Woensdag 13/11/2019

Muziek

De vijf inspiratiebronnen van shoegazeband Slowdive

Slowdive Beeld RV

Wie zijn hun vijf inspiratiebronnen? Neil Halstead en Simon Scott, leden van ooit bijna vergeten, maar nu zeer populaire Britse band Slowdive, blikken terug.

Voor het laatste concert van Slowdive, rond 1994, kwamen maar zo'n dertig bezoekers opdagen. En die hingen, volgens zanger en gitarist Neil Halstead (46), allemaal aan de bar. In 1995 werd de band opgedoekt. Spoel twee decennia door naar 2014, het jaar dat de band voor het eerst weer bijeen kwam voor een concert op het Primavera Festival in Barcelona, en - surprise surprise - opeens gingen 25 duizend concertgangers uit hun dak. Drummer Simon Scott (46): "We hadden iets van what the fuck is hier gebeurd?"

Inderdaad. Want Slowdive is een typische shoegazeband uit Engeland die een korte piek beleefde aan het begin van de jaren negentig. Shoegaze is een subgenre van indierock dat eind jaren tachtig zijn hoogtijdagen beleefde. De in zichzelf gekeerde bandleden leken tijdens het musiceren altijd naar hun schoenen te staren. Het waren bands met een indrukwekkende verzameling effectpedalen en een hang naar zwarte romantiek. Ze creëerden een wall of sound van gitaar waarachter zoete melodietjes en dromerige vocalen schuilgingen.

De leden van Slowdive wiegden als treurwilgjes achter een grauwsluier van galm. Fans lieten al dansend hun jonge hoofden als geknakte bloemen hangen. Groepen als My Bloody Valentine en The Jesus & Mary Chain hadden eind jaren tachtig al het pad geëffend voor Britse sombermannen (m/v) die muren optrokken rond etherische vocalen.

Scott: "Slowdive was voornamelijk groot in Engeland met bescheiden succes daarbuiten." Nadat het eerste album juichend was besproken, was het medio jaren negentig echt gedaan. Een nieuwe golf Britse bands veroverde de wereld onder het banier 'cool Britannia' met Blur en Oasis als boegbeelden. Gecombineerd met de gewoonte van de Britse muziekpers om vandaag af te vallen wat gisteren werd opgehemeld, viel shoegaze in ongenade. "Shoegaze was een vies woord geworden", zegt Scott.

Halstead: "We voelden ons behoorlijk onbemind. Als je begin 20 bent en je wordt eerst geprezen en daarna genadeloos neergesabeld, raak je flink van slag." Het was een van de redenen dat de band de handdoek in de ring gooide.

Vijf favorieten

Nu is Slowdive volgens Halstead en Scott groter dan ooit. Het fraaie, net verschenen album Slowdive gaat misschien het succes consolideren waarvan Primavera 2014 het begin was. Na twintig jaar een renaissance uit het niets? Halstead: "Populaire bands als The XX en Beach House hebben de kids op ons pad gebracht door ons expliciet als hun voorbeelden te noemen. Die hebben ons nu ontdekt."

En dan was er al rond 2000 al een kleine opleving van het genre, nu gaze genoemd. Wachten ons gouden tijden voor de nieuwe somberheid? Scott: "Misschien. Ik heb de term nu nu gaze al opgevangen."

The Jesus & Mary Chain - Psychocandy (1985)

Het debuutalbum van de Schotse alternatieve band die schurende gitaarfeedback combineerde met conventionele popsongstructuren.

Psychocandy Beeld rv

Halstead: "Ze hadden een waanzinnige invloed op me toen ik 14 jaar was. De leeftijd waarop je door muziek wordt gevormd en je jezelf identificeert met de bands die je te gek vindt. Ze zagen er cool uit en hadden een attitude."

Scott: "En de muziek! The Jesus & Mary Chain was een meester in het verstoppen van briljante popsongs onder lagen noise. 'Never Understand' is een Beachboysliedje gepropt in een roestig conservenblikje en bewerkt met een kettingzaag. Dit was echt zo'n plaat waar alle vijf bandleden destijds in hun slaapkamer naar luisterden."

Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Dit is het laatste album van de Britse artrockband Talk Talk. Het is gebaseerd op improvisaties van een groot ensemble muzikanten en met religieuze thema's.

Hoes Talk Talk - Laughing Stock Beeld rv

Halstead: "Er zit een getijde-achtige beweging in die plaat. Klankstructuren stromen voortdurend in en uit. Er zijn momenten waarin prachtige melodieën bloeien om vervolgens weer te vervliegen. Haast een les in hoe je muziek in zijn afzonderlijke elementen kunt afbreken."

Scott: "Dat subtiele, behaaglijke ritme over zich steeds herhalende loops zuigt je zo naar binnen. Je voelt je verwelkomd in dit album, dat meer een ervaring is dan een verzameling losse liedjes."

My Bloody Valentine - Isn't Anything (1988)

Shoegazeband par excellence. De experimenten van de voorgaande ep's kwamen tot rijping op het lome, ondoorzichtige en dromerige debuutalbum.

Hoes My Bloody Valentine - Isn't Anything Beeld rv

Halstead: "Voor het debuutalbum hadden ze nog dat jengelende gitaargeluid, waardoor ze klonken als een kruising tussen The Beatles en Sonic Youth (een legendarische jarentachtignoiseband uit New York, red.). Op hun debuut Isn't Anything werd het geluid verdicht tot een continue lawine van nagalm en vervormde gitaren. Dat wilde ik ook met mijn toekomstige band. En als ik iemand kon vinden die My Bloody Valentine net zo aanvoelde als ik, was dat een potentieel bandlid."

Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

De debuutplaat en het enige album waarop Pink Floyd oprichter-zanger-gitarist Syd Barrett zingt. Een psychedelisch meesterwerk.

Hoes Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn Beeld rv

Scott: "Pink Floyd komt net als ik uit Cambridge. Dat schept een band. Het zijn niet de verhalen over de drugs en zanger Syd Barrett als lsd-grootverbruiker die het hem doen. Voor mij gaat het om de nummers als mythologische verhaaltjes waarin de band dromerig, melodisch, psychedelisch en krachtig klinkt. En ze waren niet eens onderlegde muzikanten. Gewoon gasten die gek waren op blues en jazz en daar een eigenzinnige psychedelische twist aan gaven. En zo'n riff als van Interstellar Overdrive, da's toch briljant?"

The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Dit is het klassieke debuutalbum van de vooruitstrevende New Yorkse rockers. 

Hoes The Velvet Underground & Nico Beeld rv

Halstead: "The Jesus & Mary Chain noemde in interviews The Velvet Underground altijd als invloed. Dan ga je op zoek."

Scott: "En kom je tot de ontdekking dat het niet zó op elkaar lijkt."

Halstead: "En ook weer wel. Zoals kinderen wel en niet op hun ouders lijken. Wij kenden de kinderen van Velvet Underground en je ontdekt dezelfde trekken bij hun ouders. Ik ben gek op The Velvet Underground omdat ze een cool en gevaarlijk sfeertje om zich hadden. Omdat ze het lef hadden om decadentie toe te laten, zoals in Venus in Furs, of muziek ongemakkelijk lieten schuren zoals in European Son. De eersten in de popmuziek."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234