Zondag 21/07/2019

Concertverslag

Deafheaven in Trix: manisch dansen in het duister

Beeld Illias Teirlinck

De metal die Deafheaven brengt staat los van alle conventies. De Californische band combineert emo met postrock en shoegaze, en wervelende soundscapes met aanstekelijke grooves. Hun optreden in een aardig volgelopen Trix greep je bij het nekvel en ging alsmaar in crescendo.

"Zie de maan schijnt door de bomen, makker start uw wild geraas". Als de sint satanisch was, dan hield hij van Deafheaven. De Amerikaanse black metalgroep vond acht jaar geleden het levenslicht in San Francisco. Het vijftal wordt sinds hun vorige plaat New Bermuda geclaimd door de hipsters, maar dat heeft hen niet van het (r)echte pad geleid. Deafheaven startte in Borgerhout als een wervelwind, met twee songs uit hun uitstekende nieuwe worp Ordinary Corrupt Human Love.

Beeld Illias Teirlinck

George Clarke is niet alleen frontman en (mede)stichter, hij trekt alle ogen naar zich toe. Met manische dansjes (denk aan Brett Anderson van Suede), gitzwarte kleren, ogen als een gollem en vooral een omfloerste grunt. In 'Honeycomb' zwierf die stem ijl boven de wevende gitaartapijten uit, terwijl de basdrum van Daniel Tracy recht op je middenrif mikte. 'Canary Yellow' zocht de melodie meer op, streelde je trommelvliezen in plaats van er op te slaan. Tot een horzelende gitaar je plots mee de duisternis in sleurde.

Vaststelling: de songs uit het nieuwe Ordinary Corrupt Human Love zijn niet rechttoe rechtaan. Het is zoeken voor het publiek, soms ook voor de band. Clarke sneed met zijn eigen hand symbolisch zijn keel over, en zette despotisch het oudje 'Sunbather' in. Een nummer dat heel wat rechtlijniger klonk. Dat meer uit de pols werd gespeeld, met een moordende groove ook. Gitaristen Shiv Mehra en Kerry McCoy wisselden de solo's af, terwijl het publiek als een metronoom meebewoog op golven van gruis.

Beeld Illias Teirlinck

'Sunbather' bleek een catharsis: band en publiek werden één. Het stuwde dit concert voorwaarts. Sjamaan Clarke danste zich met zwiepende lange haren in het zweet, terwijl 'Brought to the Water' krachtig over je heen spoelde. Als het fijn surfen is op de golven van de Stille Oceaan, dan zag deze zee er vooral ruw en gitzwart uit. Clarke hield er even het zwijgen toe, en de band verwerkte fraai een stukje shoegaze in hun lied. Slowdive was niet veraf.

Deafheaven speelde bevrijd: de bandleden durfden alsmaar vaker weg te stappen van hun vaste stek op het podium. Clarke ging grijnzend aanleunen tegen gitarist Mehra, terwijl hij krijste met een stem waar Dani Filth jaloers op zou zijn.

De songs van Deafheaven zijn episch. In negentig minuten tijd speelde het vijftal amper acht nummers. Het laatste half uur was gewijd aan de bisronde. Eentje waarin alles juist zat. Deafheaven ging nog intenser spelen, zocht en vond de climax. 'You Without End' was onaards mooi. Het begon sferisch op de piano, met een begeleidende vertelstem op tape. Om dan op te bouwen met roffelende drums en ijle grunts, en aan het slot plotsklaps in te storten als een brandend kaartenhuisje. Met 'Glint' volgde een gloednieuwe song, die op deze tour voor het eerst gebracht werd. En in slotakkoord 'Dream House' gingen alle remmen los. Deafheaven speelde hakkend, brekend, smachtend, verlossend. Een finaal parcours waar niets op aan te merken viel. Clarke danste een laatste keer manisch in het duister. Om op de knieën te vallen en met een kushandje afscheid te nemen van het publiek. Dit Deafheaven bracht een herfstige dinsdag naar Trix om niet snel te vergeten.

Beeld Illias Teirlinck
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden