Dinsdag 26/10/2021

De weide van Werchter blijkt een maatje te groot voor vitale Prince **

Archieffoto. Beeld UNKNOWN
Archieffoto.Beeld UNKNOWN

Soms hangt het gewoon van de omstandigheden af. Prince zaterdagavond voor het eerst sinds 2002 terug in België toonde zich in Werchter niet alleen een virtuoos muzikant maar ook een begenadigd performer. Bovendien had hij een setlist bij om duimen en vingers bij af te likken. Troeven genoeg om er een onvergetelijk optreden van te maken. Maar vreemd genoeg werd het dat níét.

Prince en het publiek stelden vast dat de weide van Werchter net een maatje te groot was. Bovendien kon de bisronde allerminst overtuigen.

Voor u verontwaardigde lezersbrieven begint te schrijven, eerst even dit: ook voor mij staat het zo vast als een wiskundig axioma dat Prince tot de meest getalenteerde muzikanten in de popmuziek behoort. Artiesten die de kunst verstaan om vijf klassieke cd's na elkaar uit te brengen, wat Prince zonder verpinken deed in de jaren tachtig, zijn zo zeldzaam dat je ze alle middelmatige platen vergeeft waar ze later tot terugzakken. In het geval van de kleine superster uit Minneapolis bleven de liveshows zelfs tijdens zijn creatieve dieptepunt opwindende gebeurtenissen, waarover uitsluitend met superlatieven gesproken werd.

De nieuwe cd, afgelopen weekend in Vlaanderen gratis weggegeven bij Het Nieuwsblad, is opnieuw geen meesterwerk, maar op het podium, waar hij terugplooide op een reeks onverwoestbare classics, maakte Prince een dynamische, zelfs vitale indruk. Al bleek de weide van Werchter zowel letterlijk er waren 'slechts' om en bij veertigduizend kaartjes verkocht als figuurlijk een maatje te groot.

De voorprogramma's die de Amerikaanse ster had meegebracht (nobele onbekenden Mint Condition, buurman Larry Graham, en soulmuzikant Jamie Lidell) waren weinig meer dan afleidingsmanoeuvres om de aandacht weg te nemen van de regenbuien boven Werchter. Maar dan begon het al. Ruim drie kwartier voor het afgesproken tijdstip flink wat fans die een duur kaartje hadden gekocht stonden nog op straat begon Prince aan zijn set. Geen uitleg. Geen waarschuwing. Niets. Vanuit de verte klonken 'Let's Go Crazy', '1999' en 'Little Red Corvette', en eens op de weide merkte je dat het publiek er gewoon doorheen stond te emmeren. Ook in de zogenaamde golden circle vooraan leek het vaak of het concert niet meer was dan wat aangename achtergrondmuziek in een rumoerig praatcafé.

Prince speelde fabuleus gitaar, hield zijn groep strakker aan de leiband dan je dat met schuimbekkende pitbulls hoort te doen, en gunde het publiek weinig adempauzes. Hij leek bovendien wat leeftijdloos geworden, zag er geen dag ouder uit dan pakweg vijftien jaar geleden. Hij dánste ook nog steeds fantastisch, al waren de momenten dat hij zijn botten op hun elasticiteit testte wel gevoelig schaarser dan voorheen. Je zag dat het goed was, maar het volume stond veel te stil om er echt door verzwolgen te worden.

Wonderlijk moment
Dat Prince vervolgens het podium ruimde voor achtergrondzangeres Shelby Jones was nobel, maar de fans waren in de eerste plaats gekomen om hém aan het werk te zien. En goed, haar cover van Sarah McLachlans 'Angel' was niet onaardig ze had, het moet gezegd, een uitstekende gospelstem , pas toen ze versterking kreeg van de meester zelf bij 'Nothing Compares 2 U' focuste het publiek zich weer op wat er vooraan op de weide gebeurde.

