Donderdag 28/05/2020

Live op Cactus

dEUS op Cactus: zo woest en enthousiast als jonge honden

Cactusfestival klokt dit jaar af op 30.000 bezoekers. Afsluiten deed het festival met dEUSBeeld Alex Vanhee

Dag drie is ingezet op Cactus. Het Minnewaterpark ligt er beduidend frisser bij dan u of ik ruiken en ogen na twee dagen. Maar doorbijten loont ongetwijfeld de moeite. Vandaag zou wel eens een topdag kunnen worden. Op papier lijkt het alvast veelbelovend: toppers als Anna Calvi en Thurston Moore spelen exclusieve concerten en hopelijk herhaalt headliner dEUS de triomf van twee jaar geleden, toen ze het festival legendarisch afsloten.

23.49 uur - dEUS: Tennisweer voor jonge honden

De jonge meisjes hebben The Kooks net voor de kiezen gekregen, en druipen prinsesheerlijk af. De dertigers en veertigers voelen hun tikker dan weer in alle hevigheid bonzen tegen hun borstbeen, wanneer Antwerp's Finest 'Slow' inzet - minus Karin Dreijer Andersson van The Knife als tweede stem, maar plus dreiging als derde hond in het kegelspel. Tweede song en tweede hoogtepunt in de set? Een verrassend strak 'Via'. Nostalgici krijgen lik op stuk: zo geweldig als vannacht klonk dEUS nooit midjaren negentig.

De groep rond frontman Tom Barman mag daarmee een weinig benijdenswaardige status dragen als 'elder statesmen of rock', maar dit zootje ongeregeld klinkt duidelijk nog steeds zo woest en enthousiast als een roedel jonge honden.

"Excellent tennisweer," jubelt Tom Barman vlak voor 'The Architect'. De stand op Cactus? Te zien aan het enthousiasme en de opkomst van het publiek: 9000 - love.

U wil tot in detail weten hoe goddelijk of godvergeten horribel dEUS klonk? Oefen dan nog enig geduld uit: morgenvroeg staat de recensie apart online. Nu gaan we suds en soda mixen met bier, en hopen we over een uur op een treffelijke brain decoder. Hoe voorzienig klonk Tom Barman toch altijd in zijn teksten...

22.57 uur - Een meisjeshart is gauw gevuld

De laatste noten van 'Naive' weerklinken door het Minnewaterpark. De beat die je hoort onder de song? Dat is het synchroon kloppen van honderden meisjesharten.

21.54 uur - The Kooks: rocken met mes en vork

The Kooks eindigen hun openingssalvo met een volmaakt tweetalig "dankuwel" en "merci beaucoup". Beleefde jongens. Zo klinken hun popliedjes helaas ook. Met vork en mes rocken ze doorheen 'Ooh La', terwijl ze elders refreintjes bedenken die veilig het zebrapad oversteken.

Het is op Cactus best wel een eigenaardige stijlbreuk met het luidruchtige Calvi-nisme van Anna Calvi en de onweer-gitaren van Thurston Moore. Maar de jonge meisjes beleven een hoogtepunt.

Luke Pritchard van The Kooks - of The Kuuks zoals de Brit het zelf uitspreekt - laat zich alle verhitte kreetjes van de spionkop welgevallen.Beeld Alex Vanhee
Menig bakvisje ziet de held op hun slaapkamer tot leven komen op Cactus. Luke Pritchard van The Kooks blijkt nog steeds in staat tot hormonenhuisvredebreuk.Beeld Alex Vanhee

21.44 uur - Cactus is een prikkelende voltreffer

Cactusfestival is volgens organisator Patrick Keersebilck een succes. Met 30.000 bezoekers over het hele weekend, lijkt het festival zich nu al te verzekeren van een 35ste editie in 2016.

Muzikaal was het trouwens net zo goed een aardige hoogvlieger. Bang afwachten of Antwerp's Finest een opwindend slot kan breien aan dit weekend.

21.02 uur - Thurston Moore: een nederige noisenik ****

Net als Anna Calvi gooit Thurston Moore de handdoek iets te vroeg in de ring. Maar goed: de New Yorkse post-punkheld begon dan ook bijna een kwartier te vroeg aan zijn set. Daarvoor moest uw favoriete noisenik zelfs de presentator gaan halen backstage. Ha! Waarop Chris Dusauchoit spontaan door het stof ging voor de gitaargod.

Maar ook Thurston Moore zélf toonde zich van een hoogst nederige en genereuze kant. Wie op een dwarsdoorsnede van het Sonic Youth-oeuvre hoopte, had zich weliswaar beter een enkeltje richting Spotify aangeschaft. Zijn fantastische, laatste soloplaat The Best Day ving het meest licht tijdens de set, waarbij de heerlijk uitgesponnen opener 'Forevermore' al direct op eenzame hoogte ging staan.

Niettemin bleef de gitarist zijn roemrijke verleden ook in ouder werk trouw. Hooguit klonk de set op Cactus iets meer intiem en ingehouden. Al bleek zelfs die notie relatief: na één rondje zinderende feedback voelde iedereen zich terug in vertrouwde wateren.

