Woensdag 11/12/2019

Festivals

De verborgen parel: Mick Jenkins, de hiphopper die houdt van water

Mick Jenkins. Beeld RV/Mick Jenkins

Aan goeie hiphop is er nooit een gebrek op Les Ardentes, maar één rapper steekt er dit jaar bovenuit: Mick Jenkins. Hij komt uit de vruchtbare Chicago-scene en is net als stadgenoot Chance The Rapper een man met een missie. In Jenkins’ geval: u meer water doen drinken.

Zullen we de haters even jennen met een paar verzen uit ‘Martyrs’? “I’ma get all this money / I’ma buy all this shit / I’ma fuck so many hoes / Nigga, I’ma fuck yo bitch.” Yup, alle hiphopclichés op één rijtje: het draait bij die gasten alleen maar om blingbling en boemboem, en dat alles verwoord in een taaltje dat alle regels aan z’n sneakers lapt.

Onzin, natuurlijk: in ‘Martyrs’ steekt Jenkins juist de draak met de oppervlakkige levensstijl van zijn homies. Hij rapt immers ook dit: “Niggas aim too high to leave the lows / Niggas hang too high to see the lows / Niggas ain't – niggas ain't really listening let me break it down for you.”

De gasten uit zijn hood mikken te hoog (met hun wapens, of qua poenerige levensstijl) om te zien wat er echt rond hen gebeurt. Of duidt die high op de eeuwige drugplaag in de getto’s? Eén zin verder blijkt het evengoed een verwijzing naar een van de zwartste bladzijden uit de VS-geschiedenis: de opknoping van Afro-Amerikanen door blank tuig van de richel. Niet toevallig zit onder ‘Martyrs’ een sample uit ‘Strange Fruit’ van Billie Holiday.

Inderdaad, Kanye West samplede dezelfde song in ‘Blood on the Leaves’, maar als je Mick Jenkins met een hedendaagse hiphopgrootheid wilt vergelijken, dan kies je beter voor Kendrick Lamar. Net als K-Dot combineert Jenkins politieke kwesties met persoonlijke sores, vindt hij inspiratie in poëzie én in religie.

Soundtrack bij Black Lives Matter

Zie voor die mix van maatschappijkritiek en zelfonderzoek opnieuw ‘Martyrs’: toen hij die song vorig jaar op Pukkelpop bracht, mikte hij er een niet mis te verstane flard van de N.W.A.-klassieker ‘Fuck Tha Police’ in. Meteen was de connectie duidelijk tussen de lynchpartijen van vroeger en het huidige politiegeweld tegen zwarten in de VS.

Een recent dodelijk slachtoffer van hun boekje te buiten gaande ordediensten was Eric Garner. Diens laatste woorden – “I can’t breathe”, uitgepiept terwijl een agent hem in een houdgreep hield – herhaalt Jenkins in minstens twee tracks: ‘11’, door Pitchfork genoemd als soundtrack bij de Black Lives Matter-beweging, en het fantastische ‘Drowning’, een song met BadBadNotGood uit zijn jongste plaat, The Healing Component (2016).

Herhaling is trouwens het opvallendste stijlkenmerk van Jenkins, en misschien ook wel zijn valkuil: hij gebruikt erg vaak dezelfde metaforen in vergelijkbare bewoordingen. Daar is hij zich van bewust – “I pray it’s never too preachy, but I’m praying”, luidt het in ‘Martyrs’, en in ‘Drowning’ hoor je dan weer: “I ain’t preaching at you”. Jenkins is helemaal een rapper van de jonge, zelfbewuste generatie: bij zowat elke metafoor die hij hanteert of bewering die hij doet, stelt hij zichzelf weer in vraag.

Wat die metaforen zijn? Liefde, drugs en water. Vooral dat laatste sijpelt overal door: een ep heet Wave(s), een mixtape The Water(s). De beste nummers op laatstgenoemde release zijn de titeltrack, ‘Dehydration’ en ‘Drink More’, dat Jenkins’ lijfspreuk bevat: drink more water. Een rapper die ons massaal aan het water wil krijgen? Zeker, maar Jenkins’ water staat voor meer: waarheid en wijsheid. Deze kerel heeft een duidelijke missie: zijn people uit de penarie halen door hen aan te sporen zich omhoog te werken, in plaats van zichzelf neer te halen met drugs, wapens en roekeloos consumeren.

Mick Jenkins Beeld RV/Mick Jenkins

Liefde verspreiden

Als Jenkins het over drugs heeft – zie onder meer ‘Thc’ en de albumtitel The Healing Component, verwijzingen naar de psychoactieve stof in cannabis – bedoelt hij dan ook hetzelfde als met water: jezelf verrijken met (spirituele) kennis. En daarbij hoort natuurlijk ook de liefde, een woord dat opduikt in drie songtitels van zijn recentste plaat, met ‘Spread Love’ als duidelijkste aansporing.

Klinkt allemaal wat serieus? Weet dan dat Jenkins ook gewoon een fijn feestje kan bouwen. Vaak staat hij op het podium met een band, inclusief achtergrondzang, die zijn jazzy beats meer kleur en diepgang geeft. Maar op Pukkelpop had hij vorig jaar genoeg aan een dj met twee goeie ouwe draaitafels, zijn donkere, doordringende stemgeluid en zijn dichterlijke flow.

Het was zo’n show waarbij je al van buiten de tent voelde: dit wordt een festivalhoogtepunt. Zo fel als Jenkins zich in de strijd gooide – hij stond tussen het publiek te rappen – zo gul waren de fans met hun enthousiasme. Geeft u ’m straks op Les Ardentes evenveel liefde terug?

Mick Jenkins speelt op vrijdag 7 juli op Les Ardentes in Luik, om 17.30 op het Open Air-podium.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234