Maandag 06/04/2020

Muziek

De toekomst van de elektronica is aan de vrouwen

Jlin.Beeld rv

Jlin, Kelly Lee Owens en Laurel Halo bewijzen dat elektronische muziek verdomd veel spannender is dan alles wat binnen de geijkte genres valt. En bovendien: dat de toekomst van elektronica aan de vrouwen is. Deze week testen de drie producers de grenzen van hun én uw flexibiliteit op het Leuvense innovatiefestival and&.

Jlin, geboren Jerrilynn Patton, komt uit de industriële Amerikaanse stad Gary, berucht om haar staalfabrieken. Tot vijf jaar geleden was ze zelf een arbeider in zo’n steel mill. Op dit moment staat ze bekend als de grootste vernieuwer in de elektronica. Haar snoeiharde stijl snijdt door het bot, maar ze is tegelijkertijd ongelooflijk intelligent en ritmisch complex. 

"Ik ben nooit tevreden", is het eerste wat ze zegt, wanneer ze haar creatief proces omschrijft. Tot haar plaat Black Origami vorig jaar verscheen, durfden recensenten haar nog botweg binnen footwork klasseren. Maar Jlin behoort tot een generatie elektronische artiesten die lak heeft aan hokjes.

“Er is natuurlijk niks mis met refereren aan stijlen en andere artiesten, maar sommigen maken het zichzelf zo te gemakkelijk", vertelt ze. "Het begon er de laatste tijd ook echt op te lijken alsof iedereen slechts drie dezelfde woorden liet echoën: staalfabriek, footwork, vrouw.”

Helende muziek 

“Ook mij verveelt dat hokjesdenken mateloos”, antwoordt Kelly Lee Owens. Tegenover Jlins cerebrale en mathematisch complexe stijl, staat de muziek van Owens als intuïtief, organisch, vrouwelijk. Ze koos voor een muziekcarrière na als verpleger te hebben gewerkt op een afdeling met terminale kankerpatiënten. Die overtuigden haar om haar droom na te jagen, en nu maakt ze muziek die door velen wordt omschreven als ‘helend’.

Het duurde erg lang voor Owens elektronische muziek leerde appreciëren. Ze vertelt zelf hoe verbaasd ze was dat Björk ooit een technoplaat kocht in 
Rough Trade East, de bekende Londense platenwinkel waar ze werkte. “Techno voelde voor mij erg koud aan, en ik moest altijd wat beneveld zijn om erop te kunnen dansen. Tot ik het plezier van gear ontdekte."

Kelly Lee Owens.Beeld rv

Tussen de synthesizers in de studio van haar mentor Daniel Avery, klikte het meteen tussen Owens en de muzikale hardware. Ze merkte dat ze als zangeres al goed wist welke klanken ze precies wou voortbrengen, en vond zo haar innerlijke producer. “Ik nam instinctief de boel over, manipuleerde de geluiden, en dat is uiteindelijk wat producen betekent. Maar ik zie mezelf meer als een soort regisseur: als ik te veel zelf aan de knopjes draai, verlies ik me te vaak in details.”

Op het podium doet Owens wel alles zelf, als statement. Ze sprak zich al eerder uit over een overheersend seksisme en machismo in de elektronische muziekwereld. “Als een man zelf zijn nummers inzingt, gaan mensen er automatisch van uit dat hij ook wel de rest van de muziek maakt. Jammer genoeg is het voor mij een noodzakelijkheid om duidelijk te laten zien dat ik alles zelf doe. Ervan uitgaan dat vrouwen niet kunnen producen, is ervan uitgaan dat vrouwen niet weten wat ze willen, en ik weet verdomd goed wat ik wil.”

Ook de Amerikaanse producer Laurel Halo maakt zich kwaad over het blanke, mannelijke nepotisme in de elektronica. “Heteroseksuele, blanke mannen denken al snel dat ze onschuldig zijn omdat ze ook naar progressieve muziek luisteren gemaakt door vrouwen en niet-blanken. Maar het écht actief betrekken van minderheden in de elektronicascene heeft een golf van verontwaardiging teweeggebracht bij degenen die vroeger enkel voordelen ondervonden van hun huidskleur, geslacht en geaardheid. Het is haast een politiek statement om als vrouw in een mannelijk werkveld te stappen."

Jlin voelt, in tegenstelling tot de twee andere producers, geen druk om zich te meten met de mannen in de muziekwereld. Ze heeft nooit erg veel problemen ondervonden op vlak van seksisme, zegt ze. Tegen racisme heeft ze daarentegen al haar hele leven moeten vechten. "Als je een andere huidskleur hebt, is er al helemaal geen ruimte om fouten te maken. Maar dat probleem voel ik uiteraard ook buiten de muzieksector." 

Misschien komt daar haar extreme perfectionisme vandaan, dat haar heeft gemaakt tot de producer die ze vandaag is. "Ik maak niet gewoon iets dat 'leuk klinkt'. Dat lukt niet. Op dat vlak voel ik me erg verwant met Nina Simone: ik probeer, net als zij, altijd iets te maken dat betekenisvol is."

Laurel Halo.Beeld rv

Jlin, Kelly Lee Owens en Laurel Halo staan op 3/5 op and& in Leuven. andleuven.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234