Vrijdag 23/08/2019

Review

Deafheaven in de AB: van vloedgolf naar vagevuur

Beeld Alex Vanhee

Is Deafheaven écht heavy herrie voor hipsters, zoals wordt beweerd? Kennelijk wel. Maar in de AB toonde de Amerikaanse groep zich gelukkig nog zoveel méér. Een klasseband die gif spuwt, maar ook de passie preekt, bijvoorbeeld.

Metalshirts waren in de minderheid, ter hoogte van de AB. En ook het bier vloeide niet rijkelijk, zoals het genre clichématig dicteert. Brengt Deafheaven überhaupt metal voor de moshpit? Ook al niet. Net zo min zijn hun snoeiharde gitaren geknipt voor occultisten die op een doordeweekse avond pentagrammen in hun cavia zouden durven branden. Of voor duivelaanbidders die een heel jaar sparen om in Scandinavië kerken ritueel in de as te leggen.

Nee, deze vijf jongens uit San Francisco pleegden heidens hoogverraad in Brussel, door weliswaar leentjebuur te spelen bij Noorse black metal, maar verder de Zwarte Kerk in het midden te houden.

Beeld Alex Vanhee

Theatrale finale

Liever vermeide Deafheaven zich in donkere post-rock en (durven we het wel hardop zeggen?) zelfs een streepje emo. Voor die laatste referentie bleek frontman George Clarke voornamelijk verantwoordelijk. Zelfs wanneer hij zijn inktzwarte bles opzichtig naar achteren zwaaide, gebeurde dat op tamelijk melodramatische wijze. En wanneer hij zijn nek niet van zijn romp trachtte te headbangen, gesticuleerde Clarke minstens even theatraal, alsof hij elke riff eigenhandig wilde dirigeren naar een grande finale.

Oorverdovende grandeur

Uit de black metal plukte Clarke daarbij de ijselijkste krijszang - Wat! Een! Strot! - terwijl Daniel Tracy je vergastte op de meest furieuze dubbele basdrum. Daar hielden de black metalverwijzingen wel zowat op. Een span verhitte gitaren deed bijvoorbeeld net zo vaak denken aan de oorverdovende grandeur van Godspeed You! Black Emperor en de torenhoog opgetrokken geluidsmuren van Mogwai. Tijdens de iets dromeriger passages van 'Gifts For The Earth' dreven je gedachten dan weer even af naar Smashing Pumpkins uit het Mellon Collie-tijdperk. Nu eens spoelde de muziek als een vloedgolf over je heen, dan weer verkeerde de groep in een soort vagevuur tussen weemoed en gezaaide paniek.

Beeld Alex Vanhee

Opmerkelijk: New Bermuda werd integraal én in dezelfde volgorde van de plaat gespeeld. Die nieuwe langspeler weegt zwaarder, klinkt logger en is donkerder dan de voorganger Sunbather, wat duidelijk zijn sporen naliet in de zaal. Nog minder beweging dan in de statische groep muzikanten die Clarke bijstond, zat er in het publiek: iedereen leek eerder tegen een denkbeeldige muur gedrukt te worden. Woorden als sacraal, intens en episch waren dan ook doorlopend van toepassing op de groep.

Beeld Alex Vanhee

Zinderend, néé, ziedend

In de bisronde werd wel uit eerder werk geput: tijdens een zinderend, néé ziedend 'Sunbather' tolde de zanger om zijn as, terwijl de drummer zich vergaloppeerde aan de vellen en een cimbaal tegen de grond liet knallen. Daarbij sneed die metalen schijf los door het gitaarsnoer van de bassist. Eén verloren moment van zichtbare consternatie en ergernis in een set waarbij de groep zich stoïcijns van zijn taak kweet. De grote emoties moest je duidelijk uit de muziek distilleren, niét uit het postuur van de bandleden.

'Sunbather' werd overigen opgevat als een zinderende ode aan het Deense voorprogramma Myrkur, dat helaas verstek moest laten gaan. Voor dat laatste excuseerde Clarke zich trouwens even onterecht als omstandig. Wàt een bescheiden kerel trouwens. Na de magistrale ouverture 'Brought To The Water' - Klokken! Logge riffs! Symfonisch theater! - bedankte hij het publiek overdreven nederig, om speciaal naar de AB af te zakken op een dinsdagavond, vlak voor een nieuwe werkdag.

"There is no glamour," krijste hij dan ook als was het een beginselverklaring in het daaropvolgende hoogtepunt 'Luna'. Glamour niet, nee. Enige glorie lijkt dan weer wel weggelegd voor Deafheaven.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden