Donderdag 18/07/2019

DM Zapt

De Waalse Wildernis is voor kijkers ten noorden van de taalgrens exotisch en vertrouwd tegelijk

‘Ennemi public’. Beeld RTBF

Ewoud Ceulemans zet deze week de blik op oneindig. Vandaag schrijft hij over de setting van Ennemi public.

In Vlaanderen zijn er twee soorten mensen: mensen die tijdens hun vakantie naar de zee gaan en mensen die tijdens hun vakantie naar de Ardennen gaan.

Vooral de tweede soort moet op zaterdagavond afstemmen op Canvas, waar het eerste seizoen van Ennemi public wordt heruitgezonden. Na La trêve is Ennemi public de tweede succesreeks van de RTBF die draait rond een mysterieuze moordzaak – bezuiden de taalgrens is een derde seizoen in de maak. En op veel vlakken is de serie niet meer dan een uitstekend gemaakte policier: Chloé Muller, een getroebleerde Brusselse flik met het levensmotto “doing a good job with a bad attitude”, wordt gedetacheerd naar een Ardens gehucht waar een klein meisje dood wordt teruggevonden.

Het is in dat Ardense gehucht, Vielsart, dat de sterkte van Ennemi public schuilt. We kunnen allemaal overstag gaan voor Amerikaanse topreeksen als True Detective, omdat de mysteries van de moerassen van Louisiana tot de verbeelding spreken. We kunnen allemaal afstemmen op de betere Scandinavische krimi, omdat de besneeuwde landschappen van dat noordelijke niemandsland onheil spellen.

Maar die decors herbergen geen herkenbaarheid voor de Vlaamse kijker. Bij de Ardennen is dat anders. De Waalse Wildernis is voor kijkers ten noorden van de taalgrens exotisch en vertrouwd tegelijk. Een uiterst efficiënte combinatie, die Ennemi public naar een hoger niveau tilt dan de reeks op basis van de premisse verdient.

Danke schön

Ik zat vorig weekend nog in de Ardennen, in een dorpje van zo’n 5.000 inwoners in de buurt van de abdij van Orval. Je telefoon heeft er geen bereik, laat staan internet. De wegen zijn er onverhard, voor de term ‘lintbebouwing’ heeft niemand de moeite genomen een vertaling te vinden omdat het fenomeen er (godzijdank) niet bestaat. 

De locals zijn vriendelijk, maar bekijken je met het nodige wantrouwen. Ze wonen zo ver van de taalgrens dat ze geen Nederlands herkennen en aannemen dat je een Duitse toerist bent – ze eindigen hun korte interacties met een van een dik Frans accent voorzien ‘bitte schön’ en ‘danke schön’.

Je bent een eeuwige buitenstaander, en toch word je er telkens terug naartoe gezogen. De Ardennen hébben iets, iets wat je niet op één-twee-drie kunt verklaren.

Hetzelfde geldt voor Ennemi public. Er is waarschijnlijk betere toeristenreclame denkbaar – het idee dat een Marc Dutroux-achtige crimineel er kleine meisjes doet verdwijnen, is niet meteen het beste TripAdvisor-materiaal – maar de besognes van Chloé Muller zetten wel de mysterieuze aantrekkingskracht van de Ardense brousse in de verf.

En dan te bedenken dat er nog mensen naar de zee gaan.

Op zaterdag om 20.40 uur op Canvas. Ook te bekijken op VRT Nu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden