kenners zeggen dat dat komt omdat artiesten op tijd willen zijn voor het Amerikaanse festivalseizoen, dat nu festivals telt die qua bezoekersaantallen vergelijkbaar zijn met de Europese en waar vaak ook meer geld mee gemoeid is. Klopt dat?

“Ik val, eerlijk gezegd, wat uit de lucht. Onder metalheads is er alleszins nog altijd veel aanzien voor zowel de Europese muziekscène als de Europese festivals. Ik hoor toch altijd van jonge Amerikaanse artiesten dat ze naar Europa willen om te spelen. Goed, het gras is altijd groener aan de andere kant, maar Europa heeft nog steeds veel meer metalfestivals dan de VS. Plus: in Europa zijn ze meer divers en ze liggen geografisch ook dichter bij elkaar. In Europa heb je de festivals voor het kiezen. Als bezoeker kan je festivals aandoen op basis van budget, affiche, locatie, omvang. In de VS moet je vaak al het vliegtuig nemen of enkele dagen rijden om naar een festival te gaan, en dan heb je je ticket nog niet gekocht. Voeg daar nog aan toe dat de gemiddelde Amerikaan niet zoveel vakantie heeft en je snapt waarom Europa zo’n sterke festivalcultuur heeft.”

Je woont nu in Los Angeles? Heeft die stad nog altijd die aantrekkingskracht en status omwille van al de grote bands die er zijn uit voortgekomen?

“Niet alleen daardoor, maar ook omdat het zo’n grote stad is waar kunst en muziek in het algemeen sterk aanwezig zijn. LA blijft een Mekka voor wie iets wil doen met kunst. Hannah, mijn vrouw, werkt als fotografe voor het gratis weekblad LA Weekly, dat ook een culturele agenda heeft. Als je ziet wat er hier allemaal gebeurt, het is onmogelijk om dat allemaal te doen.”

Zou je muzikanten aanraden om naar daar te trekken of zou je ze aanraden om studioapparatuur aan te kopen en via YouTube faam verwerven?

(lacht) “Dat is een vraag die ik regelmatig krijg van studenten. Het probleem met LA is dat het geen goedkope stad is. Als je naar hier komt zonder spaargeld én zonder connecties, ga je het moeilijk krijgen. Het voordeel van al die evenementen is natuurlijk wel dat je snel mensen leert kennen. Het is zeker een interessante stad om als muzikant rond te hangen, maar om nu te zeggen dat je er gegarandeerd werk zal vinden? Er is veel concurrentie.”

Als je het tien jaar bij Megadeth volhoudt, ben je de vijftig gepasseerd, wat in de metalscene eigenlijk nog piepjong is. Tenminste, als je kijkt naar AC/DC, Iron Maiden, Saxon, Black Sabbath. Kan een artiest ooit te oud worden om te toeren?

“Toeren blijft heel zwaar. Al reis je onder de beste omstandigheden, na een langeafstandsvlucht ben je altijd weer volledig kapot. Dat die artiesten die je opsomt het blijven doen – hoewel ze alles al bereikt hebben – bewijst dat hun liefde voor de muziek heel sterk is. Bovendien is toeren iets waar je sociale leven hard onder lijdt. Ik heb net zo’n jaar gehad waarin ik nauwelijks thuis ben geweest – twee maanden misschien. Als je kinderen hebt kan dat echt problematisch worden voor je gezinssituatie.”

Heb je daarom nog geen kinderen?

“Hannah en ik zouden graag kinderen hebben, maar dat gaat eigenlijk niet. Het zou erop neerkomen dat ik zeg: ik ga nu op tour, zorg jij maar voor de kinderen. Ze zou dan ook een deel van haar werk moeten opgeven, en dat wil ik haar niet aandoen. Daarom hebben we besloten om met z’n tweetjes te blijven.”

Hoe zie jij de toekomst van het metalgenre? Het viel op dat er bij de dood van Lemmy of Ronnie James Dio een zekere verontwaardiging was bij veel fans die vonden dat hun overlijden niet genoeg aandacht kreeg in de media, maar als er dan dingen opduiken als Guitar Hero, een game waardoor toch veel mensen met rock en metal in aanvaring komen, roepen diezelfde manen: ‘Tof! Nu zitten we met een hoop poseurs.’

(lacht) “Het is waar: langs de ene kant kan het niet underground genoeg blijven en langs de andere kant kan er niet genoeg erkenning zijn. Ik vraag me dus af of het écht dezelfde mensen zijn die die dingen zeggen. Ik denk dat bijna elk muziekgenre best wel een instroom aan fans kan gebruiken, maar ik denk ook dat metal sowieso zal blijven bestaan. Het genre is nu al bijna vijftig jaar oud, en jazz – toch ook een underground genre – houdt het al veel langer vol. Ik maak me dus niet al te veel zorgen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234