Lippen als Jagger, rocken met swagger.Beeld Alex Vanhee

20.17 uur Luke-warm for Thurston

Onze fotograaf merkt Luke Pritchard van The Kooks op in de coulissen, tijdens het concert van Thurston Moore. Luke hoort éindelijk hoe echte rock-'n-roll opwinding dient te ruiken, en zwelgt terecht in ontroostbaar verdriet.Beeld Alex Vanhee

19.50 uur Thurston Moore houdt van u, forevermore.

"Animals, they sing and adore you," zingt Thurston Moore van/zonder Sonic Youth. In het Minnewaterpark heeft u alle reden om zich aangesproken en/of beledigd te voelen. De liefde voor dit weerbarstige gitaarwonder is tastbaar, en omgekeerd blijkt dat net zo goed te kloppen. Moore begint zijn set liefst tien minuten te vroég!

18.56 uur Anna Calvi: femme fatale tussen demon en deemstering

Anna Calvi begint de set met een cover van Suicide en eindigt met één van Frankie Laine. Tussen 'Ghost Rider' en 'Jezebel' liggen demon en deemstering. Zelf houdt de Britse met Italiaanse roots het midden tussen een femme fatale en een spits kindvrouwtje. Maar ze valt vooral op als waanzinnig getalenteerde gitariste. Distortie en feedback zinderen door het Minnewaterpark.

Af en toe neemt het concert een zelfgenoegzame wending, waarbij ze songs eindeloos uitrekt met vermoeiende instrumentale capriolen. Stijl wint soms het pleit van songs. Maar de mélange van gothic rock en melodramatische sixtiespop kan door de bank genomen wel overtuigen.

Opmerkelijk: Cactus garandeert groepen de kans op een volledige clubset. Maar Anna Calvi neemt als enige act van het weekend twintig minuten voor haar tijd er op zit al de wijk.

De groep blijkt dan ook slaafs vast te houden aan een min of meer vaste setlist. Een lichte teleurstelling, voor het publiek dat luidruchtig smeekt om méér. En ook een ontgoocheling voor ons, die een set zagen die zinderde en op de beste momenten zelfs onder de huid kroop.


Anna Calvi overtuigde met een mélange van gothic rock, melodramatische sixtiespop en verbluffend gitaargenie. Kijk mama, zonder kijken!Beeld Alex Vanhee
Safety first bij het jonge grut: geen trommelvlies voelt de prik van Cactus.Beeld Alex Vanhee

17.01 uur James Vincent McMorrow: gekwelde falset, beige popliedjes

Met 'Higher Love' van Steve Winwood heeft James Vincent McMorrow voorlopig één van de strafste covers van het weekend achter zijn naam staan. Maar helaas zijn de hoogtepunten van de set verder op één hand te tellen - die van een onfortuinlijke vuurwerk-afficionado bovendien. Zijn gekwelde falset scheert vaak rakelings langs de parodie. En in zijn songs raakt de Ierse songschrijver bij lange na niet aan de enkels van de artiesten met wie zijn naam vaak in één adem wordt genoemd. Bon Iver of James Blake? Die jongens beheersen de kunst van de ontroering. Maar de beige elektropop-vibe, pastorale samenzang, de pathos en oerend brave popliedjes van McMorrow beklijven te zelden op het podium van Cactus.

De set van James Vincent McMorrow hinkte tussen pathos en parodieBeeld Alex Vanhee

16.46 uur Klinkt het niet? Dan botst het.

Tussen de acts door wordt het Minnewater getrakteerd door randanimatie. Of opgeschrikt, in het geval van Kompanie Ofwel. Straattheater op de tonen van Labelle ('Lady Marmalade') en ABBA ('Dancing Queen'). Nietsvermoedende toeschouwers worden brutaal aangereden, waarop een komisch zoenoffer volgt.

Geen bluts zonder buil. Of is dat gewoon een witte pens?Beeld Alex Vanhee
Na de botsing, het bloemetje. Telefoonnummers noch verzekeringspapieren worden uitgewisseld.Beeld Alex Vanhee

16.08 uur Two Gallants: zwaan of steppewolf?

Het duurt even voor het ons daagt waarom Two Gallants een minder bevlogen indruk maakt, dan laatst in de Botanique. Het Zuid-Californische tweetal komt gewoon niet echt fris voor de dag. Heeft een kater zijn klauwtjes in hun bovenkamer gezet? Of is het middaguur te vroeg voor hun franjeloze, rauwe en door steppewolven afgekloven sound?

Nu eens weten zanger-gitarist Adam Stephens en drummer-zanger Tyson Vogel de volledige aandacht te gijzelen, maar een andere keer glijdt hun set van ons af, als water van een zwaantje in het Minnewaterpark.

Maar goed: dat kan ook aan ons - pathologische klepzeikers - liggen. Op Twitter galmen voornamelijk jubelkreetjes.

