Zondag 15/12/2019

Filmrecensie

'Denial': De vlammen doven te snel uit

Rachel Weisz (links) als Deborah Lipstadt in 'Denial' Beeld RV Laurie Sparham

De rechtszaak tussen Holocaust-ontkenner David Irving en de Joodse historica Deborah Lipstadt deed eind jaren 90 heel wat stof opwaaien. Maar de kans dat de degelijke, maar voorspelbare verfilming Denial hetzelfde doet, is eerder klein.

“Irving v. Penguin Books Ltd.” heet de zaak: Holocaust-ontkenner en zelfverklaarde Hitler-biograaf David Irving (Timothy Spall) spande in 1996 een proces aan tegen de Joods-Amerikaanse historica Deborah Lipstadt (Rachel Weisz) en haar uitgever Penguin Books. De zaak, breed uitgesmeerd in de media, werd geïnterpreteerd als een 'proces tegen de geschiedenis': het was de taak van de beklaagden om zwart op wit te bewijzen dat Joden systematisch werden uitgeroeid in kampen als Auschwitz, en dat Irving in zijn werk bewijsmateriaal bewust verdraaide om het tegendeel te doen uitschijnen.

Irving is een fascinerend én herkenbaar personage: een flamboyante, mediagenieke brulboei die door de academische elite niet serieus wordt genomen en dus een kruistocht tegen feiten en de waarheid begint. Anno 2017 is dat brandend actueel, maar met Denial wil regisseur Mick Jackson zijn handen niet branden aan politieke materie. Hij is eerder geïnteresseerd in Deborah Lipstadt zelf: een weinig interessant, eentonig personage. Tijdens het proces mag ze van haar advocaten Richard Rampton (Tom Wilkinson) en Anthony Julius (Andrew Scott) haar mond niet opentrekken, maar Jackson wil ons toch haar innerlijke dilemma's tonen.

Die dilemma's – moeten de slachtoffers het woord niet krijgen? ben ik niet te zwak als ik me niet verdedig in de pers? – zijn echter oppervlakkig en weinig interessant, en Weisz' vertolking kan niet verbergen dat Lipstadt een grijs personage is. De inspiratieloze beeldvoering van Jackson, wiens film eruitziet alsof hij in de jaren 90 werd gedraaid, maakt de boel er niet spannender op.

Veel interessanter zijn de knetterende juridische dialogen die in achterkamertjes van de rechtbank plaatsvinden. Zowel Wilkinson als Scott voelen zich goed in hun rol als stoïcijnse, stiff upper lip-juristen, en het verbale heen-en-weer van de rechtbank knettert heerlijk. Denial laat zich omschrijven als een rechtbankdrama, maar pas wanneer je 'drama' schrapt, komt de plot tot leven. Op de meest spitante momenten voel je in de rechtbank van Denial zelfs hetzelfde vuur branden dat Oliver Stone wist aan te wakkeren in JFK.

Het is jammer dat die vlammen vaak even snel weer uitdoven als ze oplaaien. Ergens in Denial zit een spetterende film over de strijd tussen feiten en complottheorieën, maar door zijn saaie benadering heeft Jackson die film niet kunnen maken. Een gemiste kans.

Nu in de zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234