Dinsdag 19/11/2019

review

De wereld ligt aan de voeten van Oathbreaker. Daar hebben ze geen MIA's voor nodig

Archiefbeeld. Oathbreaker. Beeld Stefaan Temmerman

Het blijft hard gaan voor Oathbreaker. Met een Britse tour vers achter de rug en Rusland en Amerika in het vooruitzicht, nam de West-Vlaamse metalband gisteravond een volgepakte AB Club mee op schok door hun muzikale rollercoaster. Ze doken eindeloze dieptes in, en deden je hele lichaam rillen.

Oathbreaker heeft de Vlaamse klei lang achter zich gelaten. Het Vlaams vijftal trok de voorbije maanden al de Atlantische Oceaan en het Kanaal over en toert constant, waar het maar kan. Fraai, als je beseft hoe extreem hun muziek wel is. Hier wordt shoegaze op een unieke manier gecombineerd met black metal. Zangeres Caro Tanghe lokt je het ene moment lyrisch als een sirène, om dan even woest als furieus te beginnen krijsen. Dat is steevast het signaal voor de groep om de poorten van de hel te openen.

Ook in de uitverkochte AB Club werd je zo in hun duistere wereld gelokt en meegezogen. Caro Tanghe liet zich zacht omstuwen door weemoedige gitaren, tot plots een muzikale storm je met ware orkaankracht aanviel. Die hard/zacht-dynamiek maakte ook de punk, hardcore en grunge al groot. Maar Oathbreaker voegt er zelf nog een ongeziene lap smerigheid aan toe. 'Being Able To Feel Nothing' klonk ronduit werelds. Het opende sterk met een gebiedend ritmisch drumpatroon en wervende melodische gitaren, als engeltjes die je de onderwereld influisterden. De song eindigde als een mokerslag, met Caro Tanghe geknield voor de basdrum en de rug naar het publiek, haar lange haren zwiepend als een woeste zee.

Dat ook tijdens de lange epische tweespalt 'Where I Live' en 'Where I Leave' alles juist bleef vallen in die maalstroom aan drums, zang en gitaren: het toont aan wat een hechte groep dit wel is. Gitarist Lennart Bossu laat enkel zijn handen spreken, terwijl zijn kompaan Gilles Demolder zijn hele lijf in de strijd gooit. De motor van Oathbreaker ronkt (door het vele toeren) op kruissnelheid.

Met 'Stay Here' kwam er even een kort akoestisch intermezzo, waarna 'No Rest for the Weary' deed wat het beloofde. Het vormde een ware sonische aanval, een vuist in je gezicht. Tijdens de mooie sferische slotsong 'Needles In Your Skin' rolden rillingen opnieuw over je rug. De gitaren klonken als horzels en Caro Tanghe eindigde een tweede keer geknield, tot een laatste drumroffel van nieuwe drummer Wim Coppers (Rise And Fall) plots alles met een ruk naar zwart trok. Publiek en groep waren na zo'n uur intensiteit murw geslagen, maar de massa eiste en kreeg alsnog een bis. In het oudje 'Glimpse of the Unseen' haalde het vijftal de Sabbathiaanse sloophamer nog één keer boven.

Oathbreaker is met haar laatste plaat 'Rheia' enorm geëvolueerd, en daar kon je gisteren op het podium van de AB niet naast kijken. De (underground)wereld ligt aan hun voeten. Daar hebben ze geen MIA's voor nodig. Straffe kost.

Oathbreaker speelt op 22 februari in Het Stuk in Leuven, op 24 februari in De Kreun in Kortrijk en 25 februari in Het Bos in Antwerpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234