Maandag 22/07/2019

Review

De toekomst is luid en rockend

Archiefbeeld Beeld Bas Bogaerts

Twee avonden op rij mocht Trix het bordje 'uitverkocht' ophangen bij We Are Open, een festival waarbij jonge, beloftevolle acts zich komen tonen. Dat het snel kan gaan bewijst Bazart, dat hier vorig jaar nog vlak voor de doorbraak speelde. Gisteren stond het muziekfestival in het teken van de rock, en dat bracht evenveel emoties los als een dagje in de Gentse politiek.

Hypochristmutreefuzz (***)

Een vijfkoppige zotte rockgroep uit Gent mocht de feestelijkheden openen in Borgerhout. Trix Club stond al goed volgepakt voor Hypochristmutreefuzz (***). Terecht: dit vijfkoppige lawaaiorkest laafde zich aan dissonante gitaren en geflipte synths, en had een drummer die tegen de rand van het podium kwam zitten. Dat alles overgoten door een licht overstuurde en korrelige stem, die aan Younes Faltakh van The Hickey Underworld refereerde (niet toevallig de DJ op de afterparty gisteren). De songs uit debuutplaat Hypopotomonstrosesquipedaliophobia werden op een verduisterd podium gespeeld, enkel belicht door flikkerende TL-lampen. Hypochristmutreefuzz dompelde Trix graag onder in een tsunami aan klanken, en overtuigde met een eigen sound. Nu enkel nog meer afgewerkte songs maken.

Archiefbeeld Beeld Tim Dirven
Archiefbeeld Beeld Tim Dirven

DVKES (**)

DVKES (**) opende de grote zaal met licht psychedelische poprock en een zoete horzel in bas en gitaar. Dat DVKES potentieel heeft merkte je aan de vierstemmigheid waarmee de songs van Push Through (opgenomen met Mario 'Triggerfinger' Goossens) gezongen werden, en er zaten multi-instrumentalisten bij. De toetsenist speelde ook fuzz-gitaar, en de bassist nam regelmatig het keyboard over. DVKES startte met de ingesteldheid van Franz Ferdinand, maar ging tijdens hun set alsmaar smeriger spelen met overstuurde riffs. Toen die vuile gitaren veilig opgeborgen werden en de toetsen weer tevoorschijn kwamen, klonk de groep plots veel frisser en potiger. Dat lijkt ons - getuige de reactie van het jonge publiek - meer het juiste pad om in te slaan.

Archiefbeeld Beeld RV

Brutus (**)

Het stevige trio van Brutus (**) breekt momenteel potten met hun gelauwerde debuutplaat Burst, en dat is terecht. Maar op het podium van Trix Club pakte de mayonaise niet bij de Leuvenaren. Drumster Stefanie Mannaerts zong weliswaar goed, met een open en volle stem. Het was echter jammer dat haar slagwerk herleid werd tot hakwerk van slagerij Van Campen. De subtiliteit en gelaagdheid uit hun fraaie plaat ging verloren in Trix. Bassist Peter Mulders zwierf op het podium rond als een leeuw in een kooi, vooral om zichzelf op te zwepen. Helaas beukte hij daarbij ook de melodische gitaren van Stijn Vanhoegaerden aan flarden. De trage nummers werden gisteren bewust geschrapt, en je merkte dat Brutus tijdens het korte concert groeide. Maar die grooves mochten toch echt wel iets hoekiger, als deze band ook live graag met de grote jongens wil gaan meespelen.

Newmoon (****)

Grote jongens is een predikaat dat we sinds gisteren wel graag aan Newmoon (****) meegeven. Het Gent-Antwerpse vijftal bewees dat de shoegaze-revival ook bij ons uitstekende muziek oplevert, en stak er op de tweede dag van dit festival echt bovenuit. Newmoon had ballen aan het lijf, en de songs uit hun debuut Space bleken even volwaardige als voldragen liedjes.

Archiefbeeld Beeld Bas Bogaerts

Er stonden liefst drie gitaristen op het podium, die hun instrumenten knap door elkaar weefden. Laag op laag op laag, dan weer inhouden om om beurten te kunnen chargeren. Indie-pop, reverb rock en drone metal: het zat allemaal verwerkt in dat mooie klankentapijt, gecombineerd met ijle zanglijnen. Deze groep (met de look van jonge Stone Roses en de bassist van Alabama Shakes) stond grààg en gretig op het podium. Dat zag je. Ze kropen haast met huid en haar in hun versterkers, en het drumstel werd aan het eind tot gort geslagen. We horen graag snel en meer van Newmoon. Liefst deze festivalzomer al.

Archiefbeeld Beeld Bas Bogaerts

Zimmerman (***)

Een debutant mag je Simon Casier allerminst noemen. Maar de bassist van Balthazar heeft met Zimmerman (***) en debuutplaat The Afterglow wel een nieuw kindje, waar hij samen met grote liefde Noémie Wolfs (ex-Hooverphonic) aan werkte. Zimmerman klonk… heel erg als Balthazar, eigenlijk. En dat bedoelen we in de meest positieve zin. Hun gitarist speelde ook toetsen, die soms naar klavecimbel neigden maar toch tijdloos bleven aanvoelen. Noémi kwam ook even meezingen, waarbij zich een mooi gelaagde samenzang met Casier ontspon. Eindigen deed Zimmerman als drietal (zonder de zangeres) en met de fraaiste song van een korte set. Daarin volgde een zacht vallende break, met Casier alleen op gitaar en zang. Waarna spookachtige toetsen diep het ijle in doken, om dan een laatste keer open te breken als golven op de dijk. Een extatisch klotsend slot.

Kapitan Korsakov (***)

Wat een contrast met Kapitan Korsakov (***), dat al hakkend en beukend het festival in de grote zaal mocht afsluiten. Aan subtiliteit heeft kapitein Pieter-Paul Devos (Raketkanon) al lang een broertje dood, en dat was hier niet anders. Zijn band nam met producer Steve Albini (Pixies, Nirvana) zopas het nieuwe Physical Violence Is The Least Of My Priorities op. Dat vertaalde zich in Trix in een eclectische mix van noiserock en knetterende melodieën, die graag verzopen in overstuurde geluiden. Het trio van de kapitein kan nog steeds goed de oren uitkuisen. Dit was een ode aan hun god Tinnitus.

Archiefbeeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden