Zaterdag 21/05/2022

InterviewLieven Coppieters

Debuut op label van Eagles en Tom Waits, maar Vlaming maakt nooit tweede plaat: ‘Ik vond mezelf niet goed genoeg’

Lieven Coppieters. Beeld Thomas Sweertvaegher
Lieven Coppieters.Beeld Thomas Sweertvaegher

Zijn debuutalbum verscheen in het Nederlands op het Amerikaanse label van onder meer Eagles en Tom Waits. Jackson Browne had interesse in het opnemen van zijn songs. Toch bleef het bij die ene plaat. Lieven Coppieters (69) kijkt terug op een van de vreemdste carrières uit onze popgeschiedenis.

Tom De Smet

Vijfhonderd exemplaren zijn er recent geperst van de heruitgave van Jus d’Orange, de elpee van Lieven Coppieters die oorspronkelijk in 1976 uitkwam. Ze zijn al bijna allemaal de deur uit. Het album heeft 45 jaar na zijn verschijning dan ook een iconische status, mede door zijn apart ontstaansverhaal.

Coppieters’ ouders – Volksunie-politicus Maurits en huisvrouw Maria – zagen in hun zoon een muzikaal talent. En daar moest veel voor wijken. “Ik was een jaar of twaalf toen mijn voetbalploegje de finale van een toernooi speelde”, herinnert de intussen 69-jarige Coppieters zich. “Maar mijn ouders hadden voor die dag al een privépianoles geregeld, net op het moment van de finale. Hoezeer ik ook pleitte, die les moest en zou doorgaan. Ik heb de lerares uiteindelijk toch kunnen overtuigen om ietsje vroeger te stoppen, ben op mijn fiets naar de match gesprint, heb nog vijf minuten kunnen meedoen en scoorde het beslissende doelpunt. Ik voetbalde liever dan dat ik muziek speelde.”

Toch nam Lieven, zoals hij zich als artiest laat noemen, in zijn studententijd de gitaar weer op. In cafeetjes bracht hij een diverse set: nummers van onder meer James Taylor, Bob Dylan en Elton John.

Tekstschrijver Jan de Vuyst probeerde hem te overtuigen om eigen nummers te maken. Lieven plooide uiteindelijk en zette enkele van De Vuysts teksten op muziek. Er werd een demo van gemaakt, die via een Nederlandse platenbaas bij het prestigieuze Amerikaanse Asylum belandt. Dat label scoorde op dat moment met onder meer Eagles, Joni Mitchell en John Fogerty. Stuk voor stuk grote Noord-Amerikaanse namen, maar toch kreeg de zelfs in eigen land compleet onbekende Lieven een platencontract. “Blijkbaar had iemand daar gezegd: ik weet niet of het gaat verkopen, maar dit is een plaat die gemaakt moet worden.”

Lieven was niet alleen de enige Europeaan op het label, maar ook de enige die zijn muziek niet in het Engels bracht. Met een budget van 800.000 frank – het dubbele van wat een Vlaamse artiest toen doorgaans kreeg – ging hij aan de slag. Met gitarist Eef Albers en drummer Bruno Castellucci verzamelde hij de crème de la crème van de sessiemuzikanten rond zich. Voor de arrangementen wilde hij samenwerken met de jonge Brusselaar Marc Moulin, die later hoge belpoptoppen zou scheren met Telex.

Legerdienst

Probleem: net op dat moment werd Lieven opgeroepen voor zijn legerdienst. “Een vriendin die psychologie studeerde, stelde voor om schizofrenie voor te wenden, want dat lag het dichtst bij mijn persoonlijkheid, dacht ze. Dat bleek inderdaad het geval: het leger vond me zo schizofreen dat het me enkele weken in het militair hospitaal heeft vastgehouden. (lacht)

Toen Lieven uit het hospitaal ontslagen werd, bleek Moulin de arrangementen klaar te hebben. In totaal namen ze negen nummers op voor Jus d’Orange. Een nummer als ‘Neerhof’ leunt nog dicht aan bij de toen populaire kleinkunst, maar ‘Spitsuur’ brengt de funk in de Nederlandstalige pop en het afsluitende, zeven minuten durende ‘Akkerwinde’ bevat een van de spectaculairste gitaarsolo’s uit de belpop.

De meeste critici waren laaiend enthousiast, de radio speelde de plaat plat, maar de grote verkoop volgde niet. “Het album werd vanuit Nederland gedistribueerd, waardoor het hier in Vlaanderen moeilijk te verkrijgen was”, zegt Lieven.

Toots Thielemans was fan: hij wilde Lieven in de VS aan enkele belangrijke mensen uit de muziekindustrie voorstellen. “Maar ik had het geld niet voor de tickets en geloofde er ook niet echt in.” Labelgenoot Jackson Browne toonde interesse om met Lievens muziek aan de slag gaan, maar dat werd uiteindelijk niets. En intussen kreeg de jonge muzikant met financiële problemen te kampen. “Als ik optrad, betaalde ik mijn muzikanten en technici van mijn gage, handje contantje. Voor mezelf bleef er niet veel over. Maar als daarna de fiscus langskwam, belastte ze me wel op de volledige gage. Niet echt slim van mij.”

Lieven Coppieters, thuis in Oostende met zijn elpee uit 1976. Beeld Thomas Sweertvaegher
Lieven Coppieters, thuis in Oostende met zijn elpee uit 1976.Beeld Thomas Sweertvaegher

De deurwaarder passeerde enkele keren. Uiteindelijk besloot Lieven zijn gitaar aan de wilgen te hangen, ook omdat hij zichzelf als artiest niet hoog inschatte. “Toen ik mezelf op televisie zag optreden, kromp ik ineen. Ik vond mezelf niet goed genoeg. En de muziek die ik wou brengen, konden heel wat Angelsaksische artiesten gewoon een pak beter spelen. Ik heb me nooit een echte muzikant gevoeld. Misschien was ik toch eerder een voetballer. (lacht)

Hij hopte van job naar job, tot hij zijn roeping vond in grafisch werk. Heel af en toe maakte hij nog een uitstapje naar de muziek. Zo maakte hij samen met De Vuyst de musical Jungleboek voor het NTGent en schreef hij enkele songs (“haar minst succesvolle”) voor de jonge Isabelle A. Maar daarna raakte hij geen gitaar meer aan.

Tot de microbe hem recent toch weer een beetje te pakken kreeg. Toen hij vorig jaar na een concert aan de praat raakte met oud-collega Johan Verminnen, resulteerde dat in een samenwerking. Het begin van een comeback? “Ach nee, één plaat is genoeg. (lacht)

Jus d’Orange van Lieven is heruitgebracht op vinyl door BLP Records.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234