Maandag 20/05/2019

Weyes Blood

De wijsheden van Weyes Blood: ‘Soms denk ik: als ik me nu fysiek aanbied, krijg ik groen licht’

Het nieuwe Titanic Rising van singer-songwriter Natalie Mering alias Weyes Blood is een weelderig folkopus, een plaat in breedbeeld én glorieus surround sound. ‘Titanic,’ hoor ik u al denken, ‘heeft ze het dan over het schip, de film of de symboliek van de ramp?’ Het bondige antwoord: ja!

Een vreemde openingsvraag, maar ik stel ze toch: heb je al gehoord van de duizenden scholieren die in België elke donderdag spijbelen voor het klimaat?

Natalie Mering (verbaasd): “Nee. Wow, daar moet ik mij dringend over informeren, want dat klinkt stoer! (Niet veel later zegt ze in een interview met Pitchfork: ‘Ik ben zo opgetogen dat de kinderen in België op straat komen. Ik ga er bijna van huilen’, red.)

Ik vraag het omdat op één van de protestbordjes tijdens de laatste mars te lezen stond: ‘Vandaag zou de Titanic niet zinken.’ Dat deed me aan jouw nieuwe plaat denken.

“Dat is ook ongeveer wat ik met die titel voor ogen had, goed gevonden van die scholier (lacht). De Titanic staat symbool voor de hoogmoed van de mens en onze nietigheid ten aanzien van de natuur. Maar in 2019 zinkt onze maatschappij niet omdat ze tegen een ijsberg is gebotst, maar omdat die ijsbergen niet meer bestáán.” 

Op de hoes zien we jou in een kamer drijven die onder water staat.

“Een mooi symbool, vond ik. En een coole fotoshoot, want we hebben effectief een volledige slaapkamer in een zwembad gedumpt (lacht). We moesten wel heel snel zijn, want na een paar uur had het water alles onherkenbaar gemaakt.”

In de muziek hoor ik niet echt een verderzetting van die klimaatthematiek, een nummer als ‘Wild Time’ niet te na gesproken.

“’Wild Time’ is het meest actuele. Verder zing ik inderdaad niet letterlijk over de klimaatopwarming. Titanic Rising gaat over méér: over de snelheid van sociale media en de toename van depressies, over de grote veranderingen die de wereld doormaakt en de persoonlijke impact van al die omwentelingen. Want wij dragen de gevolgen, hè. Zo zie ik in de tuin van mijn ouders in Pennsylvania de bomen massaal afsterven. Die hebben in de winter temperaturen onder nul nodig, maar het vriest gewoon niet meer...”

Jouw ouders zijn erg rechtschapen christenen. Toen ik jou drie jaar geleden sprak, viel het je zwaar dat je met hen niet over thema’s als klimaatverandering kon praten.

“Goed nieuws: ze hebben eindelijk het licht gezien (lachje). Ze kunnen het ook niet meer ontkennen, door hun bomen bijvoorbeeld. Pas op, ze zullen er nog altijd hun eigen draai aan geven, dat de aarde zich voorbereidt op de terugkeer van Jezus bijvoorbeeld (haalt haar schouders op).”

Ben jij zelf religieus?

“Ik niet, nee. Ik hou wél van de introspectie die met religie gepaard gaat, maar verder laat ik me liever leiden door mythes en niet-westerse filosofieën: ik ben meer heiden dan christen. (Lichtjes geërgerd) Ik weet niet waarom iedereen het zo vaak met mij wil hebben over the christianity thing.”

Misschien omdat je muziek iets dromerigs heeft, iets verhevens. Je stem is ook nooit naakt: de instrumenten zorgen altijd voor harmonieën.

“Ik hou gewoon zó veel van harmonieën dat ik niet anders kan dan van álles een harmonie te maken (lacht). Toen ik opgroeide, zong ik in koren: die invloed heb ik nooit van me kunnen afschudden. Dus ja, misschien klinkt mijn muziek sacraal. Soms komen mensen zelfs zeggen dat ze mijn liedjes ‘heilig’ vinden klinken: toch mooi (lachje).”

Een ander thema op de plaat is romantiek, en hoe je daarmee verveeld zit. Uit ‘Movies’ blijkt dat films jouw verwachtingen nogal verstoord hebben.

“Ik ben enorm emotioneel, dus films hadden lange tijd een enorme impact op mij. Ik geloofde zelfs, net als veel kinderen, dat ze écht waren. De Britse komiek Charlie Brooker, één van de bedenkers van Black Mirror, maakte de serie How TV Ruined Your Life. Eén aflevering daarvan gaat over hoe televisie de romantiek vernield heeft. Dat klópt! Ik heb het bij mezelf vaak genoeg gemerkt. Bij relaties werd ik verward over mijn gevoelens, ik kon me niet binden. (Verlegen) Maar dat is persoonlijk, en het falen van mijn relaties heeft natuurlijk niet alléén met films te maken.”

Toch: welke film was de grootste schuldige?

Titanic natuurlijk! Die heeft mijn romantische blik voor altijd bepaald. Hij is ook op maat van 13-jarige bakvissen gemaakt, wat wil je?”

In ‘Andromeda’ zing je: ‘If you think you can save me / I dare you to try.’

“Dat is een verwijzing naar de Griekse mythe: Andromeda wordt aan een rots geketend en Perseus moet haar komen redden. Maar het gaat ook over vrouw zijn in de muziekindustrie.”

Hoezo?

“Tja, als vrouw moet je toch altijd op je tenen lopen. Als een producer met mij wil werken, neemt hij me misschien mee uit eten. Maar als hij weet dat ik single ben, wil hij misschien óók met me naar bed. Hoe dan ook mag hij volop flirten, onder het mom van een professionele samenwerking. Dat kan enorm verwarrend zijn. En soms voel ik aan: als ik mezelf nu fysiek aanbied, dan krijg ik groen licht.

”Er hangen nog zoveel vooroordelen in de lucht. Als mannen intens of dominant zijn, dan zijn ze assertief. Als ík me zo gedraag, word ik een crazy bitch genoemd. Of dan vraagt men: ‘Wat is er, heb je je regels misschien?’ En ik heb het ook al meegemaakt dat ik niet met iemand van mijn band op de tournee naar bed wilde, waarop die persoon over me ging roddelen. (Schudt het hoofd) De muziek blijft een jongensclubje, hoor. Male bonding is iets heel krachtigs.”

Jouw groepsnaam spreek je uit als ‘Wise Blood’, wat ook een geweldige film is van John Huston, uit 1979. Ken je die?

“Oh, I love that movie! Daar komt de naam vandaan. ’t Is te zeggen: de film is gebaseerd op het boek van Flannery O’Connor en dáár ben ik de mosterd gaan halen. Ik was 15 toen ik het las en ik werd omvergeblazen. Het hoofdpersonage start een religie, de Kerk Zonder Christus: so radical! (lacht) Ik herinner me ook een schitterend idee uit het boek: het bloed dat door onze aderen stroomt, is miljoenen jaren oud, en wordt doorgegeven van moeder op kind, en dáárin schuilt onze wijsheid. Prachtig, toch?”

De enige logische slotvraag na een gesprek over de Titanic: had Rose Jack moeten redden of niet?

(stellig) “Nee. Dat stuk wrakhout kon hen niet allebei houden. Samen hadden ze te veel gewogen en dan waren ze allebei verdronken.”

Dat is dan opgelost!

Titanic Rising is uit bij SubPop. Weyes Blood staat op 4 mei in de Botanique in Brussel.

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.