Maandag 03/08/2020

Concertverslag

De wellust van Warhaus: warmbloedig gewoel in Werchter

Warhaus.Beeld Stefaan Temmerman

Baslijntjes die fluisterden “ik slaap bij u vanavond”, smeulende zanglijnen die de ontucht van een boudoir uitwasemden en een act die de wellust van rode neonlichten uitstraalde: Warhaus ademde zweterige, zinderende seks. Zelfs wanneer de elektriciteit uitviel.

“Het volgende nummer heeft de plaat niet gehaald”, kondigde Maarten Devoldere ‘Here I Stand’ weinig wervend aan. Om zichzelf daarna gladjes te corrigeren: “Omdat het gewoon té goed was.” Ver benevens de waarheid zat de frontman van Warhaus niet. Het nummer fleemde met eenzelfde donkere dreiging die ‘Theme from Turnpike’ van dEUS zo’n wereldsong maakte, en friemelde met een krols ronddansend basloopje en een nachtdronken fanfare-trompet.

Dat die outtake niet uit de toon viel na het geweldige ‘Machinery’ - naar onze onbescheiden mening dé beste song op het debuut We Fucked a Flame Into Being - zei veel over het luxeprobleem waarmee Devoldere gekampt moet hebben tijdens de opnames.

Tijdens het concert zelf leek hij dan weer voornamelijk te kampen met zijn eigen demonen. Alsof het onzichtbare vijanden betrof, zette hij het voortdurend op een rondje schaduwboksen. Niet zoveel anders dan bij Balthazar dus. Met dien verstande: in die laatste groep neemt Devoldere de rol van geplaagde bohémien op zich, maar op Rock Werchter leek hij zich eerder thuis te voelen in de huid van een gentleman-crooner. Zijn sombere voordracht aarzelde tussen een lijzige Leonard Cohen en een aangeschoten Serge Gainsbourg. 

Beeld Stefaan Temmerman

Met Jasper Maekelbergh als tweede luitenant aan de gitaar, stond het geluid van Warhaus als - welja - een huis. Maar ook solo viel Devoldere niet door de mand. ‘Memory’ bracht hij in uppie - nu ja, ook niet écht want het refrein werd al gauw overgenomen door een afgeladen Barn. 

Nog zo’n toppertje: ‘How I try to be against the rich’. In die song haalde de frontman zichzelf en zijn hypocrisie over de hekel. “Snap a finger for an unemployment cheque/ but it takes a single malt to get us up and do our trick.” Zelf hoorden we het niet, maar iemand beweerde achteraf bij hoog en laag dat Devoldere ook zong: “I wanna sing about your breasts and everything that they suggest, I want Herman Schuermans to pay me for it.” Zélfs als het niet waar zou zijn: geestige lijn.

In enkele songs nam chanteuse/allumeuse Sylvie Kreusch de tweede stem voor haar rekening. Flirtend met de erfenis van Birkin en Bardot zuchtte, hijgde en kronkelde ze op de achtergrond tijdens ‘I’m Not Him’, terwijl Devoldere vaak rusteloos over het podium doolde. Jammer genoeg kende de song een wat wankel einde, toen de elektriciteit uitviel. Niet dat het sterven van de stroom de set kon kortsluiten. Na wat technisch gehannes tekende de groep met ‘Mad World’ voor een voortreffelijk besluit: Devoldere dansde en jongleerde met zijn microfoonstandaard, zeeg dramatisch neer op de knieën en dirigeerde het publiek tijdens een la-la-koortje.

Benieuwd of zijn kameraadje J.Bernardt het er straks net zo denderend vanaf brengt. Maar hoe dan ook: Devoldere, wij slapen bij u vanavond.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234