Two Gallants. Of één Gallant, om precies te zijn.Beeld Alex Vanhee

15.07 Two Gallants: Wat ruist er in het struikgewas van het Minnewater?

De drummer van Two Gallants blijkt de magie van het Minnewaterpark wel te kunnen pruimen: "Het voelt speciaal aan om in een prachtig decor als dit, welja, lawaai te maken." Hun minimalistische, rauwe punkblues en rafelige fuzzfolk past wonderwel bij de grauwe hemel boven Brugge, en de eerste regendruppels die vallen.

Maar wil iemand straks toch opnieuw de zon aanknippen?

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

14.32 Benjamin Clementine: blote voeten, naakte ziel

De stoerste Bruggeling stak het vast op een killig noordzeebriesje dat per uitzondering op verplaatsing speelde in het Minnewaterpark. Maar eigenlijk kon dat kippenvel alleen maar aan Benjamin Clementine toegeschreven worden. De 26-jarige Brit van Ghanese oorsprong pakte het publiek moeiteloos in met zijn boomlange en blootvoetse verschijning, theatrale voordracht en van emotie bezwangerde falset. In zijn stembanden legde hij het zowel aan met Antony Hegarty als Nina Simone - toujours heureux de se trouver ensemble. In zijn liedjes dwaalden je gedachten ook nu eens af naar berooide Franse chansonniers, dan weer naar het zwarte continent.

Af en toe mocht hij een tikje minder kwistig omspringen met zijn gezwollen perform-drang, maar op het eind van de rit bleef je toch geïntrigeerd kijken naar de zanger en pianist, die zijn ziel laagje per laagje afpelde tot hij poedelnaakt voor je stond. Moedige set.

Benjamin Clementine mag zijn voeten wel eens wassen, maar het publiek pakte hij wel netjes in.Beeld Alex Vanhee

13.59 uur Katcus vs. piepkleine vuistjes

De Morgen stuurt een hele zomer zijn Kat. Die vond het Cactusfestival best een gezellige bedoening: "Het had iets van een dorpsfeest, maar dan zonder de vechtpartijen," liet hij weten.

Al moest de getatoeëerde viervoeter snel op die woorden terugkomen. "Enkele kleuters werden opgedragen mij te lijf te gaan zonder ook maar de minste bekommernis om enig bloedvergieten of orgaanschade. De omstanders juichten in een door bloeddorst ingegeven extatische roes terwijl de meute vandalen in pocketformaat me van alle kanten belaagde. Een regen van piepkleine vuistjes daalde over mij neder, en mijn enige soelaas was de wetenschap dat een internationale fotoprijs ons niet meer kon ontglippen."

Lees morgen meer over De Kats traumatische wedervaren in de krant.

Beeld Illias Teirlinck
Beeld Illias Teirlinck

13. 24 uur Wereldgroep verlaat eigen planeet.

Dans Dans maakt - in de letterlijkste zin van het woord - wereldmuziek. Alleen: van wélke wereld precies, daar zijn we voorlopig nog niet uit. Hun instrumentale rock-'n-jazz, halsbrekende surfabilly, psychedelische trips en dromerige geluidslandschappen klinken stuk voor stuk herkenbaar, maar de muzikale smeltkroes zélf lijkt dan weer in een ander melkwegstelsel bekokstoofd. Daarmee zet het trio je voortdurend op een verkeerd been, maar hey: ook zò kan een mens kennelijk dans-dansen.

Op Cactus spraken de songtitels alléén al tot de verbeelding: 'Bloed & Dromen', 'Sicilian Clan' en 'Au Hasard' meenden we te herkennen, al stelde de groep je ook op dat vlak voor een raadsel. Nauwelijks drie zinnen werden gewisseld met het publiek. De composities steunden bovendien goeddeels op improvisatie, waardoor de song voortdurend leken te muteren.

Nu eens sprong de weergaloze bassist Frederic "Lyenn" Jacques zuiniger dan een eekhoorntje in de winter om met noten, dan weer schudde gitarist Bert Dockx van Flying Horseman een verschroeiende solo uit zijn mouw. Drummer Steven Cassiers leek zich op zijn beurt op te werken tot de beatgedreven buffer tussen beide polen, wanneer die muzikaal het laken naar zich wilden toetrekken. Af en toe liet Dockx ook een taperecorder meedraaien, en sputterde stokoude blues uit de boxen. Bevreemdend, maar ook betoverend.

Opmerkelijk genoeg stond het terrein al aardig volgepakt voor deze net zo eigenaardige als eigenzinnige openingsact. Cactus bleek dus goed gegokt te hebben, en toonde in één trek ook leeuwenmoed door deze groep een openluchtpodium te offreren.

Beeld Alex Vanhee
Fred "Lyenn" Jacques kijkt een tikkeltje zorgelijk. Terecht: zoveel talent in één mens laten huizen? Dat vinden wij ook redelijk onrustwekkend.Beeld Alex Vanhee
Gitarist Bert Dockx schudde moeiteloos een verschroeiende solo uit zijn mouw.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234