Donderdag 28/05/2020

Concertrecensie

Depeche Mode in het Sportpaleis: kiezen is verliezen

Beeld Photo News

De Global Spirit Tour van Depeche Mode schipperde gisterenavond tussen de ironie van revolutionair gedachtegoed en genieten van een act met de ballen. 

“You say you want a revolution? Well, you know we all want to change the world.” Voor de tweede maal dit jaar galmde door een nog duister Sportpaleis ‘Revolution’ van The Beatles, als voorbode op de show van Depeche Mode. Dat reepje muziek was al genoeg om iedereen in de zaal onder hoogspanning te zetten. Onder knetterend luid gegil maakte Dave Gahan zijn opkomst met een diepe buiging, heel koket, om vervolgens ‘Going Back’ in te zetten uit de nieuwe plaat Spirit. Het is niet het beste nummer dat ooit aan de Britse geesten is ontsproten, en dat liet het publiek ook enigszins merken. Braaf spitste iedereen de oren, maar veel animo was er nog niet te bespeuren. Of toch niet voor het podium, want erop stond natuurlijk wel de frontman/machine al van bij het begin op volle toeren te draaien.

In onze klamme handen hielden we wat onbeholpen een rood blinkend vlagje met daarop enkele aanwijzingen. Enfin, onbeholpen, op dat vlagje stond wat we precies moesten doen om de nieuwe revolutie te ontketenen: “Shake your flag after the second song, shake your flag after ‘Where's the Revolution’, shake your flag after ‘Never Let Me Down Again’.” Ach, een spoiler hier en daar is toch zo erg nog niet? Kwestie van de revolutie een béétje georganiseerd te laten verlopen.

Ondertussen zagen we de band uitvergroot op het scherm en in het zwart-wit ‘It's No Good’ inzetten. Vooralsnog stond er geen prediker van de Grote Omverwerping op het podium, maar wel van degelijk muzikaal geweld. Nadat het publiek had getoond dat ze Dave, de in het zwart gehulde diva, overal en altijd trouw zullen blijven door de rode vlaggetjes op het gewenste tijdstip te laten flapperen, weerklonk ‘Barrel of a Gun’, en liet de band horen dat ze toch niet helemaal in topvorm verkeren. Ondanks de puike moves, die Gahan leek gestolen te hebben uit ‘Thriller’ van Michael Jackson. Het nummer eindigde, net als een half jaar geleden, opnieuw met een flard ‘The Message’ van Grandmaster Flash. Maar zo een streek is zelfs na een halfjaar te makkelijk voor een band van het kaliber als Depeche Mode.  

Beeld Photo News

Ultra

Bij 'A Pain That I'm Used To' brak de hel los met een geweldige explosie van energie. We geloofden voor de eerste keer die avond de gevoelens van de zanger, wanneer hij met een stevige frons het publiek in tuurde en smeekte om de foltering, terwijl de beat als een dreigende klok tikte, en er af en toe een heksenschreeuw door de gigantische ruimte galmde.

“You just need to achieve something that rings true”, legden de bandleden de voor de pijn verantwoordelijke sirenes op, en als bij donderslag klonk de rest van de set net iets oprechter. Ook geen slechte keuze was ‘Useless’, één van de nummers uit Ultra, de ninetiesplaat die ze uitbrachten nadat Gahan zich schier een ongeluk had gespoten. Een verschrikkelijk donker nummer waarin desalniettemin niets van de eighties Depeche Mode overblijft, en de synths dienen om de schreiende gitaar en de vrij typisch afwachtende ninetiesdrum wat extra noir bij te zetten. Het hulde de zaal in een duisternis. 

Beeld Photo News

Een van de hoogtepunten van de avond was ongetwijfeld ‘Precious’, dat muzikaal geen bijzondere wendingen kent zoals een pak andere Depeche Mode-nummers, die wel wat mogen schuren in de oren. 'Precious' is een gevoelige song die enorm pleaset in eenvoud, en met een gitaar die live harten breekt. Wie wel schuurde, was Dave - tegen zijn metgezel Martin Gore, terwijl hij zijn tong zo ver mogelijk uit zijn mond stak. Misschien was dit toch niet het juiste nummer om duidelijk te maken dat de zanger en de zijnen op zijn minst mentaal de eeuwige jeugd zijn beschoren. ‘World in My Eyes’ klopte dan weer helemaal vanbinnen en vanbuiten, de geilheid ten top gedreven met een paaldans en het in de kruis grijpen van de zanger erop en eraan.

Ironie en emotie

Tijd voor een klein gesprekje met het publiek, dacht Dave hoffelijk na de sensuele dans. “Hoe gaat het ermee?” Het publiek schreeuwde de longen eruit, waarop de zanger antwoordde met “that's good; I'm happy”. En terwijl Dave tijdens ‘Cover Me’ op het scherm hoog in de lucht hing als astronaut, knielde hij op de catwalk om de fans de hand te schudden. Het was een geweldig spannend muzikaal moment dat onverwacht hemels en orkestraal openbrak na een verdienstelijk lange opbouw.  

Beeld Photo News

Wat volgde, was het emotionele piekmoment van de show, waarbij Martin Gore twee nummers lang vooraan kwam staan, terwijl Gahan even verdween in de duisternis. Met een stem als een klok bewoog Gore iedereen tot stilzitten, tijdens ‘Insight’ en ‘Home’ - met een stem als in een musical; zeer theatraal, en technisch eigenlijk beter dan de zanger.

Kiezen is verliezen

Na het vlagjesmoment bij ‘Where's the Revolution’ werd de honger naar de grote hits eindelijk gestild. ‘Everything Counts’ paste uitstekend bij het nieuwe antikapitalistisch materiaal, en ‘Enjoy the Silence’ werd een obligaat uit-de-bol-gaan van het hele stadion waaraan - alweer - een fantastische staart werd gebreid, en het verschil tussen publieksgejoel en synthesizers bijna niet meer te onderscheiden was.    

Beeld Photo News

Zo mogelijk nog enthousiaster werd er gereageerd op ‘Never Let Me Down’, en dat was gegund, want een overschot aan good old eighties Depeche Mode was er gisteren zeker niet. Na nog een moment met Gore als frontman en een pianobegeleiding die een beetje deed denken aan onze jaren achter de pupiter in de muziekschool, gingen ze eruit met een prachtige en onverhoopte gitaarsolo bij ‘Personal Jesus’.

Depeche Mode is sterk in doen waarvoor ze in de wieg zijn gelegd, en er zal altijd wel iemand zijn die mort dat zijn of haar favoriete nummers niet werden gespeeld. Maar uit veertien platen materiaal kiezen, is altijd verliezen.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234