Dinsdag 21/01/2020

Filmreview

De tweede film van modeontwerper/regisseur Tom Ford is nog beter dan de eerste

Michael Shannon (links) en Karl Glusman in Nocturnal Animals. Beeld rv

Na het briljante A Single Man legt Tom Ford de lat nog wat hoger. Hij levert met Nocturnal Animals twee uitstekende films af voor de prijs van één: een psychologisch drama en een lugubere, komische thriller.

Zeven jaar terug bewees de befaamde modeontwerper Tom Ford met A Single Man dat iemand die alleen met verpakking bezig is, ook inhoud kan produceren. Nu levert hij het bewijs dat zijn eerste filmworp geen toevalstreffer was. Integendeel.

A Single Man ging over een man die wegkwijnt na de dood van zijn geliefde, en dood en verbondenheid vormen ook de thema's van zijn tweede langspeler. Nog beter: de film grijpt even hard naar de keel. Alleen heb je deze keer wel het gevoel dat je gewurgd wordt.

Nocturnal Animals is gebaseerd op Tony and Susan, een weinig bekend boek van Austin Wright uit 1993 over hoe je de zeldzame mensen in je leven met wie het klikt, niet mag laten wegglippen. Ford zet echter al zijn talenten als verteller, ontwerper en regisseur in om er ook een aanklacht tegen de wegwerpcultuur van te maken. Een cultuur waar zelfs relaties onder leiden. Zelf is hij al dertig jaar met dezelfde partner.

De eerste beelden van Nocturnal Animals verraden niet veel: een montage van dansende, obese vrouwen - spiernaakt en in volle glorie. Geen uithaal naar de VS en hun obesitasepidemie, verkondigt Tom Ford in interviews. Voor hem is de performance eerder een kritiek op vooroordelen, waar hij zelf ook vaak het slachtoffer van was.

Tussen de huidplooien door ontwaren we lachende gezichten. De vrouwen aanvaarden zichzelf. Ze genieten. "Het zijn mensen die zich niets aantrekken van wat de maatschappij over hen zegt", aldus Ford. "Ze zijn gelukkig." Iets wat Susan, de protagoniste uit de film, niet kan beweren, "terwijl zij volgens de maatschappelijke normen alles heeft om gelukkig te zijn".

Geniale trekjes

Susan is een product van het kapitalisme, dat ook Ford groot heeft gemaakt. Maar nu dreigt ze het kind van de rekening te worden. Het personage is deels autobiografisch, geeft Ford toe. Susan baat een kunstgalerij uit en woont in een modern designhuis dat even kil en strak oogt als zijzelf. Ze ontvangt er het manuscript van Nocturnal Animals, een roman die haar ex-man aan haar heeft opgedragen.

Tom Ford wilde absoluut Amy Adams voor de rol. Omdat ze een van die actrices is voor wie je ook sympathie kunt opbrengen als ze in de huid van een allesbehalve sympathiek personage kruipen. We zien hoe het boek van haar ex voor haar geestesoog vorm krijgt. Qua akeligheid moet de film-in-de-film niet onderdoen voor Funny Games van Michaël Haneke of Mulholland Drive van David Lynch.

Nocturnal Animals pendelt tussen de kilte van Susans wereld en de aangedikte realiteit uit het boek dat ze leest, waarin Jake Gyllenhaal opdraaft als haar ex, Michael Shannon als geschifte sheriff en de kersverse Golden Globes-winnaar Aaron Taylor-Johnson als een stuk galgengebroed dat uit een film van Joel & Ethan Coen lijkt te zijn weggelopen. Aan de hand van flashbacks maakt Ford nog wel duidelijk hoezeer Susan een product is van haar opvoeding en maatschappelijke onzekerheid, maar haar straf kan ze daarmee niet ontlopen.

Ford is formeel: je blijft trouw aan mensen die je in je hart draagt. Toegegeven, hij had het eenvoudiger kunnen zeggen, maar als je geniale trekjes hebt, ga je liever voor een veelgelaagd meesterwerk.

Nocturnal Animals speelt vanaf morgen in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234