'The rain has gone', jubelde Prince, maar nauwelijks waren zijn woorden koud of de regen viel met bakken uit de lucht. Het maakte van 'Purple Rain' '(met dank aan de lichtman, die er wat paarse spots op zette) een wonderlijk, haast magisch moment. Het ontging je daardoor haast dat hij de tekst lichtjes had gewijzigd en plotseling zowaar aan 'The Good Book' refereerde. Prince, ooit met voorsprong de grootste seksuele pervert uit de popmuziek, schuwt sinds hij zich tot getuige van Jehova heeft bekeerd de ranzigste uithoekjes van zijn repertoire, en past tegenwoordig een flinke dosis zelfcensuur toe.

Met 'Kiss' toonde de zanger in een witte, los zittende pyjama waarop de foeilelijke hoes van de nieuwe cd stond afgedrukt zich daarna een onverbiddelijke funkmeister. Opnieuw: een fenomenaal moment, al hoop ik dat de lallende bierbuik die halverwege 'I want to be your fantasy / Maybe you could be mine' in mijn oor kwam brullen het niet ook écht meende. Met 'Mountains' haalde Prince nog een verrassende classic boven, en als apotheose gebeurde datgene wat in de jaren tachtig ronduit ondenkbaar was geweest: Prince coverde Michael Jackson, en bouwde samen met bassist Larry Graham een bruisend feestje waarbij naast 'Shake Your Body (Down To The Ground)' ook 'Everyday People' en 'I Want To Take You Higher' figureerden, classics van Sly & The Family Stone waarop Graham zélf nog had meegespeeld.

Geen klinkende apotheose
Als de eigenlijke set een stomende vrijpartij was geweest, dan vormde de bisronde niet meer dan wat hulpeloos gedruppel. Prince sloeg aan het jammen met de band, maar verloor de songs uit het oog, en de nummers die hij eruit pikte ('Partyman', 'Ol' Skool Company', Dance 'Discoheat' van Sylvester) waren niet zelden zwakke broertjes in een set die tot op dat moment eigenlijk alleen uit onverwoestbare hits was opgebouwd. Ook de ellenlange pauze tussen de verschillende bisrondes haalde de rek verder uit het optreden. Het gezichtloze 'Musicology' werd verweven met het van de Ohio Players geleende 'Love Rollercoaster', en later zette hij nog 'Peach' in, om de intro na tien seconden alweer af te breken, en, onder de tonen van het instrumentale 'God', finaal van het podium te stappen. Niet écht een klinkende apotheose.

Laat Prince identiek dezelfde set in het Sportpaleis spelen en het dak gaat eraf. Maar nu bleek de weide van Werchter veel te groot om zijn onmiskenbare virtuositeit helemaal tot zijn recht te laten komen. En zoals gezegd: die bisrondes sloegen wer-ke-lijk nergens op.

Ps: na het optreden verspreidde het gerucht zich als een vuurtje dat Prince nog een aftershow zou spelen in Viage aan de Brusselse Anspachlaan. Daar vormde zich bijgevolg al snel een ellenlange file van fans die voor nog eens 80 euro extra het zekere voor het onzekere wilden nemen. De organisatie verliep evenwel zo desastreus dat er veel geduwd, getrokken en geroepen werd en er links en rechts ook wat glas sneuvelde. Het was al ver na drieën voor Prince uiteindelijk zijn opwachting maakte, al hield hij zich tijdens het concert zelf veelal op de achtergrond, en liet hij een handvol covers daargelaten het zingen veelal aan zijn zangeressen over. (Bart Steenhaut)

SETLIST
Lovin'Cup/Venus de Milo/Let's Go Crazy - Delirious - 1999 - Little Red Corvette - Controversy - Take Me With U - Guitar - Hot Summer - Purple Rain - Angel - Nothing Compares 2 U - Kiss - Mountains - Shake Your Body (Down To The Ground)/ Everyday People/I Want To Take You Higher - Forever In My Life - Ol' Skool Company/Dance (Disco Heat)/Partyman - Musicology/Love Rollercoaster - Peach/God instrumental

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234