Donderdag 12/12/2019

Recensie

‘Detroit’: een film die je tegen de muur zet ★★★☆☆

'Detroit' van Kathryn Bigelow, over een gewelddadige rassenoorlog vijftig jaar geleden is nog steeds hyperrelevant. Beeld Francois Duhamel

Met The Hurt Locker en Zero Dark Thirty focuste Kathryn Bigelow de laatste jaren op Amerikaanse oorlogen ver van huis, maar nu steekt ze de hand in eigen boezem: het beklemmende en hyperrelevante Detroit toont een gewelddadige rassenoorlog die vijftig jaar geleden werd uitgevochten in het hart van de VS – en die vandaag nog steeds verder woedt.

Juli 1967. Tanks rollen over de straten, huizen liggen in puin, auto’s staan in brand. Nee, we bevinden ons niet in Vietnam, wel in Detroit. Na jaren van onbestraft politiegeweld en andere mensenrechtenschendingen vindt de zwarte bevolking het daar welletjes geweest: vijf dagen lang uiten ze hun frustratie in een furieuze revolte – die met nog meer geweld wordt neergeslagen. Er vallen tientallen doden en meer dan duizend gewonden.

Aan het begin van Detroit probeert regisseuse Kathryn Bigelow (The Hurt Locker) in een animatiesequentie de volledige geschiedenis van racisme in Amerika uit de doeken te doen: de bedoeling is nobel, de uitvoering ietwat klunzig en verwarrend. Maar wanneer ze ons daarna midden in de actie dropt, krijgen we Bigelow zoals we ze kennen: hyperefficiënt, met zenuwachtig camerawerk en gestresseerde montage. Je kan de geladen sfeer die in de lucht hangt bijna proeven. Detroit is een kruitvat dat op springen staat, het is alleen nog wachten tot iemand het vuur aan de lont steekt.

Funny Games met racisme

Wanneer dat gebeurt, begint Bigelow stilaan in te zoomen. Haar brede blikveld wordt steeds smaller, totdat de film na een dik halfuur zowat tot stilstand komt in een gang van een hotel. Haast een uur lang zet Bigelow haar camera bijna neer. We kijken met afgrijzen toe hoe een bende racistische flikken de hele nacht lang een groep jonge zwarten terroriseert. De dreiging is haast ondraaglijk, soms lijkt het wel of we in een raciaal getinte versie van Hanekes Funny Games beland zijn.

Je krijgt weinig inkijk in het hoofd van de personages, regisseuse Kathryn Bigelow zet vooral in op ervaringsgerichte cinema. Beeld Francois Duhamel

Detroit is een film waar je nauwelijks naar kunt blijven kijken, en die je toch ademloos aan je stoel gekluisterd houdt. Bigelow toont het geweld niet gewoon, ze zet de kijker zelf tegen de muur. Wanneer het voorbij is, voel je je zelf geweld aangedaan, en kan je je plots heel goed voorstellen hoe het – ook vandaag nog – moet voelen om als zwarte man overgeleverd te zijn aan de willekeur van blanke politieagenten. Missie geslaagd dus.

Doordat Bigelow zo op die ene onthutsende scène inzet, blijft er weinig tijd meer over om nadien nog een even sterk einde aan de film te breien. We krijgen ook weinig inkijk in het hoofd van de personages. Al kan je ook zeggen dat de regisseuse hier dezelfde aanpak hanteert als Christopher Nolan in Dunkirk: dit is in de eerste plaats ervaringsgerichte cinema.

‘Detroit’ loopt vanaf 11/10 in de bioscoop.

Genre: Drama
Van: Kathryn Bigelow
Met: John Boyega, Will Poulter, Algee Smith, Hannah Murray
Duur: 143 min.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234